«ΕΣΦΙΞΕ ΤΟ ΜΠΡΑΤΣΟ ΤΟΥ ΓΙΓΑΝΤΑ Ὁ ἆθλος τοῦ Ἁ γίου Νέ στο ρα, τοῦ «προ στά τη» τῶν Ἑλλήνων ἀ θλη τῶν ἀρ χι ε πί σκο πος κ. Χρι στό δου λος ξε κί νη σε τὸν Αὔ γου στο μὲ τὰ σταυ ρου δά κια στοὺς πο δο σφαι ρι στὲς καὶ τὶς προ σευ χὲς στὸν Για χβὲ γιὰ ἐ πι τυ χί α τῶν Ἑλ λή νων ἀ θλη τῶν στοὺς Ὀ λυμ πια κοὺς Ἀ γῶ νες («Δ», τ. 273), συ νέ χι σε μὲ ἕ να πα ρα λή ρη μα γιὰ τοὺς Εὐ ρω παί ους ποὺ περ πα τοῦ σαν στὰ τέσ σε ρα ὅ ταν «ἐ μεῖς» χτί ζα με Παρ θενῶ νες... (Ποι οί «ἐ μεῖς»; ἐ σεῖς, κύ ρι ε προ κα θή με νε, τοὺς γκρε μί σα τε ὅ λους τοῦς Παρ θε νῶ νες) καὶ κα τέ λη ξε νὰ κα θι ε ρώ σῃ καὶ ἕ ναν ἅ γιο ὡς προ στάτη ὅ λων τῶν ἀ θλη τῶν. Μὴ νο μί σε τε βέ βαι α ὅ τι ἀ πε φά σι σε νὰ ἁ γι ο ποι ή σῃ κά ποι ον με γά λον Ἕλ λη να ἀ θλη τὴ τοῦ πα ρελ θόν τος ἢ τοῦ πα ρόν τος: Στὶς ἀρ χὲς Ὀ κτω βρί ου ὁ προ κα θή με νος (ἀν τὶ νὰ κα τα ρα σθῇ ἢ νὰ ἀ φο ρί σῃ τοὺς ἀ θλη τὲς καὶ τὸν ἀ θλη τι σμό, ὅ πως ρη τῶς ὁ ρί ζει ἡ θρη σκεί α του) ἔ χρι σε προστά τη τῶν πα νελ λή νων ἀ θλη τῶν τὸν ἅ γιο Νέ στο ρα. Μὴν πά ῃ τὸ μυα λό σας στὸν βα σι λιὰ τῆς Πύ λου καὶ ἥ ρω α τῆς Ἰ λιά δος Νέ στο ρα (αὐ τὸς ἦ ταν ἕ νας κα κὸς εἰ δω λο λά τρης). Ἐ δῶ μι λᾶ με γιὰ τὸν ἅ γιο Νέ στο ρα τὸν χρι στια νὸ καὶ μάρ τυ ρα τῆς Ὀρ θο δο ξί ας. Ἂς δοῦ με τὸν ὑ πε ρα θλη τὴν αὐ τόν, προ στά τη τῶν ὀ λυμ πι ο νι κῶν μας. Ἐ πὶ αὐ το κρά το ρος Μα ξι μιλια νοῦ (286-304 μ.Χ.) στὴν πό λι τῆς Θεσ σα λο νί κης ἕ νας ἀ ξι ω μα τι κὸς τοῦ Ρω μα ϊ κοῦ στρα τοῦ τῆς πό λε ως, ὁ Δη μή τριος, ὁ με τέ πει τα ἅ γιος τῆς Ὀρ θο δο ξί ας, ἀ σπά σθη κε τὸν Χρι στι α νι σμό. Τὴν ἐ πο χὴ ἐ κεί νη ἡ πρᾶ ξις αὐ τὴ χα ρα κτηρι ζό ταν προ δο σί α κα τὰ τῆς Ρώ μης, δι ό τι οἱ χρι στια νοὶ δὲν ἀ να γνώ ρι ζαν οὔ τε πα τρίδα, οὔ τε τὴν πα ρα δο σια κὴ θρη σκεί α τοῦ κά θε λα οῦ (καὶ τῆς Ρώ μης), οὔ τε τοὺς νό μους τῆς πό λε ως, δὲν πο λε μοῦ σαν (ὅ πως οἱ κλη ρι κοὶ σή με ρα) καὶ συμ με τεῖ χαν σὲ δι ά φο ρες συ νω μο σί ες κα τὰ τῆς ἀρ χῆς. Κα τὰ τὰ συ νή θη ἀ στυ νο μι κὰ μέ τρα τῆς ἐ πο χῆς ὁ Δη μήτριος φυ λα κί σθη κε. Ὅ μως οἱ χρι στια νοὶ φί λοι τοῦ Δη μη τρί ου συ νέ χι ζαν ἀ πτό η τοι τὴν δρᾶ σι τους. Ἕ νας ἀ π’ αὐ τούς, ὁ Νέ στωρ, φί λος τοῦ Δη μη τρί ου, συ νάν τη σε τὸν τε λευ ταῖ ο καὶ πῆ ρε ἐν το λὴ νὰ γε λοι ο ποι ή σῃ τὸν αὐ το κρά το ρα, πι θα νὸν γιὰ τὴν φυ λάκι ση τοῦ «κολ λη τοῦ» του. Ἡ ἐγ κυ κλο παί δεια «Ἥ λιος» (λῆμ μα, «Ἅ γιος Δη μή τριος») ἀ να φέ ρει: «Τὴν ἰ δί αν ἐ πο χὴν εὑ ρί σκε το εἰς τὴν Θεσ σα λο νί κην εἷς ρω μα λέ ος Ρω μαῖος πα λαι στὴς ὀ νό μα τι Λυα ῖος, ὅ στις προ ε κά λει εἰς πά λην πάν τα νέ ον ὅ στις ἤ θε λε ν’ ἀ γω νι σθῇ μα ζί του. Τό τε ἐ νε φα νί σθη εἷς νε α ρὸς ἐκ Θεσ σα λο νί κης ὀ νό μα τι Νέ στωρ, ὀ πα δὸς τοῦ Δη μη τρί ου, καὶ ἀ πε δέ χθη τὴν πρό κλη σιν. Προ η γου μέ νως ὁ Νέ στωρ εἶ χεν ἐ πι σκε φθῆ τὸν Δη μή τριον εἰς τὴν φυ λα κήν, ὅ στις τὸν ἐ νε θάρ ρυ νεν εὐ χη θεὶς εἰς αὐτὸν νί κην καὶ εὐ λο γή σας τὸ μέ τω πόν του μὲ τὸ ση μεῖ ον τοῦ σταυ ροῦ. Ἡ πά λη δι ε ξήχθη ἐν τῷ στα δί ῳ τῆς Θεσ σα λο νί κης πα ρου σί ᾳ τοῦ αὐ το κρά το ρος Μα ξι μιλια νοῦ». Ὁ κό σμος ποὺ εὑ ρί σκε το στὸ στά διο (ἀλ λὰ καὶ ἐ μεῖς σή με ρα) σὲ κλῖ μα γε νι κῆς ἀ μη χα-