«ΕΣΦΙΞΕ ΤΟ ΜΠΡΑΤΣΟ ΤΟΥ ΓΙΓΑΝΤΑ Ὁ ἆθλος τοῦ Ἁγίου Νέστορα, τοῦ «προστάτη» τῶν Ἑλλήνων ἀθλητῶν ἀρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος ξεκίνησε τὸν Αὔγουστο μὲ τὰ σταυρουδάκια στοὺς ποδοσφαιριστὲς καὶ τὶς προσευχὲς στὸν Γιαχβὲ γιὰ ἐπιτυχία τῶν Ἑλλήνων ἀθλητῶν στοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες («Δ», τ. 273), συνέχισε μὲ ἕνα παραλήρημα γιὰ τοὺς Εὐρωπαίους ποὺ περπατοῦσαν στὰ τέσσερα ὅταν «ἐμεῖς» χτίζαμε Παρθε- νῶνες... (Ποιοί «ἐμεῖς»; ἐσεῖς, κύριε προκαθήμενε, τοὺς γκρεμίσατε ὅλους τοῦς Παρθενῶνες) καὶ κατέληξε νὰ καθιερώσῃ καὶ ἕναν ἅγιο ὡς προστά- τη ὅλων τῶν ἀθλητῶν. Μὴ νομίσετε βέβαια ὅτι ἀπεφάσισε νὰ ἁγιοποιήσῃ κάποιον μεγάλον Ἕλληνα ἀθλητὴ τοῦ παρελθόντος ἢ τοῦ παρόντος: Στὶς ἀρχὲς Ὀκτωβρίου ὁ προκαθήμενος (ἀντὶ νὰ καταρασθῇ ἢ νὰ ἀφορίσῃ τοὺς ἀθλητὲς καὶ τὸν ἀθλητισμό, ὅπως ρητῶς ὁρίζει ἡ θρησκεία του) ἔχρισε προ- στάτη τῶν πανελλήνων ἀθλητῶν τὸν ἅγιο Νέστορα. Μὴν πάῃ τὸ μυαλό σας στὸν βασιλιὰ τῆς Πύλου καὶ ἥρωα τῆς Ἰλιάδος Νέστορα (αὐτὸς ἦταν ἕνας κακὸς εἰδωλολάτρης). Ἐδῶ μιλᾶμε γιὰ τὸν ἅγιο Νέστορα τὸν χριστιανὸ καὶ μάρτυρα τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἂς δοῦμε τὸν ὑπεραθλητὴν αὐτόν, προστάτη τῶν ὀλυμπιονικῶν μας. Ἐπὶ αὐτοκράτορος Μαξιμιλιανοῦ (286-304 μ.Χ.) στὴν πόλι τῆς Θεσσαλονίκης ἕνας ἀξιωματικὸς τοῦ Ρωμαϊκοῦ στρατοῦ τῆς πόλεως, ὁ Δημήτριος, ὁ μετέπειτα ἅγιος τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀσπάσθηκε τὸν Χριστιανισμό. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἡ πρᾶξις αὐτὴ χαρακτη- ριζόταν προδοσία κατὰ τῆς Ρώμης, διότι οἱ χριστιανοὶ δὲν ἀναγνώριζαν οὔτε πατρί- δα, οὔτε τὴν παραδοσιακὴ θρησκεία τοῦ κάθε λαοῦ (καὶ τῆς Ρώμης), οὔτε τοὺς νόμους τῆς πόλεως, δὲν πολεμοῦσαν (ὅπως οἱ κληρικοὶ σήμερα) καὶ συμμετεῖχαν σὲ διάφορες συνωμοσίες κατὰ τῆς ἀρχῆς. Κατὰ τὰ συνήθη ἀστυνομικὰ μέτρα τῆς ἐποχῆς ὁ Δημή- τριος φυλακίσθηκε. Ὅμως οἱ χριστιανοὶ φίλοι τοῦ Δημητρίου συνέχιζαν ἀπτόητοι τὴν δρᾶσι τους. Ἕνας ἀπ’ αὐτούς, ὁ Νέστωρ, φίλος τοῦ Δημητρίου, συνάντησε τὸν τελευταῖο καὶ πῆρε ἐντολὴ νὰ γελοιοποιήσῃ τὸν αὐτοκράτορα, πιθανὸν γιὰ τὴν φυλά- κιση τοῦ «κολλητοῦ» του. Ἡ ἐγκυκλοπαίδεια «Ἥλιος» (λῆμμα, «Ἅγιος Δημήτριος») ἀναφέρει: «Τὴν ἰδίαν ἐποχὴν εὑρίσκετο εἰς τὴν Θεσσαλονίκην εἷς ρωμαλέος Ρωμαῖ- ος παλαιστὴς ὀνόματι Λυαῖος, ὅστις προεκάλει εἰς πάλην πάντα νέον ὅστις ἤθελε ν’ ἀγωνισθῇ μαζί του. Τότε ἐνεφανίσθη εἷς νεαρὸς ἐκ Θεσσαλονίκης ὀνόματι Νέστωρ, ὀπαδὸς τοῦ Δημητρίου, καὶ ἀπεδέχθη τὴν πρόκλησιν. Προηγουμένως ὁ Νέστωρ εἶχεν ἐπισκεφθῆ τὸν Δημήτριον εἰς τὴν φυλακήν, ὅστις τὸν ἐνεθάρρυνεν εὐχηθεὶς εἰς αὐ- τὸν νίκην καὶ εὐλογήσας τὸ μέτωπόν του μὲ τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῦ. Ἡ πάλη διεξή- χθη ἐν τῷ σταδίῳ τῆς Θεσσαλονίκης παρουσίᾳ τοῦ αὐτοκράτορος Μαξιμιλιανοῦ». Ὁ κόσμος ποὺ εὑρίσκετο στὸ στάδιο (ἀλλὰ καὶ ἐμεῖς σήμερα) σὲ κλῖμα γενικῆς ἀμηχα-