Μιὰ πρω τό τυ πη προ σέγ γι ση τῆς γλύ πτριας κ. Κων. Ἀ να στα σιά δου ὸ ἀ ξι ό λο γο ἔρ γο τῆς Κων σταν τί νας Ἀ να στα σιά δου ἔ χει γί νει γνωστὸ τό σο στὴν χώ ρα μας ὅ σο καὶ στὸ ἐ ξω τε ρι κό. Στὶς δη μι ουρ γί ες της συν δυά ζει τὴν ἁρ μο νί α μὲ τὴν κα θα ρό τη τα, τὸν κλα σι κι σμὸ μὲ τὴν νε ω τε ρι κό τη τα, τὴν πα ρά δο ση μὲ τὴν ρι ζο σπα στι κό τη τα. Ὁ ἀρ χαῖ ος Ἑλ λη νι κὸς Πο λι τι σμὸς κα τέ χει πε ρί ο πτη θέ ση στὸ ἔρ γο καὶ στὴν ἀν τί λη ψη τῆς πρω το πό ρου καλ λι τέ χνι δος καὶ ἡ ἴ δια τὸν θε ω ρεῖ ἀ πα ραί τη το συ στα τι κὸ τοῦ πα ναν θρώ πι νου πο λι τι σμοῦ πρὸς ὄ φε λος τῆς ἀν θρω πό τη τας. Γιὰ τὸν λό γο αὐ τὸν προ βάλ λει ἀ κα τά παυ τα καὶ προ τεί νει ἀ νε πι φύ λα κτα τὸν Ἑλ λη νι σμὸ ὡς μο νό δρο μο γιὰ τὸν ἐ ξαν θρω πι σμὸ τῆς οἰ κου μέ νης, χω ρὶς συμβι βα σμοὺς καὶ συν δι αλ λα γὲς μὲ τὰ κά θε εἴ δους κα τε στη μέ να. Ὡ στό σο δὲν στα μα τᾷ σὲ ἕ ναν πε ρι ω ρι σμέ νου χα ρα κτῆ ρα Ἑλ λη νι κὸ Πο λι τι σμό, ἀλ λὰ ὁ ραμα τί ζε ται ἕ ναν οἰ κου με νι κὸ Ἑλ λη νι σμὸ μὲ ἀ νοι χτοὺς ὁ ρί ζον τες, ποὺ νὰ συ ναν τᾶ ται μὲ τὶς ἄλ λες ἀν θρώ πι νες πα ρα δο σια κὲς δη μι ουρ γί ες στὰ πλαί σια ἑ νὸς πα ναν θρώ πι νου ἐ θνι σμοῦ, ποὺ νὰ σέ βε ται τὶς ἰ δι αι τε ρό τη τες κά θε ἑ νὸς λα οῦ καὶ κά θε μιᾶς κοι νό τη τας. Κα τὰ τὴν γνώ μη μου ἡ κυ ο φο ρί α ποὺ πραγ μα τώ νε ται στὴν ζω γρα φι κὴ καὶ στὴν γλυ πτι κή της δη μι ουρ γί α εἶναι πραγ μα τι κὰ ξε χω ρι στὴ καὶ ἀ ναμ φι σβή τη τα ἐ νέ χει μί α ἐ σω τε ρι κὴ αὐ το γνω σί α μπρο στὰ στὸ δύ σκο λο ἐγ χεί ρη μά της, νὰ ἐν τά ξῃ τὴν ἑλ λη νι κὴ καὶ τὴν ἰ α πω νι κὴ λε πτό τη τα καὶ εὐ γένεια τοῦ χθὲς στὸν πο λι τι σμὸ τοῦ σή με ρα. Ὁ θε α τὴς τῶν δη μι ουρ γη μά των της δι α πι στώ νει πὼς ὄ χι ἁ πλᾶ γνω ρί ζει τὴν αἰ σθη τι κὴ καὶ τὴν κο σμο θε α τι κὴ οὐ σί α τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ καὶ τοῦ Ἰ α πω νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ, ἀλ λὰ ὅ τι ἐ πὶ πλέ ον τὰ στοι χεῖ α αὐ τὰ τὰ ἔ χει ἀ φο μοι ώ σει δη μι ουρ γικὰ καὶ τὰ ἀ πο δί δει μὲ μί α ξε χω ρι στὴ εὐ αι σθη σί α καὶ ἰ δι αι τε ρό τη τα στὴν καλ λι τε χνι κή της ἐρ γα σί α. Προ σφά τως συ ναν τη θή κα με μὲ ἀ φορ μὴ τὴν συμ με το χή της στὴν δι η με ρί δα (5-6 Νο εμ βρίου 2004) τοῦ Δή μου Θεσ σα λο νί κης γιὰ τὴν ἐ πί δρα ση τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ στὴν Ἀ να το λὴ ὑ πὸ τὸν γε νι κὸ τίτ λο «Οἱ δρό μοι τῆς Ἀ να το λῆς». Ἡ ἴ δια ἀ νέ λα βε μί α πο λὺ ἐν δι α φέ ρου σα εἰ σήγη ση μὲ τὸ ἐν δει κτι κὸ θέ μα «Ἡ Ἑλ λη νο βου δι στι κὴ τέ χνη καὶ οἱ ἐ πι δρά σεις της μέ χρι τὴν Ἰ α πω νί α». Ἐν τὸς αὐ τῶν τῶν πλαι σί ων μοῦ πα ρα χώ ρη σε κα τ’ ἀ πο κλει στι κό τη τα μί α πο λὺ δι α φω τι στι κὴ καὶ ἀ πο κα λυ πτι κὴ συ νέν τευ ξη γιὰ τὴν τέ χνη καὶ τὸν πο λι τι σμό, γιὰ τὸ ἄ φταστο καὶ ἀ ξε πέ ρα στο με γα λεῖ ο τῆς Ἀρ χαί ας Ἑλ λά δας, γιὰ τὴν σχέ ση τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ μὲ τὴν ἰ α πω νι κὴ ἀν τί λη ψη καὶ γιὰ τὴν οἰ κου με νι κό τη τα τῆς τέ χνης, γιὰ τὴν παγ κο σμι ο ποί η ση καὶ τὴν ἀ νάγ κη γιὰ ἀν τί στα ση μὲ ἐ φό διο τὴν γνώ ση καὶ τὴν πα ρά δο ση.