Πῶς νὰ ξε κι νή σου με τὴν αὐ το παι δεί α μας ρὸ ἕ ξι ἐ τῶν, γρά φον τας ἄρ θρα-ἔ ρευ νες στὸν «Δαυ λὸ» γιὰ τὴν ἀρχαι ο ελ λη νι κὴ τε χνο γνω σί α (Παρθενών, Ὡ ρο λό γιον, ἡ με ρο λό για, Ἀ σκλη πι εῖ α, σή ραγ γες) ἦλ θα ἀ ναγ κα στι κὰ σὲ πρώ τη ἐ πα φὴ μὲ τὰ ἀρ χαῖ α κεί με να. Με τὰ ἀ πὸ ≈100 ἔρ γα κα τά λα βα ὅ τι τὰ με λε τοῦσα χω ρὶς σύ στη μα καὶ γιὰ δι ά φο ρους λό γους. Γιὰ τε κμη ρί ω ση ἄρ θρων. Ἐ πει δὴ μὲ «ἔ πια σε» ἡ ντρο πὴ (Ὀ δύσ σεια) ἢ γιὰ εὐ κο λί α ἐ κμά θη σης τῆς γλώσ σας (Αἴ σω πος). Ὅ ταν δὲ γνω στοί μου (κά ποι οι ἐξ αὐ τῶν εἶ χαν προ ηγου μέ νως πα ρα συρ θῆ καὶ πα ρα κο λου θή σει –μα ται ο πο νών τας, ἐν νο εῖ ται– κάποι α «Μα θή μα τα Ἀρ χαί ων Ἑλ λη νι κῶν» πα ρα δι δό με να ἀ πὸ ἑλ λα δεμ πό ρους) μὲ ἐ ρω τοῦ σαν: «Τί νὰ κά νου με, πῶς νὰ ξε κι νή σου με;», συ νει δη το ποί η σα ὅ τι ἡ ἀ πάν τη ση εἶ ναι δύ σκο λη καὶ ἀ παι τεῖ σο βα ρὴ ἐ να σχό λη ση. Ç ΕΠΑΦΗ. Εἶ πα «πρώ τη ἐ πα φὴ» καὶ θυ μή θη κα τὸ (τό τε) Γυ μνά σιο καὶ τὰ «Ἀρ χαῖ α» του. Ὅ μως δὲν ἦ ταν «ἐ πα φὴ» αὐ τή, ἦ ταν «ἐ φα πτο μέ νη»(!), ὅ πως καὶ εἶ ναι ἀ κό μα. Δε μέ νοι χει ροπό δα ρα ἀ πὸ τὸ ἐγ κύ κλιο πρό γραμ μα, οἱ κα θη γη τὲς (πλὴν ἐ ξαι ρέ σε ων) κά νουν τοὺς μα θη τὲς νὰ σι χα θοῦν «Ἀρ χαῖ α» καὶ «ἀρ χαί ους ἡ μῶν προ γό νους» ἐ φ’ ὅ ρου ζω ῆς! Πράγ μα τι κα νεὶς δὲν μᾶς λέ γει τὸ αὐ το νό η το, ὅ τι ἡ ἑλ λη νι κὴ γλῶσ σα εἶ ναι ἑ νια ία στὸν χω ρο·χρό νο καὶ ἡ ἀρ χαί α εἶ ναι μί α φά ση της. Θε ω ρών τας την λοι πὸν «ξέ νη γλῶσ σα» μᾶς εἶ ναι ἄ γνω στη καὶ τὰ ἀρ χαῖ α κεί με να, χω ρὶς δί πλα τὴ με τά φρα ση, ξε κομ μέ να, ἀ πό μα κρα, τέ λος ἀ πε χθῆ. Ἂς ἀ να λο γι σθοῦ με τὸ πρό γραμ μα: Ξε κι νοῦ σε μὲ τὸν παν δύ σκο λο Ὅ μη ρο (ἐ πι κός). Γιὰ ἱ στο ρι κὸ πρό τει νε τὸν «δύ στρο πο» Ἡ ρό δο το. Γιὰ θέ α τρο τὴν «Ἰ φι γέ νεια ἐν Ταύ ροις», ἐ λάσσον ἔρ γο τοῦ Εὐ ρι πί δη [γιὰ κω μῳ δί α οὔ τε λό γος: αἰ σχρὸς ὁ μό νος(;) Ἀ ρι στο φά νης]. Ἀ πὸ ρή το ρες δι ά λε ξαν τὸ «Ὑ πὲρ ἀ δυ νά του» τοῦ Λυ σί α, ἕ να ἀ νια ρὸ δι κο νο μι κὸ ἔγ γρα φο. Ἀ πὸ φιλο σο φί α; Ἀ πὸ τοὺς 200 κυ ρίους φι λο σό φους ἀ πό μει νε ὁ Πλά των μὲ τὸ μὴ ἀν τι προ σω πευ τι κό του ἔρ γο «Κρί των». Ἔ τσι ὁ «μορ φω μέ νος» Ἕλ λη νας, βέ βαι ος γιὰ τὸ ἀ κα τα νό η τον τῆς ἀρ χαίας Ἑλ λη νι κῆς γλώσ σας, πνιγ μέ νης στὴν γραμ μα τι κὴ καὶ τὸ συν τα κτι κὸ (πλά γιοι λό γοι κ.τ.τ.), ἀ πε χθά νε ται καὶ τὰ κεί με να. Ὁ Κί σιν γκερ μᾶς ξα να θύ μι σε τὸ σχέ διο τῶν ἐ ξου σια στῶν: «Μακριὰ οἱ Ἕλ λη νες ἀ πὸ τοὺς Ἀρ χαί ους». Ἡ ἐ πι χεί ρη ση ἐ πε ρα τώ θη, ὁ σκο πὸς ἐ πε τεύ χθη, λέ νε οἱ στρα τι ω τι κοί. Μὴ ἀ να στρέ ψι μο; ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ. Ὅ ποι ος θέ λει νὰ ξε φύ γῃ ἀ πὸ τὴν «ἀ ή θη» σα πι ο κοι νω νί α μας, νὰ ξε δια λύ νῃ τὴν θο λού ρα1 μέ σα του (γνῶ θι σαυ τὸν) καὶ ἔ ξω του (γνῶ τε τὸ ὄν τως ὄν, Σω κρ. Σχολα στ.), πρέ πει νὰ ξε κι νή σῃ τὴν μόρ φω ση (χα ρα κτῆ ρος) με λε τών τας τὰ ἀρ χαῖ α μας κεί με να (Γραμ μα τεί α).