ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ ΣΤΗ ΣΑΜΟ Τε λεί ως ἀ δι ά φο ρο τὸ κρά τος ἀλλὰ καὶ ὁ λα ός... να ὸς τῆς Πα να γί ας τῆς Σπη λια νῆς τῆς Σά μου βί σκε ται σὲ ἐ ξαιρε τι κὴ το πο θε σί α, πλού σια σὲ ἀρ χαι ο λο γι κὰ εὑ ρή μα τα, ποὺ δεικνύ ουν ὅ τι ἡ πε ρι ο χὴ ἔ χει ζή σει πε ρι ό δους με γά λης ἀ κμῆς στὴν ἀρ χαι ό τη τα. Σὲ πο λὺ κον τι νὴ ἀ πό στα ση ὁ ἐ πι σκέ πτης μπο ρεῖ νὰ δῇ τὸ Εὐ πα λί νει ο Ὄ ρυγ μα, κα τα πλη κτι κὸ τε χνι κὸ ἔρ γο τοῦ 6ου αἰ ῶ να π.Χ. («Δαυ λός», τεῦ χος 224-225). Μπο ρεῖ ἐ πί σης νὰ δῇ τὰ ἐ ρεί πια μιᾶς ἐ παύ λε ως, ἑ νὸς θε ά τρου κ.ἄ. Τὸ μό νο ποὺ δὲν θὰ κα τα φέ ρῃ νὰ ἐν το πί σῃ, εἶ ναι τὸ μέ ρος ποὺ βρι σκό ταν ὁ ἀρ χαῖ ος να ός. Σὲ τέ τοι ες πε ρι πτώ σεις ἰ σχύ ει ἕ νας ἁ πλὸς καὶ βα σι κὸς κα νό νας: κά που τρι γύ ρω σὲ τέ τοι ους χώ ρους ὑ πάρ χει κά ποι α χρι στι α νι κὴ ἐκ κλη σί α. Ἐ κεῖ εἶ ναι πάν τα τὸ ση μεῖ ο ποὺ ἦ ταν κτι σμέ νος ὁ ἀρ χαῖ ος να ός, τὸν ὁ ποῖ ο γκρέ μι σαν οἱ χρι στια νοὶ καὶ στὰ ἐ ρεί πιά του ἔ κτι σαν τὴν ἐκκλησία τους, χρη σι μο ποι ών τας μά λι στα σὰν δο μι κὰ ὑ λι κὰ τε μά χια τῶν ἀρ χαί ων μαρ μά ρων, κι ό νων, ἀ γαλ μά των κ.λπ. Στὸ βά θος τοῦ σπη λαί ου (γιὰ τὴν ἱ ε ρό τη τα τοῦ χώ ρου του γί νε ται λό γος στὸ βι βλί ο «Τε χνολο γί α τῶν Θε ῶν», ἐκ δό σεις «Δαυ λός», 2003) ἔ χει κτι σθῆ μι κρὴ ἐκ κλη σί α, τῆς ὁ ποί ας οἱ εἰ κό νες ἔ χουν το πο θε τη θῆ ἐ πά νω σὲ κομ μά τια ἀρ χαί ων κι ό νων βαμ μέ νων μὲ γα λά ζια λα δομ πο γιὰ (ἐ πάνω ἀ ρι στε ρὴ φω το γρα φί α ἔναντι σελίδας). Στὸν γύ ρω ἀ πὸ τὸν να ὸ χῶ ρο ὑ πάρ χουν πε τα μέ να πολ λὰ μάρ μα ρα, προ φα νῶς μέ λη τοῦ ἀρχαί ου να οῦ, τὰ ὁ ποῖ α χρη σι μο ποι οῦν ται ἄλ λα σὰν σκα λο πά τια, ἄλ λα στὴ γούρ να μιᾶς βρύ σης κ.ἀ. κι ἄλ λα ἁ πλᾶ ὑ πάρ χουν πε τα μέ να καὶ πα ρα τη μέ να (κά τω ἀ ρι στε ρὴ φω το γρα φί α). Μὲ μιὰ προ σε κτι κὴ πε ρι ή γη ση στὸν χῶ ρο ὁ ἐ πι σκέ πτης μπο ρεῖ εὔ κο λα νὰ δι α πι στώ σῃ ὅ τι τὰ με γα λύ τε ρα καὶ πιὸ τε τρα γω νι σμέ να μάρ μα ρα ἔ χουν χρη σι μο ποι η θῆ σὲ πρό σφα τες κα τα σκευ ὲς συγ χρό νων βο η θη τι κῶν τῆς ἐκκλησίας κτι ρί ων (ἐ πά νω δε ξιὰ φω το γρα φί α). Αὐ τὴν τὴ στιγ μὴ μά λι στα κτί ζε ται ἕ νας ἱ κα νοῦ μή κους πε ρί βο λος τῆς ἐκ κλη σί ας, στὸν ὁ ποῖ ο ἐ πί σης χρη σι μο ποι οῦν ται πολ λὰ ἀ πὸ τὰ μάρ μα ρα ποὺ ἔ χουν ἀ πο μεί νει, προ κει μέ νου δὲ νὰ ται ριά ξουν κα λύ τε ρα με τα ξύ τους κα θὼς καὶ μὲ τὶς ἄλ λες πέ τρες τοῦ ὑ πὸ κα τα σκευ ὴ τοί χου, σπά ζον ται σὲ μι κρό τε ρα κομ μά τια! (κά τω δε ξιὰ φω το γρα φί ες). Ὁ Χρι στι α νι σμὸς μέ σα στὴ σύν το μη ἱ στο ρί α του, ὅ πως ἐ δῶ καὶ χρό νια προ σπα θοῦ με μέ σα ἀ πὸ τὶς στῆ λες τοῦ «Δαυ λοῦ» νὰ δεί ξου με, μὲ τὸ γκρέ μι σμα τῶν ἀρ χαί ων να ῶν, μὲ τὸ κλεί σι μο τῶν φι λο σο φι κῶν σχο λῶν, μὲ τὴν κα τάρ γη ση τῶν Ὀ λυμ πια κῶν Ἀ γώ νων, μὲ τὴ δο λο φο νί α φι λοσό φων καὶ ὄ χι μό νον, μὲ τὶς ἀ πάν θρω πες νο μο θε σί ες (π.χ. «Νε α ρὲς» Ἰ ου στι νια νοῦ κ.λπ.), μὲ «φωτιὰ καὶ τσε κού ρι» γε νι κώ τε ρα ἔ χει συν τε λέ σει στὴ με θο δευ μέ νη δο λο φο νί α τοῦ πο λι τι σμοῦ. Δυ στυ χῶς οἱ o πα δοὶ τοῦ ἰ σχύ ον τος σή με ρα στὴ χώ ρα μας θε ο κρα τι κοῦ κα θε στῶ τος καθό λου καὶ μη δέ πο τε με τα με λη θέν τες συ νε χί ζουν ἀ νε νό χλη τοι τὸ «θε ά ρε στο» ἔρ γο τοῦ «ἐς ἔ δα φος φέ ρειν». Θυ μη θῆ τε ἀ κό μα τὴν τσι μεν το ποί η ση τοῦ Ἄλ σους τῶν Μου σῶν (τεύ χη 248249 καὶ 257). Οἱ σύγ χρο νοι Ἕλ λη νες μα ζὶ μὲ τὸ ἀ ξι ο λύ πη το κρα τί διό μας πα ρα κο λου θοῦν τὶς συ νε χι ζό με νες κα τα στρο φὲς ἀ δι ά φο ροι κι ἀ μέ το χοι. Σὲ ὡ ρι σμέ νες μά λι στα πε ρι πτώ σεις ἐν συ νεί δη τα ἢ μή, μὲ τὶς πρά ξεις ἢ τὶς πα ρα λεί ψεις τους, συν τε λοῦν κι οἱ ἴ διοι στὴν κα τ’ ἐ ξακο λού θη ση εἰς βά ρος τοῦ Πο λι τι σμοῦ μας ἀ σέλ γεια. Ποι ός ἐ πι τέ λους θὰ στα μα τή σῃ τοὺς σύγ χρο νους Ἀ λά ρι χους; Ἴ ων Δη μό φι λος Ἠ λε κτρο λό γος-Μη χα νο λό γος Ε.Μ.Π.