ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ ΣΤΗ ΣΑΜΟ Τελείως ἀδιάφορο τὸ κράτος ἀλλὰ καὶ ὁ λαός... ναὸς τῆς Παναγίας τῆς Σπηλιανῆς τῆς Σάμου βίσκεται σὲ ἐξαι- ρετικὴ τοποθεσία, πλούσια σὲ ἀρχαιολογικὰ εὑρήματα, ποὺ δει- κνύουν ὅτι ἡ περιοχὴ ἔχει ζήσει περιόδους μεγάλης ἀκμῆς στὴν ἀρχαιότητα. Σὲ πολὺ κοντινὴ ἀπόσταση ὁ ἐπισκέπτης μπορεῖ νὰ δῇ τὸ Εὐπαλίνειο Ὄρυγμα, καταπληκτικὸ τεχνικὸ ἔργο τοῦ 6ου αἰῶνα π.Χ. («Δαυλός», τεῦχος 224-225). Μπορεῖ ἐπίσης νὰ δῇ τὰ ἐρείπια μιᾶς ἐπαύλεως, ἑνὸς θεάτρου κ.ἄ. Τὸ μόνο ποὺ δὲν θὰ καταφέρῃ νὰ ἐντοπίσῃ, εἶναι τὸ μέρος ποὺ βρισκόταν ὁ ἀρχαῖος ναός. Σὲ τέτοιες περιπτώσεις ἰσχύει ἕνας ἁπλὸς καὶ βασικὸς κανόνας: κάπου τριγύρω σὲ τέτοιους χώρους ὑπάρχει κάποια χριστιανικὴ ἐκκλησία. Ἐκεῖ εἶναι πάντα τὸ σημεῖο ποὺ ἦταν κτισμένος ὁ ἀρχαῖος ναός, τὸν ὁποῖο γκρέμισαν οἱ χριστιανοὶ καὶ στὰ ἐρείπιά του ἔκτισαν τὴν ἐκκλησία τους, χρησιμοποιώντας μάλιστα σὰν δομικὰ ὑλικὰ τεμάχια τῶν ἀρχαίων μαρμάρων, κιόνων, ἀγαλμάτων κ.λπ. Στὸ βάθος τοῦ σπηλαίου (γιὰ τὴν ἱερότητα τοῦ χώρου του γίνεται λόγος στὸ βιβλίο «Τεχνο- λογία τῶν Θεῶν», ἐκδόσεις «Δαυλός», 2003) ἔχει κτισθῆ μικρὴ ἐκκλησία, τῆς ὁποίας οἱ εἰκόνες ἔχουν τοποθετηθῆ ἐπάνω σὲ κομμάτια ἀρχαίων κιόνων βαμμένων μὲ γαλάζια λαδομπογιὰ (ἐπά- νω ἀριστερὴ φωτογραφία ἔναντι σελίδας). Στὸν γύρω ἀπὸ τὸν ναὸ χῶρο ὑπάρχουν πεταμένα πολλὰ μάρμαρα, προφανῶς μέλη τοῦ ἀρ- χαίου ναοῦ, τὰ ὁποῖα χρησιμοποιοῦνται ἄλλα σὰν σκαλοπάτια, ἄλλα στὴ γούρνα μιᾶς βρύσης κ.ἀ. κι ἄλλα ἁπλᾶ ὑπάρχουν πεταμένα καὶ παρατημένα (κάτω ἀριστερὴ φωτογραφία). Μὲ μιὰ προσεκτικὴ περιήγηση στὸν χῶρο ὁ ἐπισκέπτης μπορεῖ εὔκολα νὰ διαπιστώσῃ ὅτι τὰ μεγαλύτερα καὶ πιὸ τετραγωνισμένα μάρμαρα ἔχουν χρησιμοποιηθῆ σὲ πρόσφατες κατασκευὲς συγχρόνων βοηθητικῶν τῆς ἐκκλησίας κτιρίων (ἐπάνω δεξιὰ φωτογραφία). Αὐτὴν τὴ στιγμὴ μάλιστα κτίζεται ἕνας ἱκανοῦ μήκους περίβολος τῆς ἐκκλησίας, στὸν ὁποῖο ἐπίσης χρησιμοποιοῦνται πολλὰ ἀπὸ τὰ μάρμαρα ποὺ ἔχουν ἀπομείνει, προκειμένου δὲ νὰ ταιριάξουν καλύτερα μεταξύ τους καθὼς καὶ μὲ τὶς ἄλλες πέτρες τοῦ ὑπὸ κατασκευὴ τοίχου, σπάζονται σὲ μικρότερα κομμάτια! (κάτω δεξιὰ φωτογραφίες). Ὁ Χριστιανισμὸς μέσα στὴ σύντομη ἱστορία του, ὅπως ἐδῶ καὶ χρόνια προσπαθοῦμε μέσα ἀπὸ τὶς στῆλες τοῦ «Δαυλοῦ» νὰ δείξουμε, μὲ τὸ γκρέμισμα τῶν ἀρχαίων ναῶν, μὲ τὸ κλείσιμο τῶν φιλοσοφικῶν σχολῶν, μὲ τὴν κατάργηση τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων, μὲ τὴ δολοφονία φιλο- σόφων καὶ ὄχι μόνον, μὲ τὶς ἀπάνθρωπες νομοθεσίες (π.χ. «Νεαρὲς» Ἰουστινιανοῦ κ.λπ.), μὲ «φω- τιὰ καὶ τσεκούρι» γενικώτερα ἔχει συντελέσει στὴ μεθοδευμένη δολοφονία τοῦ πολιτισμοῦ. Δυστυχῶς οἱ oπαδοὶ τοῦ ἰσχύοντος σήμερα στὴ χώρα μας θεοκρατικοῦ καθεστῶτος κα- θόλου καὶ μηδέποτε μεταμεληθέντες συνεχίζουν ἀνενόχλητοι τὸ «θεάρεστο» ἔργο τοῦ «ἐς ἔδαφος φέρειν». Θυμηθῆτε ἀκόμα τὴν τσιμεντοποίηση τοῦ Ἄλσους τῶν Μουσῶν (τεύχη 248- 249 καὶ 257). Οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες μαζὶ μὲ τὸ ἀξιολύπητο κρατίδιό μας παρακολουθοῦν τὶς συνεχιζόμενες καταστροφὲς ἀδιάφοροι κι ἀμέτοχοι. Σὲ ὡρισμένες μάλιστα περιπτώσεις ἐνσυνείδητα ἢ μή, μὲ τὶς πράξεις ἢ τὶς παραλείψεις τους, συντελοῦν κι οἱ ἴδιοι στὴν κατ’ ἐξα- κολούθηση εἰς βάρος τοῦ Πολιτισμοῦ μας ἀσέλγεια. Ποιός ἐπιτέλους θὰ σταματήσῃ τοὺς σύγχρονους Ἀλάριχους; Ἴων Δημόφιλος Ἠλεκτρολόγος-Μηχανολόγος Ε.Μ.Π.