Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΟΜΙΧΕΛΑΚΗΣ, Βίοι Ἁγίων – Πρότυπα πρὸς Ἀποφυγήν Τὰ συναξάρια, οἱ βίοι τῶν ἁγίων, μαζὶ μὲ τὸ ψαλτήρι (οἱ ψαλμοὶ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης) ἀποτελοῦσαν τὰ «ἱερὰ γράμματα». Ἦταν τὰ μόνα ἀναγνώσματα ποὺ ὑπῆρχαν ὅλους ἐκείνους τοὺς ἀτελείωτους σκοτεινοὺς αἰῶνες ποὺ ἀκολούθησαν τὴ δικτατορικὴ ἐπιβολὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ μετὰ τὸ κάψιμο τῶν βιβλιοθηκῶν, τὸ γκρέμισμα τῶν ναῶν καὶ τὸ σφράγισμα τῶν φιλοσοφικῶν σχολῶν. Στὴ σημερινὴ ἐποχὴ δὲν εἶναι καθόλου «παραμελημένα». Ἀναγιγνώσκονται στὸν Ὄρθρο καὶ ἀποτελοῦν τὸ θέμα τοῦ κυριακάτικου κηρύγματος ἀπὸ τὸν ἄμβωνα. Σὲ κάθε χριστιανικὸ βιβλιοπωλεῖο μπορεῖ κανεὶς νὰ βρῇ ἀρκετὰ ἀπ’ αὐτά. Στὰ σχολικὰ ἐγχειρίδια περιέχονται πολλά, ἰδιαίτερα σ’ αὐτὸ τῆς Ε΄ Δημοτικοῦ. Τὰ συναξάρια εἶναι ἕνας ἀπέραντος κατάλογος ἀπὸ ἐγκλήματα, κατάρες καὶ μαγεία τῶν ἁγίων πρὸς ὅ,τι πετᾷ, περπατᾷ, σέρνεται ἢ φυτρώνει. Χαρακτηρίζονται ἀπὸ μία ἀπαράδεκτη ὑμνολογία πρὸς ὁτιδήποτε ἑβραϊκὸ καὶ ἕνα ἀκατάσχετο ὑβρεολόγιο πρὸς τοὺς Ἕλληνες. Ἀποτελοῦν ὀχετὸ μίσους ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος κι ὁτιδήποτε Ἑλληνικοῦ. Προπαγανδίζουν τὴν διαστροφὴ ποὺ κυμαίνεται ἀπὸ τὸν ἀκραῖο μαζοχισμὸ ἕως τὸν ἀκραῖο σαδισμό, δημιουργώντας πολύπλοκες ψυχοπαθολογικὲς διαταραχές. Πάνω ἀπ’ ὅλα ὅμως διέπονται ἀπὸ ἕναν ἀπύθμενο παραλογισμὸ καὶ στόχο τοὺς ἔχουν τὴν διατάραξη τῆς εὐρυθμίας τοῦ ἀνθρωπίνου ἐγκεφάλου, ποὺ ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ὑποβίβαση τοῦ διανοητικοῦ ἐπιπέδου, τὸν ἐθισμὸ σὲ παράλογες εἰκόνες καὶ ἐν τέλει τὴν ἀποβλάκωση. Ὁ Γεώργιος Γρηγορομιχελάκης, ποὺ εἶχε τὴν ὑπομονὴ νὰ ἀσχοληθῇ ἐπὶ χρόνια μὲ τὰ συναξάρια, μᾶς παραδίδει τώρα μιὰ πλήρη μελέτη 220 σελίδων. Στὶς σελίδες τοῦ βιβλίου του παρελαύνουν ἑκατοντάδες ἅγιοι τῆς ὀρθοδοξίας. Οἱ βίοι τους παρουσιάζονται μὲ γλαφυρὸ τρόπο ὁμαδοποιημένοι σὲ διάφορες κατηγορίες (π.χ. Ἱερὰ Ἐγκλήματα, Μαζοχισμός, Ἔμποροι Ψυχῶν ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΑΡΟΙΚΙΕΣ Γιὰ μᾶς ποὺ ζοῦμε σὲ μία μᾶλλον πολυάριθμη ἑλληνικὴ παροικία (τῆς Μελβούρνης), ἡ λέξη «παροικία» μᾶς ἔχει γίνει πολὺ οἰκεία καὶ εἴμαστε ὑπερήφανοι γιὰ αὐτήν. Κάνοντας μία γλωσσικὴ τομὴ στὴ λέξη, διαπιστώνουμε ὅτι ὁ Πάροικος εἶναι αὐτὸς ποὺ μένει, κατοικεῖ δίπλα ἢ κοντὰ σὲ κάποιον (παρὰ+οἰκῶ). Ἕνα σύνολο ὁμοεθνῶν, ὁμογενῶν ποὺ διαμένουν στὴ Μελβούρνη ἢ σὲ ἄλλη ξένη χώρα σχηματίζει μία παροικία. Ἡ ἑλληνικὴ Διασπορὰ –καὶ ἀλλοιῶς οἱ ἀπόδημοι– ἔχουν δημιουργήσει ἀξιόλογες ἑλληνικὲς παροικίες σὲ πάρα πολλὰ κράτη καὶ πόλεις τοῦ κόσμου: Ἀμερική, Αὐστραλία, Εὐρώπη καὶ Ἀφρική. Στὸν πανάρχαιο κόσμο ἔχουμε τὶς ἑλληνικὲς ἀποικίες, ποὺ ἦταν οἱ πόλεις ποὺ χτίστηκαν ἀπὸ τοὺς κατοίκους μιᾶς ἑλληνικῆς πόλης σὲ μία ξένη χώρα. Ἐδῶ ἀνήκουν οἱ ἑλληνικὲς ἀποικίες ποὺ χτίστηκαν στὴν Ἰταλία καὶ φέρνουν μέχρι σήμερα τὰ ἑλληνικά τους ὀνόματα. Ὁ ἄποικος εἶναι αὐτὸς ποὺ ζῇ μακριὰ ἀπὸ τὸν οἶκο του, τὸ σπίτι του. Ὁ ἔποικος εἶναι ὁ ξένος ποὺ πηγαίνει σὲ τόπο ποὺ εἶναι ἤδη κατοικημένος καὶ ἐγκαθίσταται ἐκεῖ, ὁ μετανάστης. Οἱ παροικίες ὅμως –νεώτερες αὐτὲς– ἀπέκτησαν μία ἰδιαίτερη σημασία, ἀφοῦ κρατοῦν ἐπαφὴ μὲ τὸ ἐθνικὸ κέντρο καὶ θεωροῦνται προέκτασή του, ἀφοῦ διατηροῦνται ἀκόμη οἱ ἐθνικοὶ δεσμοί: γλῶσσα, παραδόσεις, θρησκεία. Εἶναι ἄξιο λόγου νὰ παρατηρήσουμε ὅτι οἱ παροικίες ἀπέκτησαν τὴν ἰδιαιτερότητά τους ἀπὸ τὴ διασπορὰ τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι ἐγκαταστάθηκαν σὲ πολλὰ μέρη τοῦ ἀρχαίου κόσμου καὶ ἵδρυσαν ἀπὸ τότε τὶς δικές τους κοινότητες καὶ κατοικοῦν δίπλα στὸν ντόπιο πληθυσμό: παρὰ+οἰκῶ =Παροικίες. Πρὸς αὐ‣