Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΟΜΙΧΕΛΑΚΗΣ, Βίοι Ἁγίων – Πρότυπα πρὸς Ἀποφυγήν Τὰ συναξάρια, οἱ βίοι τῶν ἁγίων, μαζὶ μὲ τὸ ψαλτήρι (οἱ ψαλμοὶ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης) ἀπο- τελοῦσαν τὰ «ἱερὰ γράμματα». Ἦταν τὰ μόνα ἀναγνώσματα ποὺ ὑπῆρχαν ὅλους ἐκείνους τοὺς ἀτελείωτους σκοτεινοὺς αἰῶνες ποὺ ἀκολούθησαν τὴ δικτατορικὴ ἐπιβολὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ μετὰ τὸ κάψιμο τῶν βιβλιοθηκῶν, τὸ γκρέμισμα τῶν ναῶν καὶ τὸ σφράγισμα τῶν φιλοσοφικῶν σχολῶν. Στὴ σημερινὴ ἐποχὴ δὲν εἶναι καθόλου «παραμελημένα». Ἀναγιγνώσκονται στὸν Ὄρ- θρο καὶ ἀποτελοῦν τὸ θέμα τοῦ κυριακάτικου κηρύγματος ἀπὸ τὸν ἄμβωνα. Σὲ κάθε χριστια- νικὸ βιβλιοπωλεῖο μπορεῖ κανεὶς νὰ βρῇ ἀρκετὰ ἀπ’ αὐτά. Στὰ σχολικὰ ἐγχειρίδια περιέχονται πολλά, ἰδιαίτερα σ’ αὐτὸ τῆς Ε΄ Δημοτικοῦ. Τὰ συναξάρια εἶναι ἕνας ἀπέραντος κατάλογος ἀπὸ ἐγκλήματα, κατάρες καὶ μαγεία τῶν ἁ- γίων πρὸς ὅ,τι πετᾷ, περπατᾷ, σέρνεται ἢ φυτρώνει. Χαρακτηρίζονται ἀπὸ μία ἀπαράδεκτη ὑ- μνολογία πρὸς ὁτιδήποτε ἑβραϊκὸ καὶ ἕνα ἀκατάσχετο ὑβρεολόγιο πρὸς τοὺς Ἕλληνες. Ἀπο- τελοῦν ὀχετὸ μίσους ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος κι ὁτιδήποτε Ἑλληνικοῦ. Προπαγανδίζουν τὴν δι- αστροφὴ ποὺ κυμαίνεται ἀπὸ τὸν ἀκραῖο μαζοχισμὸ ἕως τὸν ἀκραῖο σαδισμό, δημιουργώντας πολύπλοκες ψυχοπαθολογικὲς διαταραχές. Πάνω ἀπ’ ὅλα ὅμως διέπονται ἀπὸ ἕναν ἀπύθμενο παραλογισμὸ καὶ στόχο τοὺς ἔχουν τὴν διατάραξη τῆς εὐρυθμίας τοῦ ἀνθρωπίνου ἐγκεφάλου, ποὺ ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ὑποβίβαση τοῦ διανοητικοῦ ἐπιπέδου, τὸν ἐθισμὸ σὲ παράλογες εἰκό- νες καὶ ἐν τέλει τὴν ἀποβλάκωση. Ὁ Γεώργιος Γρηγορομιχελάκης, ποὺ εἶχε τὴν ὑπομονὴ νὰ ἀσχοληθῇ ἐπὶ χρόνια μὲ τὰ συνα- ξάρια, μᾶς παραδίδει τώρα μιὰ πλήρη μελέτη 220 σελίδων. Στὶς σελίδες τοῦ βιβλίου του παρε- λαύνουν ἑκατοντάδες ἅγιοι τῆς ὀρθοδοξίας. Οἱ βίοι τους παρουσιάζονται μὲ γλαφυρὸ τρόπο ὁ- μαδοποιημένοι σὲ διάφορες κατηγορίες (π.χ. Ἱερὰ Ἐγκλήματα, Μαζοχισμός, Ἔμποροι Ψυχῶν ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΑΡΟΙΚΙΕΣ Γιὰ μᾶς ποὺ ζοῦμε σὲ μία μᾶλλον πολυάριθμη ἑλληνικὴ παροικία (τῆς Μελβούρνης), ἡ λέξη «παροικία» μᾶς ἔχει γίνει πολὺ οἰκεία καὶ εἴμαστε ὑπερήφανοι γιὰ αὐτήν. Κάνοντας μία γλωσσικὴ τομὴ στὴ λέξη, διαπιστώνουμε ὅτι ὁ Πάροικος εἶναι αὐτὸς ποὺ μένει, κατοι- κεῖ δίπλα ἢ κοντὰ σὲ κάποιον (παρὰ+οἰκῶ). Ἕνα σύνολο ὁμοεθνῶν, ὁμογενῶν ποὺ διαμέ- νουν στὴ Μελβούρνη ἢ σὲ ἄλλη ξένη χώρα σχηματίζει μία παροικία. Ἡ ἑλληνικὴ Διασπο- ρὰ –καὶ ἀλλοιῶς οἱ ἀπόδημοι– ἔχουν δημιουργήσει ἀξιόλογες ἑλληνικὲς παροικίες σὲ πά- ρα πολλὰ κράτη καὶ πόλεις τοῦ κόσμου: Ἀμερική, Αὐστραλία, Εὐρώπη καὶ Ἀφρική. Στὸν πανάρχαιο κόσμο ἔχουμε τὶς ἑλληνικὲς ἀποικίες, ποὺ ἦταν οἱ πόλεις ποὺ χτίστη- καν ἀπὸ τοὺς κατοίκους μιᾶς ἑλληνικῆς πόλης σὲ μία ξένη χώρα. Ἐδῶ ἀνήκουν οἱ ἑλληνι- κὲς ἀποικίες ποὺ χτίστηκαν στὴν Ἰταλία καὶ φέρνουν μέχρι σήμερα τὰ ἑλληνικά τους ὀνό- ματα. Ὁ ἄποικος εἶναι αὐτὸς ποὺ ζῇ μακριὰ ἀπὸ τὸν οἶκο του, τὸ σπίτι του. Ὁ ἔποικος εἶ- ναι ὁ ξένος ποὺ πηγαίνει σὲ τόπο ποὺ εἶναι ἤδη κατοικημένος καὶ ἐγκαθίσταται ἐκεῖ, ὁ μετανάστης. Οἱ παροικίες ὅμως –νεώτερες αὐτὲς– ἀπέκτησαν μία ἰδιαίτερη σημασία, ἀφοῦ κρατοῦν ἐπαφὴ μὲ τὸ ἐθνικὸ κέντρο καὶ θεωροῦνται προέκτασή του, ἀφοῦ διατηροῦνται ἀκόμη οἱ ἐθνικοὶ δεσμοί: γλῶσσα, παραδόσεις, θρησκεία. Εἶναι ἄξιο λόγου νὰ παρατηρήσουμε ὅτι οἱ παροικίες ἀπέκτησαν τὴν ἰδιαιτερότητά τους ἀπὸ τὴ διασπορὰ τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι ἐγκαταστάθηκαν σὲ πολλὰ μέρη τοῦ ἀρχαίου κόσμου καὶ ἵδρυσαν ἀπὸ τότε τὶς δικές τους κοινότητες καὶ κατοικοῦν δίπλα στὸν ντόπιο πληθυσμό: παρὰ+οἰκῶ =Παροικίες. Πρὸς αὐ- ‣