Ç ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ τὴν πρώ τη ἔ κρη ξη τοῦ «Μα κε δο νι κοῦ» (1991-1992) εἴ χα με δι α τυ πώσει κά ποι ες ἀ πό ψεις ἐ πω νύ μως καὶ ψευ δω νύ μως («Με τέ ω ρος»), πού, ἂν καὶ φά νη καν τό τε «ἀ νορ θό δο ξες», σή με ρα ἴ σως μπο ροῦν, μὲ τὴ βο ή θεια τῶν δε δο μέ νων ποὺ προ έ κυ ψαν ἐν τῷ με τα ξύ, νὰ κα τα νο η θοῦν εὐ κο λώ τε ρα καὶ νὰ φα νοῦν χρή σι μες. Τώ ρα βρι σκό μα στε μπρο στὰ σὲ μιὰ νέ α ἔ ξαρ ση τῆς ἐ θνι κῆς μας σχι ζο φρένειας – αὐ τὴν τὴ φο ρὰ περ νᾶ με μί α πιὸ ἤ πια μορ φὴ ὑ πο τρο πῆς, πρέ πει αὐ τὸ νὰ τὸ ση μει ώ σου με ὡς εὐ χά ρι στη ἐ ξέ λι ξη τῆς ὁμα δι κῆς συ νεί δη σης αὐ τοῦ τοῦ τό που. Πλὴν ὅμως ἡ ἐ θνι κὴ ἀ πά τη ἢ ἀ κρι βέ στε ρα ἡ ἰ δε ο λο γι κή μας αὐ τα πά τη καὶ πά λι εἶ χε τὰ «πε ρι στα τι κά» της στὸν χῶ ρο τοῦ «ἑλ λη νο χρι στι α νι σμοῦ» καὶ τοῦ βυ ζαν τι νι σμοῦ, ποὺ θέ λει νὰ «πά ρου με τὴν Πό λη», τὴν «Ἁ γιὰ Σο φιά», τὴν «Κόκ κι νη Μη λιὰ» (δὲν μᾶς ἔ φθα σε ἡ φο βε ρὴ συμ φο ρὰ τοῦ 1922, ὅ που μᾶς ὠ δή γη σε ἡ ἴ δια μὲ τὴ ση με ρι νὴ «Με γά λη Ἰ δέ α»...), κά τι ποὺ ση μαί νει ὅ τι ἡ Ρωμιο σύνη εἶ ναι πα ρὰ τὴν πι κρὴ πεῖ ρα μιᾶς ἐξευτελισμένης δε κα ε τί ας ἀ νί α τη – ἢ, ἂν προ τι μᾶ τε, ἀ με τα νό η τη, μο λο νό τι κο ρυ φαί α της ἀ ξί α εἶ ναι ἡ «με τά νοι α» καὶ ἡ «συγ γνώ μη»... Ἀ να δη μο σι εύ ου με ἐ δῶ χω ρὶς κα νέ να σχό λιο ἢ προ σθή κη, μὲ λί γες ἁ πλὲς φρα στι κὲς προ σαρ μο γές, τὶς ἰ δέ ες ποὺ γρά φα με πρὶν 12 χρό νια γιὰ τὴν ὑ πόθε ση «Σκό πια», ἰ δέ ες ποὺ ἔ δω σαν τό τε τὰ ἐ πι χει ρή μα τα στοὺς δι ά φο ρους κρατι στές, μω ρο ε θνι κι στές, βυ ζαν τι νι στὲς κ.λπ. νὰ μᾶς συ κο φαν τή σουν ὡς «πράΔ.Ι.Λ. κτο ρες τῆς Νέ ας Τά ξης καὶ τῶν δι ε θνῶν ἀν θελ λη νι κῶν κύ κλων». Τὸ Ρω μαί ι κο, ὁ Μέ γας Ἀ λέ ξαν δρος καὶ τὰ Σκό πια... “Ἂν βρε θῆ τε σ’ ἕ να κύ κλο 5-10 ἀν θρώ πων μὲ κά ποι ο ἐ πί πε δο σο βα ρό τη τας, κάνε τε ἕ να «τέ στ»: Ζη τῆ στε ἀ πὸ τὸν κα θέ να νὰ σᾶς ποῦν, τί πε ρι ε χό με νο δί νουν στὶς ἔννοι ες «Ἑλ λάς» καὶ «Ἕλ λην». Θὰ δι α πι στώ σε τε, ὅ τι οἱ πε ρισ σό τε ροι ἀν τι λαμ βά νον ται τὴν πρώ τη ἔ νοι α μό νο ἀ πὸ τὴν κρα τι κὴ-ἐ δα φι κὴ-γε ω γρα φι κὴ σκο πιὰ καὶ τὴν δεύ τε ρη ἀν τι στοί χως («Ἕλ λην» = ὁ πο λί της ποὺ κα τοι κεῖ στὸ «Ἑλ λη νι κὸ» κρά τος). Πι θα νῶς κάποι ος ἢ κά ποι οι μὲ εὐ ρύ τε ρη ἀν τί λη ψη νὰ προ σθέ σουν κά ποι α συμ πλη ρώ μα τα σχε τι κὰ μὲ τὴν ἱ στο ρί α, τὴν πα ρά δο ση, τὴν φυ λὴ καὶ τὸν πο λι τι σμό μας ἢ μὲ τὴν γλῶσ σα μας (π.χ. «Ἕλ λην» εἶ ναι ἀ κό μη ὁ «Ἕλ λην τῆς Δι α σπο ρᾶς» ἢ «αὐ τὸς ποὺ μι λά ει ἑλ λη νι κὰ» κ.λπ.). Ἂν τοὺς ρω τή σε τε στὴ συ νέ χεια, ἂν μπο ροῦν νὰ θε ω ρή σουν π.χ. τοὺς κα τοί κους τοῦ Κρά τους τῶν Σκο πί ων «Ἕλ λη νες», ἡ ἀ πάν τη ση ὅ λων ἢ σχε δὸν ὅ λων θὰ εἶ ναι κα τηγο ρη μα τι κὰ ἀρ νη τι κή. Ὁ πωσ δή πο τε τὸ γε νι κὸ πό ρι σμα τοῦ «γκάλ λοπ» θὰ ἀ πο δει κνύ ῃ τὴν «κοι νὴ πε ποί θη ση» γιὰ τὴν κα θα ρὰ ἐ ξου σι α στι κὴ-κρα τι στι κὴ ἔν νοια τοῦ «Ἑλ λη νικοῦ», τὴν «ἰ δι ο κτη σια κή», θὰ ἔ λε γα, ἔν νοι α, ποὺ μὲ ἁ πλῆ δι α τύ πω ση θὰ μπο ροῦ σε νὰ ‣