Ç ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ τὴν πρώτη ἔκρηξη τοῦ «Μακεδονικοῦ» (1991-1992) εἴχαμε διατυπώ- σει κάποιες ἀπόψεις ἐπωνύμως καὶ ψευδωνύμως («Μετέωρος»), πού, ἂν καὶ φάνηκαν τότε «ἀνορθόδοξες», σήμερα ἴσως μποροῦν, μὲ τὴ βοήθεια τῶν δεδομένων ποὺ προέκυψαν ἐν τῷ μεταξύ, νὰ κατανοηθοῦν εὐκολώτερα καὶ νὰ φανοῦν χρήσιμες. Τώρα βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ μιὰ νέα ἔξαρση τῆς ἐθνικῆς μας σχιζοφρέ- νειας – αὐτὴν τὴ φορὰ περνᾶμε μία πιὸ ἤπια μορφὴ ὑποτροπῆς, πρέπει αὐτὸ νὰ τὸ σημειώσουμε ὡς εὐχάριστη ἐξέλιξη τῆς ὁμαδικῆς συνείδησης αὐτοῦ τοῦ τόπου. Πλὴν ὅμως ἡ ἐθνικὴ ἀπάτη ἢ ἀκριβέστερα ἡ ἰδεολογική μας αὐταπάτη καὶ πάλι εἶχε τὰ «περιστατικά» της στὸν χῶρο τοῦ «ἑλληνοχριστιανισμοῦ» καὶ τοῦ βυζαντινισμοῦ, ποὺ θέλει νὰ «πάρουμε τὴν Πόλη», τὴν «Ἁγιὰ Σοφιά», τὴν «Κόκκινη Μηλιὰ» (δὲν μᾶς ἔφθασε ἡ φοβερὴ συμφορὰ τοῦ 1922, ὅπου μᾶς ὠδήγησε ἡ ἴδια μὲ τὴ σημερινὴ «Μεγάλη Ἰδέα»...), κάτι ποὺ σημαίνει ὅτι ἡ Ρω- μιοσύνη εἶναι παρὰ τὴν πικρὴ πεῖρα μιᾶς ἐξευτελισμένης δεκαετίας ἀνίατη – ἢ, ἂν προτιμᾶτε, ἀμετανόητη, μολονότι κορυφαία της ἀξία εἶναι ἡ «μετάνοια» καὶ ἡ «συγγνώμη»... Ἀναδημοσιεύουμε ἐδῶ χωρὶς κανένα σχόλιο ἢ προσθήκη, μὲ λίγες ἁπλὲς φραστικὲς προσαρμογές, τὶς ἰδέες ποὺ γράφαμε πρὶν 12 χρόνια γιὰ τὴν ὑπό- θεση «Σκόπια», ἰδέες ποὺ ἔδωσαν τότε τὰ ἐπιχειρήματα στοὺς διάφορους κρα- τιστές, μωροεθνικιστές, βυζαντινιστὲς κ.λπ. νὰ μᾶς συκοφαντήσουν ὡς «πρά- Δ.Ι.Λ. κτορες τῆς Νέας Τάξης καὶ τῶν διεθνῶν ἀνθελληνικῶν κύκλων». Τὸ Ρωμαίικο, ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος καὶ τὰ Σκόπια... “Ἂν βρεθῆτε σ’ ἕνα κύκλο 5-10 ἀνθρώπων μὲ κάποιο ἐπίπεδο σοβαρότητας, κά- νετε ἕνα «τέστ»: Ζητῆστε ἀπὸ τὸν καθένα νὰ σᾶς ποῦν, τί περιεχόμενο δίνουν στὶς ἔν- νοιες «Ἑλλάς» καὶ «Ἕλλην». Θὰ διαπιστώσετε, ὅτι οἱ περισσότεροι ἀντιλαμβάνονται τὴν πρώτη ἔνοια μόνο ἀπὸ τὴν κρατικὴ-ἐδαφικὴ-γεωγραφικὴ σκοπιὰ καὶ τὴν δεύτερη ἀντιστοίχως («Ἕλλην» = ὁ πολίτης ποὺ κατοικεῖ στὸ «Ἑλληνικὸ» κράτος). Πιθανῶς κά- ποιος ἢ κάποιοι μὲ εὐρύτερη ἀντίληψη νὰ προσθέσουν κάποια συμπληρώματα σχετικὰ μὲ τὴν ἱστορία, τὴν παράδοση, τὴν φυλὴ καὶ τὸν πολιτισμό μας ἢ μὲ τὴν γλῶσσα μας (π.χ. «Ἕλλην» εἶναι ἀκόμη ὁ «Ἕλλην τῆς Διασπορᾶς» ἢ «αὐτὸς ποὺ μιλάει ἑλληνικὰ» κ.λπ.). Ἂν τοὺς ρωτήσετε στὴ συνέχεια, ἂν μποροῦν νὰ θεωρήσουν π.χ. τοὺς κατοίκους τοῦ Κράτους τῶν Σκοπίων «Ἕλληνες», ἡ ἀπάντηση ὅλων ἢ σχεδὸν ὅλων θὰ εἶναι κατη- γορηματικὰ ἀρνητική. Ὁπωσδήποτε τὸ γενικὸ πόρισμα τοῦ «γκάλλοπ» θὰ ἀποδεικνύῃ τὴν «κοινὴ πεποίθηση» γιὰ τὴν καθαρὰ ἐξουσιαστικὴ-κρατιστικὴ ἔννοια τοῦ «Ἑλληνι- κοῦ», τὴν «ἰδιοκτησιακή», θὰ ἔλεγα, ἔννοια, ποὺ μὲ ἁπλῆ διατύπωση θὰ μποροῦσε νὰ ‣