Ï ΠΑΛΑΙΟΔΙΑΘΗΚΙΚΟΣ ΝΕΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΕΙΡΟ «ΥΒΡΙΔΙΟ» ΤΩΝ Ç.Ð.Á. να ἔ θνος-ὑ βρί διο βρέ θη κε τὰ τε λευ ταῖ α 50 χρό νια στὴ θέση, νὰ κρα τᾷ στὰ χέ ρια του τὴν τύ χη τῆς ἀν θρω πό τη τας. Ἡ ση με ρι νὴ Ἀ με ρι κή, χώ ρα ποὺ γεν νή θη κε καὶ ἐ νη λι κι ώ θη κε ὡς δημιούργη μα τῆς ἑλ λη νί ζου σας Εὐρώ πης, τῆς Εὐ ρώ πης τοῦ Πο λι τι σμοῦ καὶ τῆς Ἐ πι στή μης, ἀ νέ βη κε, στη ρι ζό με νη στὶς ἑλ λη νο γε νεῖς εὐ ρω πα ϊ κὲς αὐ τὲς κα τα βο λές της, στὸν θρό νο τῆς Πλα νη τα ρχί ας, γιὰ νὰ ἀρ νη θῇ αὐ τὲς τὶς ἀρ χὲς καὶ νὰ ἐ ξαλ λα χθῇ σὲ μι γά δα μὲ ἰδεολογικὸ εἰ δο ποι ὸ γνώ ρι σμά της τὸ δί δυ μο ἐξ-ου σί α/ρα σι ο να λι σμός, ὅ που ἡ οὐ σί α τῆς ἀν θρώ πι νης ὁ μά δας, ἡ Πο λι τεί α, γί νε ται κυ ρι αρ χί α καὶ ἡ οὐ σί α τῆς Λο γι κῆς, ἡ ἐ πι στημονικὴ ἀ λή θεια, γί νε τα ι ἁ πλὸ μέ σον ἐ πι βο λῆς καὶ ὑ πη ρέ τρια τῆς ἰ σχύος. Ἡ ἐ πι μει ξί α αὐ τὴ ἔ γι νε πιὰ ἀ με ρι κα νι κὸς κα νό νας ζω ῆς, ἐμ φα νὴς σὲ κά θε ἔκφρα ση τῆς ὑ περ δύ να μης, ἀ κό μη καὶ στὰ πρό σω πα τῶν φο ρέ ων της, ποὺ εἶ ναι πρό σω πα ἡ μι εγ χρώ μων-μι γά δων, ποὺ ἐ πι κρα τοῦν σ’ ὅ λο τὸ φά σμα τῶν ἀ νὰ τὸν Πλα νή τη δρών των πλα νη τα ρ χι κῶν, ἀ πὸ αὐτοὺς ποὺ ἀ πο φα σί ζουν γιὰ τὴ δι α χείρι ση τῶν τυ χῶν τῆς ἀν θρω πό τη τας, τοὺς κορυ φαίους τοῦ Σταί ητ Ντη πάρ τμεντ, μέ χρι τὸ «μαυ ρο κί τρι νο φτη νὸ κρέ ας », ὅ πως χα ρα κτη ρί ζουν κά ποι οι ἀν τι α με ρικα νοὶ τοὺς ἀ ξι ω μα τι κοὺς καὶ πε ζο ναῦ τες στὸ Ἰ ράκ, ποὺ ὑ λο ποι οῦν τὶς ἀ πο φάσεις τῶν πρώ των. Ἡ «ἐ ξαλ λα γὴ» αὐ τὴ δὲν ἔ γι νε τυ χαῖ α καὶ σὰν συ νέ πεια μιᾶς δῆ θεν «ἱ στο ρι κῆς νο μο τέ λειας ἢ ἀ ναγ και ό τη τας» – ἕνα «ἄλ λο θι», ποὺ τὸ ἐ πι κα λοῦν ται ὅ σοι βο λεύον τα ι μ’ αὐ τό. Ἡ Ἀ με ρι κὴ-ὑ βρί διο τοῦ σή με ρα προ έ κυ ψε, ἀ φοῦ ἀν τι κα τέ στη σε τὸν Λό γο (ἐ λευ θε ρί α, δη μο κρα τί α, ἐ πι στή μη, ἔ ρευ να... γε νι κά: ἔλ λο γη προ σέγ γιση τῆς ἀ το μι κῆς, κοι νω νι κῆς, πο λι τι κῆς καὶ φυ σι κῆς πραγ μα τι κό τη τας ) μὲ τὴ μετα φυ σι κὴ Ἀ-λο γί α (θε ο κρα τί α, μεσ σι α νι σμός, μα νι χα ϊ σμὸς τοῦ δυ ϊ στι κοῦ δόγ ματος «Δυ νά μεις τοῦ Κα λοῦ-Δυ νά μεις τοῦ Κα κοῦ»... καὶ ἄλ λα πα ρό μοι α, ποὺ ὅ λα συ γκλίνουν καὶ ὁδηγοῦν στὴν ὑ πέρ τα τη λα τρεί α τοῦ «Κυ ρί ου τῶν Δυ νά με ων», τοῦ ἀ σι α τι κοῦ αὐ τοῦ μυ στι κι στι κοῦ Τί πο τα , ποὺ τό σο αἷ μα καὶ τό σα δει νὰ κόστι σε καὶ κο στί ζει στὴν τα λαί πω ρη ἀν θρω πό τη τα ). Ἱ στο ρι κὰ ἡ ἐ ξαλ λα γὴ αὐ τὴ ἀ νι χνεύ ε ται μὲ ἀξι οση μεί ωτη ἐπα να ληπτι κό τη τα στὴν πε ρί πτω ση τῆς (ἑλ λη νο γενοῦς ἐ πί σης) Ρώ μης, ποὺ ἀ νέ βη κε ὁμοί ως στὴν κο ρυ φὴ ἀν τι γρά φον τας ἐν πολλοῖς τὴν Ἑλ λη νι κό τη τα (δί και ο, τέ χνη, λο γο τε χνί α, στρα τη γι κή, γλῶσ σα), γιὰ νὰ ὑ βρι δο ποι η θῇ ἰδεολογικὰ στὴ συ νέ χεια ἀ πὸ τὴν ἴ δια αἰ τί α, τὸ ἴ διο σα ρά κι ποὺ σή με ρα κα τα τρώ γει τὰ σπλάγ χνα τῆς Ἀ με ρι κῆς, τὴν ἀ σι α τι κὴ με τα φυ σι κὴ θε οκρα τί α καὶ ἐν τέλει νὰ δι α λυ θῇ σὲ συν τρίμ μια – τὰ θλι βε ρὰ κρά τη-φαν τά σμα τα τῆς χι λι ό χρο νης Νύ χτας τοῦ Με σαί ω να. * * * τὴν ἔν θεν ἀ κτὴ τοῦ Ἀτ λαν τι κοῦ ἡ μη τέ ρα τῆς ἀ πο λω λυί ας κό ρης, ἡ Εὐρώ πη, ἂν καὶ ὁμοίως πα λαι ὸς φο ρέ ας τοῦ ἴδιου ἀ σι α τι κοῦ ἰ οῦ, δεί χνει ἀ ξι ο ση μεί ω τη ἀ νο σο ε πά ρ κεια καὶ κα τα φέρ νει ὄ χι μό νο νὰ μὴν σύ ρε ται