Ï ΠΑΛΑΙΟΔΙΑΘΗΚΙΚΟΣ ΝΕΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΕΙΡΟ «ΥΒΡΙΔΙΟ» ΤΩΝ Ç.Ð.Á. να ἔθνος-ὑβρίδιο βρέθηκε τὰ τελευταῖα 50 χρόνια στὴ θέση, νὰ κρατᾷ στὰ χέρια του τὴν τύχη τῆς ἀνθρωπότητας. Ἡ σημερινὴ Ἀμερική, χώρα ποὺ γεννήθηκε καὶ ἐνηλικιώθηκε ὡς δημιούργημα τῆς ἑλληνίζουσας Εὐ- ρώπης, τῆς Εὐρώπης τοῦ Πολιτισμοῦ καὶ τῆς Ἐπιστήμης, ἀνέβηκε, στηριζόμενη στὶς ἑλληνογενεῖς εὐρωπαϊκὲς αὐτὲς καταβολές της, στὸν θρόνο τῆς Πλανηταρ- χίας, γιὰ νὰ ἀρνηθῇ αὐτὲς τὶς ἀρχὲς καὶ νὰ ἐξαλλαχθῇ σὲ μιγάδα μὲ ἰδεολογικὸ εἰδοποιὸ γνώρισμά της τὸ δίδυμο ἐξ-ουσία/ρασιοναλισμός, ὅπου ἡ οὐσία τῆς ἀνθρώπινης ὁμάδας, ἡ Πολιτεία, γίνεται κυριαρχία καὶ ἡ οὐσία τῆς Λογικῆς, ἡ ἐπιστημονικὴ ἀλήθεια, γίνεται ἁπλὸ μέσον ἐπιβολῆς καὶ ὑπηρέτρια τῆς ἰσχύ- ος. Ἡ ἐπιμειξία αὐτὴ ἔγινε πιὰ ἀμερικανικὸς κανόνας ζωῆς, ἐμφανὴς σὲ κάθε ἔκ- φραση τῆς ὑπερδύναμης, ἀκόμη καὶ στὰ πρόσωπα τῶν φορέων της, ποὺ εἶναι πρόσωπα ἡμιεγχρώμων-μιγάδων, ποὺ ἐπικρατοῦν σ’ ὅλο τὸ φάσμα τῶν ἀνὰ τὸν Πλανήτη δρώντων πλανηταρχικῶν, ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἀποφασίζουν γιὰ τὴ διαχεί- ριση τῶν τυχῶν τῆς ἀνθρωπότητας, τοὺς κορυφαίους τοῦ Σταίητ Ντηπάρτμεντ, μέχρι τὸ «μαυροκίτρινο φτηνὸ κρέας», ὅπως χαρακτηρίζουν κάποιοι ἀντιαμερι- κανοὶ τοὺς ἀξιωματικοὺς καὶ πεζοναῦτες στὸ Ἰράκ, ποὺ ὑλοποιοῦν τὶς ἀποφά- σεις τῶν πρώτων. Ἡ «ἐξαλλαγὴ» αὐτὴ δὲν ἔγινε τυχαῖα καὶ σὰν συνέπεια μιᾶς δῆθεν «ἱστορικῆς νομοτέλειας ἢ ἀναγκαιότητας» – ἕνα «ἄλλοθι», ποὺ τὸ ἐπικαλοῦνται ὅσοι βολεύ- ονται μ’ αὐτό. Ἡ Ἀμερικὴ-ὑβρίδιο τοῦ σήμερα προέκυψε, ἀφοῦ ἀντικατέστησε τὸν Λόγο (ἐλευθερία, δημοκρατία, ἐπιστήμη, ἔρευνα... γενικά: ἔλλογη προσέγγι- ση τῆς ἀτομικῆς, κοινωνικῆς, πολιτικῆς καὶ φυσικῆς πραγματικότητας) μὲ τὴ με- ταφυσικὴ Ἀ-λογία (θεοκρατία, μεσσιανισμός, μανιχαϊσμὸς τοῦ δυϊστικοῦ δόγμα- τος «Δυνάμεις τοῦ Καλοῦ-Δυνάμεις τοῦ Κακοῦ»... καὶ ἄλλα παρόμοια, ποὺ ὅλα συγκλίνουν καὶ ὁδηγοῦν στὴν ὑπέρτατη λατρεία τοῦ «Κυρίου τῶν Δυνάμεων», τοῦ ἀσιατικοῦ αὐτοῦ μυστικιστικοῦ Τίποτα, ποὺ τόσο αἷμα καὶ τόσα δεινὰ κό- στισε καὶ κοστίζει στὴν ταλαίπωρη ἀνθρωπότητα). Ἱστορικὰ ἡ ἐξαλλαγὴ αὐτὴ ἀνιχνεύεται μὲ ἀξιοσημείωτη ἐπαναληπτικότητα στὴν περίπτωση τῆς (ἑλληνογε- νοῦς ἐπίσης) Ρώμης, ποὺ ἀνέβηκε ὁμοίως στὴν κορυφὴ ἀντιγράφοντας ἐν πολ- λοῖς τὴν Ἑλληνικότητα (δίκαιο, τέχνη, λογοτεχνία, στρατηγική, γλῶσσα), γιὰ νὰ ὑβριδοποιηθῇ ἰδεολογικὰ στὴ συνέχεια ἀπὸ τὴν ἴδια αἰτία, τὸ ἴδιο σαράκι ποὺ σήμερα κατατρώγει τὰ σπλάγχνα τῆς Ἀμερικῆς, τὴν ἀσιατικὴ μεταφυσικὴ θεο- κρατία καὶ ἐν τέλει νὰ διαλυθῇ σὲ συντρίμμια – τὰ θλιβερὰ κράτη-φαντάσματα τῆς χιλιόχρονης Νύχτας τοῦ Μεσαίωνα. * * * τὴν ἔνθεν ἀκτὴ τοῦ Ἀτλαντικοῦ ἡ μητέρα τῆς ἀπολωλυίας κόρης, ἡ Εὐ- ρώπη, ἂν καὶ ὁμοίως παλαιὸς φορέας τοῦ ἴδιου ἀσιατικοῦ ἰοῦ, δείχνει ἀξιοσημείωτη ἀνοσοεπάρκεια καὶ καταφέρνει ὄχι μόνο νὰ μὴν σύρεται