ΔΑΥΛΟΣ/276, Ἰανουάριος 2005 18249 Βίαιη «προσαγωγὴ» μαθήτριας σὲ ἐκκλησία! Ἀγαπητὸ περιοδικὸ «Δαυλέ», μπῶ, καὶ μὲ εἰρωνεύονταν μὲ σχόλια ὅπως «Ἔλα, Εἶμαι φανατικὴ ἀναγνώστριά σου. Σοῦ γράφω καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ μπαίνουν» ἢ «καὶ μὴν ξεχάσῃς γιὰ πρώτη φορὰ μὲ ἀφορμὴ ἕνα προσωπικὸ περιν’ ἀνάψῃς κανένα κερί», ἐνῷ ὁ ἱερέας ἔκανε εἰδικὸ στατικό. Εἶμαι 18 ἐτῶν, μαθήτρια τῆς Μέσης ἐκπαίκήρυγμα γιὰ τὴν περίσταση, λέγοντας πὼς «ὅποιδευσης, Ἑλληνίδα στὸ θρήσκευμα (περισσότερο πιος δὲν εἶναι χριστιανός, εἶναι ἀνάξιος νὰ ζῇ». Καὶ στεύω στὴν συμβολικὴ δύναμη τοῦ Δωδεκαθέου ἐρωτῶ: Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναγκάζωμαι νὰ ὑκαὶ στὴν πρόοδο τῆς ἀνθρωπότητας μὲ γνώμονα ποστῶ χριστιανικὴ πλύση ἐγκεφάλου, ὅταν ὑποτίτὴν γνώση καὶ τὴν ἀρετὴ παρὰ στὴν ἴδια τὴν αὐθεται πὼς τὸ Σύνταγμα κατοχυρώνει τὴν ἀνεξιθρηθυπαρξία τῶν Ὀλυμπίων). Σὲ μία ἀπὸ τὶς 4 ἐτήσισκεία; Πῶς μπορῶ νὰ ἀντιδράσω; ες «ἐξορμήσεις» ποὺ ἔχει προγραμματίσει τὸ σχολεῖο μας στὴν διπλανὴ ἐκκλησία, ἐξέφρασα τὶς ἀν- Φιλικά Ἥρα τιρρήσεις μου ὡς πρὸς τὸ νὰ εἰσέλθω στὸν ναό. Ὅμως οἱ ἰθύνοντες τοῦ σχολείου μὲ ἀνάγκασαν νὰ Τούμπα, Θεσσαλονίκη Τί λένε Παλαιὰ Διαθήκη καὶ Κοράνι γιὰ τὸν Ἀλέξανδρο Ἀγαπητό μου περιοδικὸ «Δαυλέ», Ἐνῷ, κ. διευθυντά, τὸ «δικό μας» ἱερὸ βιβλίο, ἡ Σᾶς στέλνω φωτοτυπία τῆς σελίδας 216 τοῦ ἱεἉγία Γραφή, στὰ τέσσερα βιβλία της «Μακκαβαῖροῦ βιβλίου τοῦ Ἰσλάμ, τοῦ Κορανίου. Ἐδῶ ὁμιλεῖ οι», «...ἁμαρτωλὴ φύτρα» ἀποκαλεῖ καὶ ἐξυβρίζει ὁ θεὸς τοῦ Μωάμεθ σχετικὰ μὲ τὸν Μ. Ἀλέξανδρο καὶ τὸν Μ. Ἀλέξανδρο καὶ τοὺς στρατηγούς του... (Ζοὺλ Καρνέιν). Τὸ Κοράνι τὸν ἐξυμνεῖ καὶ τὸν θεΤί νὰ πῇ κανείς! ωρεῖ ἀπελευθερωτὴ λαῶν, μάλιστα σὲ ἄλλη σελίδα γράφει ὅτι τὸν θεωρεῖ «Ἀπόστολο τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ Μὲ ἐκτίμηση Ι. Κολλημένος τιμωρήσῃ τοὺς ἄπιστους» (σελίδα 221, φωτοτυπία τῆς ὁποίας ἐπίσης ἀποστέλλω). Εἰσαγωγέας, Λάρισα ΚΟΡΑΝΙΟ (σελ. 216): « 82. Ὦ Μωάμεθ! θὰ σ’ ἐρωτήσωσι περὶ τοῦ Ζοὺλ-Καρνέιν,* ἀποκρίθητι· θὰ διηγηθῶ ὑμῖν τὴν ἱστορίαν αὐτοῦ. 83. Ὡρίσαμεν τὴν ἐξουσίαν αὐτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς καὶ τῷ παρεχωρήσαμεν τὰ μέσα, ἵνα ἐκτελέσῃ πᾶν ὅ,τι ἐβούλετο ἀκολουθῶν ὁδὸν τινά. 84. Ὥδευσε μέχρις οὗ ἔφθασεν εἰς τὴν δύσιν, εἶδε δύοντα τὸν Ἥλιον ἐν βορβορώδει τινί πηγῇ, πλημέσα ἀπὸ κάποια αὐλὴ ἢ δίπλα ἀπὸ τὴν περίφραξη κάποιας ἀγροικίας θὰ ὑπάρχῃ τρόπος κάπως νὰ περάσῃ κανένας, ὅμως ἐγὼ δὲν τὸν ἀνακάλυψα. Ἕνα περίπου χιλιόμετρο μετὰ τὴν ἀνασκαφή, χωρὶς νὰ ἔχῃ ὑπάρξει πινακίδα, φθάνεις σὲ μυκηναϊκὸ νεκροταφεῖο μὲ λαξευτοὺς τάφους. Χῶρος μὲ στοιχειώδη περίφραξη, ἀφύλακτος καὶ βρώμικος. Ἀλλὰ τὰ ταφικὰ μνημεῖα σὲ ἀποζημιώνουν πλήρως. Ἀπίθανης ποιότητας λείανση τῶν ἐπιφανειῶν, δὲν βρίσκεις πουθενὰ σημάδι ἀπὸ ἕνα καλέμι, ἀπὸ ἕνα σφυρί… Περνᾷς ἀπὸ πάνω τὸ χέρι σου καὶ εἶναι σὰν νὰ χαϊδεύῃς κεραμικὸ πλακάκι ἢ μωσαϊκό. Ἀπόλυτη χάραξη τῶν εὐθειῶν – λυπήθηκα ποὺ δὲν εἶχα μαζί μου ἕνα ἀλφάδι λέιζερ, γιὰ νὰ διαπιστώσω τὴν ἔστω καὶ ἀπειροελάχιστη ἀπόκλιση. Καὶ ὅλα τοῦτα μὲ χάλκινα ἐργαλεῖα…, κάποιος μᾶς δουλεύει χοντρά. Πυραμίδα τοῦ Ἑλληνικοῦ: Χῶρος καὶ αὐτὸς μὲ στοιχειώδη περίφραξη, ἀφύλακτος καὶ βρώμικος. Οὔτε καὶ ἐδῶ βρέθηκαν οἱ τρομερὲς πιστώσεις ποὺ ἀπαιτοῦνται γιὰ καθάρισμα καὶ ξεχορτάριασμα. Ὅσο γιὰ τὸ μνημεῖο, ὅποιος κατάλαβε κατάλαβε, δὲν ὑπάρχει οὔτε μία ἐπεξηγηματικὴ πινακίδα ποὺ νὰ ἐξηγῇ πότε χτίστηκε, τί πιστεύουμε ὅτι ἐξυπηρετοῦσε, πῶς συνδέεται μὲ τὰ ὑπόλοιπα μνημεῖα στὴν εὐρύτερη περιοχή. (Γιὰ τὴν πυραμίδα τοῦ Ἑλληνικοῦ βλ. «Δαυλόν», τεύχη 148, 149, 179, 242, 244.) Μετὰ τιμῆς Θ. Μάρκου