18250 ΔΑΥΛΟΣ/276, Ἰανουάριος 2005 σίον δ’ αὐτῆς εὗρε λαόν. 85. Εἴπομεν αὐτῷ· ὦ Δίκερως! δύνασαι νὰ τιμωρήσῃς τὸν λαὸν τοῦτον, ἢ νὰ μεταχειρισθῇς αὐτὸν εὐμενῶς. 86. Θὰ τιμωρήσω, ἀπεκρίθη οὗτος, πάντας τοὺς ἀσεβεῖς καὶ εἶτα θὰ ἐγκαταλείψω αὐτοὺς τῷ Θεῷ, ὅστις σκληρῶς θὰ τοὺς τιμωρήσῃ. 87. Ἀλλ’ ὅστις πιστεύσῃ καὶ πράξῃ τὸ ἀγαθὸν θὰ ἀμειφθῇ ἐξαιρέτως, καὶ θὰ ἀναθέσω αὐτῷ διατα- γὰς ἅς θέλει ἀπόνως ἐκτελέσει. 88. Ὁ Δίκερως ἐκ νέου ἀνέλαβε τὴν πορείαν αὐτοῦ. [...]. * Ζοὺλ-καρνέιν σημαίνει δίκερως. Ὑπὸ τὸ ὄνομα τοῦτο οἱ Μουσουλμᾶνοι ἐννοοῦσι τὸν Μέγαν Ἀ- λέξανδρον. Ἡ λέξις καρνέιν (=κέρας) σημαίνει ὡσαύτως ἄκραν, ἐσχατιάν, φρονοῦσι δὲ ὅτι ἀποδίδε- ται εἰς τὸν Μακεδόνα κατακτητήν, διότι κατέκτησε τὴν Ἀνατολὴν καὶ τὴν Δύσιν». Ἡ περιπέτεια τῆς κατάχωσης τοῦ ἀρχαίου θεάτρου Λαρίσης Κύριε διευθυντά, Τὸ ἀρχαῖο θέατρο Λαρίσης ἤδη ἐπανῆλθε στὸ φῶς κατόπιν πολλῆς ἐργασίας ἀπὸ μέρους πατριω- τῶν. Δὲν γνωρίζω ἀκριβῶς τὴν οἰκτρὴ ἱστορία του. Ἦταν κατασκευασμένο ἀπὸ μάρμαρο ἐξαιρετικὸ καὶ μεγαλειῶδες. Ἕως τὸ 1850 (περίπου) ἐχρησιμο- ποιεῖτο γιὰ διάφορους σκοπούς. Ἔπειτα ἐξηφανί- σθη. Ἐκαλύφθη τελείως ἀπὸ ἑβραϊκὰ καταστήμα- τα, ποὺ οἰκοδομήθηκαν ἐπὶ αὐτοῦ, τὰ ὁποῖα ἦσαν ἐκεῖ ὡς ταφόπλακα μέχρι πρὸ ὀλίγων ἐτῶν. Πρὸ τῆς καλύψεως τοῦ θεάτρου συνέβη ἕνας Εὐρωπαῖος πε- ριηγητὴς νὰ τὸ ζωγραφίσῃ. Ἡ εἰκόνα του ἔμεινε σὲ μία βιβλιοθήκη τῆς Εὐρώπης. Κατὰ τύχη ἕνας Ἕλ- ληνας ἀνεκάλυψε αὐτὴν τὴν εἰκόνα καὶ διερωτᾶτο σὲ ποιό σημεῖο τέλος πάντων εὑρίσκεται αὐτὸ τὸ θέατρο τῆς Λάρισας. Ἐν τέλει εὑρέθη ὁ τόπος καὶ μετὰ πολλοὺς ἀγῶνες καὶ ἀφοῦ εἰσέπραξαν ἀποζη- μιώσεις οἱ Ἑβραῖοι, ἀπεχώρησαν. Πρόκειται γιὰ ἀ- φάνταστη ἱεροσυλία: Ἐνταφιασμὸς ὁλόκληρου ὑ- περμεγέθους θεάτρου! Μετὰ τιμῆς Κ. Τσιαπράκας Λάρισα Οἱ ἀνιδιοτελεῖς προσπάθειες ἀφυπνίσεως τῆς ἀνθρωπότητας Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Εἶναι εὐχάριστο τὸ γεγονός, ὅτι ὑπάρχουν ἄν- θρωποι σὰν κι ἐσᾶς, ἀνιδιοτελεῖς, στὸν ἑλληνικὸ χῶ- ρο καὶ ἀνὰ τὸν κόσμο, διότι, ὅπως παρατηρεῖ καὶ ὁ κ. Μ. Καλόπουλος στὸ τελευταῖο τεῦχος σας, «... σοβαρὲς κοινωνικὲς ζυμώσεις συντελοῦνται στὴν κατεύθυνση τῆς ἀφύπνισης... ἀπὸ τὸν βαρὺ παγκό- σμιο λήθαργο...», τὴν πνευματικὴ δηλαδὴ καταπίε- ση, παραπλάνηση καὶ σωρεία σκοταδιστικῶν κη- ρυγμάτων ἀπὸ τὴν ἐπίσημη χριστιανικὴ ἱεραρχία. Μὲ συντομία θά ’θελα νὰ πῶ καὶ ἐγὼ τὴν ταπει- νή μου γνώμη. Πράγματι τὸ ἔργο ποὺ πέφτει στοὺς ὤμους ἀνθρώπων σὰν κι ἐμᾶς εἶναι τεράστιο κι ἀγ- καλιάζει ὄχι μονάχα τοὺς Ἕλληνες ἀλλὰ ὁλόκλη- ρη τὴν ἀνθρωπότητα. Σὰν φυσικὴ συνέπεια προ- κύπτει τὸ μεγάλο καθῆκον ὅλων αὐτῶν τῶν δυνά- μεων, ποὺ πραγματικὰ καὶ ἀνιδιοτελῶς νοιάζον- ται γιὰ τὴν ὑγιῆ πνευματικὴ ἀφύπνιση καὶ ἀνάδει- ξη ἀξιῶν καὶ ὑγιοῦς κοινωνίας πάνω στὸν ὡραῖο μας πλανήτη Γῆ. Εὐχαριστῶ γιὰ τὴ φιλοξενία Κ. Πούλακας Λονδῖνο Γιαχβικὴ Βιολογία: Τὰ χέλια τὰ γεννᾷ ἡ λάσπη! Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Διαβάζοντας κείμενα τῶν μεγάλων Πατέρων τῆς ἰουδαιοχριστιανικῆς πίστης, πάντοτε μοῦ δημιουρ- γεῖται ἡ ἀπορία καὶ ἐρώτηση γιὰ τὸ ποιός δὲν γνω- ρίζει: Ὁ Θεὸς (Γιαχβὲ) ἢ ἡ Ἐπιστήμη; Θὰ ἐξηγή- σω ἀμέσως. Οἱ θεόπνευστοι αὐτοὶ Πατέρες «ἔλαβον παρὰ τοῦ Θεοῦ τὴν γνῶσιν διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», ἑπομένως ἡ λογική μου λέει ὅτι ἁπλῶς μεταφέρουν τὴν ἀλήθεια καὶ τὴ γνώση τοῦ Θεοῦ. Ἔλα ὅμως πού, ἂν αὐτὰ δὲν ἀφοροῦν σὲ χριστιανικὲς δοξασί- ες ἢ σὲ θολὲς κατηγορίες ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων, ἔρ- χονται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴ σημερινὴ ἐπιστήμη ἢ δείχνουν, ἂν θέλετε, μεταφορὰ γνώσεων ἢ ἀγνω- σία τῆς ἐποχῆς των. Θὰ ἤθελα νὰ μεταφέρω ἕνα κείμενο τοῦ Μ. Βα- σιλείου μὲ ἐπιστημονικώτατες περὶ γενετικῆς ἀπό- ψεις, ἄκρως τεκμηριωμένες, ἀποδεικνύοντας τὴν ἄ- μεση καὶ σωστὴ ἐνημέρωση ποὺ εἶχε ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν κατασκευαστὴ τοῦ σύμπαντος... τὸν Γιαχβέ: «Τὰς δὲ ἐγχέλεις οὐδὲ ἄλλως ὁρῶμεν ἢ ἐκ τῆς ἰλύος συνισταμένας: ὧν οὔτε ᾠὸν οὔτε τις ἄλλος τρόπος τὴν διαδοχὴν συνίστησιν, ἀλλ’ ἐκ τῆς γῆς ἐστιν αὐ- τοῖς ἡ γένεσις. Ἐξαγέτω ἡ γῆ ψυχήν.» (T.L.G., Ἑξα- ήμερον, 9.2). Θὰ ἤθελα, μετὰ τὶς ἀστειότητες αὐτὲς ποὺ ἀστό-