ΔΑΥΛΟΣ/276, Ἰανουάριος 2005 18251 χως μεταφέρονται καὶ στὸ πνευματικὸ ἐπίπεδο μὲ τὴν πλύση ἐγκεφάλων ποὺ γίνεται στὴ χώρα μας καὶ ὄχι μόνον, νὰ τονίσω ὅτι ὁ Θεὸς (Γιαχβὲ) δὲν κάνει ὄντως λάθη, γιατὶ ἁπλούστατα δὲν ὑπάρχει. Ὑπάρχουν ὅμως δυστυχῶς ὅλοι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι, γιὰ τοὺς δικούς τους γνωστοὺς λόγους, κατάντησαν τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ πρώτη σὲ ἔσχατη, καὶ αὐτὸ εἶναι πολὺ πιὸ σαφὲς ἀπὸ τὸ ὅτι τὰ χέλια γεννιῶνται ἀπὸ τὴ λάσπη... Κλείνω μὲ τὸ κλείσιμο τῶν κεφαλαίων του, ποὺ κάνει ὁ ἴδιος ὁ «Ἕλλην Πατὴρ Βασίλειος ὁ Μέγας», γιὰ νὰ ἐμπεδώσουμε ὅλοι μας τὸ γιατί ὁ ἀνωτέρω εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς «τρεῖς φωστῆρες» προστάτες τῆς (ἀ)παιδείας μας: «Ἀληθινή σου πατρὶς ἡ ἄνω Ἱερουσαλήμ, πολῖται καὶ συμφυλέται οἱ πρωτότοκοι, οἱ ἀπογεγραμμένοι ἐν οὐρανοῖς.» (T.L.G., 9.2). Μὲ ἐκτίμηση Παναγιώτης Ἰατροῦ Θεσσαλονίκη Ἡ «Οὐάσινγκτων Πόστ», ὁ Ἀλέξανδρος καὶ ὁ... Στάλιν! Φίλτατε κύριε Λάμπρου, Ἀπὸ τὴν «Washington Post» σταχυολογῶ καὶ σᾶς ἐπισυνάπτω ἄρθρο κάποιου κυρίου Stephen Hunter, πού, ἀπ’ ὅ,τι θὰ δῆτε, «θάβει» στὴν κυριολεξία τὸν ἀλλοπρόσαλλο Ὄλιβερ Στόουν καὶ τὴ σιχαμερὴ παραχαρακτικὴ τῆς ἱστορίας ταινία του γιὰ τὸν Ἀλέξανδρο. Μόνο ποὺ κάπου ὁ ἀρθρογράφος στὴν ἀτυχῆ προσπάθειά του νὰ ἐξομοιώσῃ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο μὲ τὸν Στάλιν, τὸν Χίτλερ καί... τὸν Μάο Τσὲ Τούγκ... μᾶς τὸν παρουσιάζει ὁραματιζόμενο τὴν αὐτοκρατορία του χωρὶς Πέρσες, Αἰγύπτιους, Σουμέριους...Τούρκους (δὲν τοῦ ’μαθε κανεὶς ὅτι αὐτὴ ἡ φυλὴ κατέβηκε στὴ δυτικὴ Ἀσία ἀπὸ τὰ ὀροπέδια τῆς Μογγολίας 1.300 χρόνια ἀργότερα;) καὶ Ἰνδούς. Ξεχνάει, ἢ ἴσως καὶ νὰ μὴν πρόσεξε, ὅτι ὁ Μεγαλέξανδρος πρῶτος παντρεύτηκε τὴν Περσίδα Ρωξάνη, δίνοντας τὸ πρόσταγμα στοὺς μαζι- κοὺς γάμους τῶν ἀξιωματικῶν καὶ ὁπλιτῶν του μὲ Περσίδες. Ἂς τὸν ἀφήσουμε στὴν πλάνη του. Πῶς νὰ γεμίσουμε τὰ ἀμερικάνικα κεφάλια τῆς φάστφουντ κουλτούρας μὲ ἔλλογη ἑλληνικὴ σκέψη, ὅταν ἡ δῆθεν ἀφέλειά τους δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ σταθμίσῃ οὐσιώδεις διαφορὲς ἀνδρῶν ἐπιφανῶν κολοσσιαίας εἰσφορᾶς στὸν ἐκπολιτισμὸ καὶ τὴν παγκοσμιοποίηση τῆς τότε ἀνθρωπότητας ἀπὸ πολεμοκάπηλους, λαοπλάνους δικτάτορες, ποὺ γέμισαν τὴν ἱστορία πολλοὺς αἰῶνες μετὰ μὲ στίγματα, πληγὲς καὶ θανάτους ἑκατομμυρίων ἀνύποπτων ἀθώων στρατιωτῶν καὶ πολιτῶν; Ἴσως ἡ Ἑλληνίδα Λέτα Καλογρίδη θά ’πρεπε νά ’ναι λίγο περισσότερο προσεκτικὴ στὴν ἱστορικὴ συμβούλευση, ἐξὸν κι ἂν ἡ ἴδια εἶναι Ἑλληνίδα κατ’ ὄνομα μόνον. Φιλικὰ καὶ ἐγκάρδια Βασίλης Κούβαρος Μαδαγασκάρη Πάνω ἀπ’ ὅλα ἡ ἐνθρόνιση τοῦ μητροπολίτη Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Στὸ φύλλο τῆς 18-10-2004 τῆς ἐφημερίδος «Ἑστία» δημοσιεύεται ἐπιστολὴ τοῦ τ. Προέδρου τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας κ. Χρ. Σαρτζετάκη ὑπὸ τὸν τίτλον: «Μακεδονικὸς Ἀγὼν καὶ ὀφειλόμεναι τιμαί». Στὴν ἐπιστολή του αὐτὴν ὁ τ. Πρόεδρος ἀναφέρεται μεταξὺ ἄλλων συναφῶν στὴν ἀναληφθεῖσα ὑποχρέωση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὅπως τελέσῃ ἀρχιερατικὸ μνημόσυνο ἐπὶ τῇ 100ῇ ἐπετείῳ ἀπὸ τοῦ θανάτου τοῦ ἐθνικοῦ ἥρωος καὶ μακεδονομάχου Παύλου Μελᾶ, καὶ τὴν ὁποία ὑποχρέωση ἀθέτησε μὲ τὸ αἰτιολογικὸν ὅτι: «Ἡ Μητρόπολις εἶχεν ἄλλας ὑποχρεώσεις» καὶ μάλιστα «τὴν ἐνθρονιστήριον τελετουργίαν νεοεκλεγέντος Μητροπολίτου». Δηλαδή, ὅπως ἀναφέρει ὁ τ. Πρόεδρος στὴν ἐπιστολή του, «τοῦ μνημοσύνου προηγεῖται ἡ ἐνθρόνισις ἑνὸς μητροπολίτου!» (τὸ θαυμαστικὸν ἀνήκει στὸν τ. Πρόεδρο). Ἀσχέτως τοῦ ἐὰν ἡ Ἐθνικὴ Ἰδέα, ἡ ὁποία ἀκούει στὸ ὄνομα Παῦλος Μελᾶς, ἔχει ἀνάγκην τηρήσε- ως της μνήμης της ζωντανῆς ὑπὸ τῆς ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας –διότι τοῦτο εἶναι κυρίως καθῆκον τῆς συντεταγμένης Πολιτείας, ἡ ὁποία ὅμως, κατὰ τὸν γράφοντα τέως Πρόεδρο, «ὠλιγώρησεν»–, τὸ γεγονὸς παραμένει ὅτι αὐτὴ ἀθέτησεν ἀνειλημμένη ὑπ’ αὐτῆς ὑποχρέωση, παραλείψασα ἀπαξιωτικῶς τέλεση ἐθνικοῦ καθήκοντος –ἔστω καὶ ὑπὸ μορφὴ τηρήσεως τῶν προσχημάτων–, ὑπὲρ τοῦ ὁποίου συνεχῶς, ὅπως μᾶς λέγει, μεριμνᾷ καὶ μάχεται. Ἀλλὰ καὶ ὅταν ἀκόμη φαίνεται ὅτι ὑπεραμύνεται τῶν ἐθνικῶν θεμάτων, πράττει τοῦτο μόνον ἐφ’ ὅσον συμφέρει στὴν «καρέκλα» της, μὲ ἀπώτερο σκοπὸ τὴν προσέλκυση «πελατείας», ἐκμεταλλευόμενη τὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα τοῦ λαοῦ, γιὰ νὰ δύναται νὰ ὑποστηρίζῃ τὸ δίκην μεταλλαχθέντος προϊόντος λεκτικὸ σύμφυρμα «ἑλληνοχριστιανισμός». Ἔρρωσθε. Νικόλαος Ντούλας Ἐπίκ. Καθηγητὴς Ἰατρικῆς Παγκράτι