ΙΟΒΟΛΟΣ ΕΞΟΥΣΙΑ εἴ δη ση: Σὲ ἀ με ρι κα νικὸ βι ο λο γι κὸ ἐρ γα στή ριο ὑ ψί στης ἀ σφαλεί ας ἐ πι στή μο νες κα τώρ θω σαν νὰ «ἀ να στή σουν» τὸν πε ρί φημο ἰ ὸ τῆς ἱ σπα νι κῆς γρίπ πης τοῦ 1918. Ὡς γνω στόν, κα τὰ τὴν διά ρκεια τοῦ Α΄ Παγ κο σμί ου Πο λέ μου ὁ φο νι κὸς αὐ τὸς ἰ ός, ἐμφα νι σθεὶς ἀρ χι κὰ στὴν Ἱ σπα νί α, ἐ ξα πλώ θη κε τα χύ τα τα στὶς πε ρισ σό τερες χῶ ρες τῆς (δυ τι κῆς κυ ρί ως) Εὐ ρώ πης προ κα λών τας ἑ κα τομ μύ ρια θανά τους· ἦ ταν δὲ μί α ἀ πὸ τὶς αἰ τί ες παύ σης τῶν πο λε μι κῶν ἐ πι χει ρή σε ων καὶ ὁ ρι στι κῆς λή ξης τοῦ πο λέ μου, κα θὼς τὰ στρα τεύ μα τα καὶ τῶν δύο ἀντι πά λων συμ μα χι ῶν εἶ χαν ἀ πο δε κα τι στῆ. Στε λέ χη τοῦ ἰ οῦ βρέ θη καν σὲ κατε ψυγ μέ να πτώ μα τα ποὺ ἐν το πί σθη καν πρό σφα τα στὸν Βό ρει ο Πό λο. Ὁ ἀ νε στη μέ νος ἰ ὸς δο κι μά στη κε σὲ δι ά φο ρα πει ρα μα τό ζῳα, τὰ ὁ ποῖ α μέ σα σὲ λί γε ς μό νον μέ ρες πα ρου σί α σαν αἱ μορ ρα γί α στοὺς πνεύ μο νες καὶ κα τέλη ξαν. Τὸ ἐ ρώ τη μα: Ποι ός ἐγ γυᾶ ται σή με ρα πὼς τέ τοι οι θα να τη φό ροι ἰ οὶ (σί γου ρα θὰ ὑπάρ χουν ἢ θὰ κα τα σκευα στοῦν χει ρό τε ροι) δὲν θὰ ἀ πε λευ θε ρω θοῦν, δὲν θὰ πά ρουν «ἐ ξι τή ριο» ἀ πὸ τὰ ἐρ γα στή ρια κά ποι α στιγ μή; Πράγ μα τι τὰ πυ ρη νι κὰ ὅ πλα ὠ χριοῦν πλέ ον μπρο στὰ στὰ βι ο λο γι κά, καὶ αὐ τὸ ἴσως εἶ ναι μί α ἀ πὸ τὶς αἰ τί ες τῆς στα δια κῆς ἐγ κα τά λει ψής τους. Ἄλ λω στε θὰ κα θι στοῦσαν τὴν Δι ε θνῆ Ἐ ξου σί α ἀ πό λε μη, δι ό τι ἡ χρή ση τους θὰ ἔ φερ νε τὴν γε νι κὴ κα ταστρο φὴ τοῦ πλα νή τη. Ἐ νῷ μὲ τὰ βι ο λο γι κὰ ὅ πλα οἱ ἑ ξου σια στὲς δὲν κιν δυ νεύ ουν, καθὼς μπο ροῦν νὰ προ χω ρή σουν σὲ μυ στι κὸ ἐμ βο λια σμὸ τῶν πε ρι ου σίων καὶ ἐ κλε κτῶν τους (καὶ ἀρ κε τῶν ἴ σως δού λων) καὶ κα τό πιν νὰ δι α σπεί ρουν τὸν θα να τη φό ρο ἰ ό. Σενά ριο ται νί ας ἐ πι στη μο νι κῆς φαν τα σί ας καὶ ταυ τό χρο να πραγ μα τι κό τη τα... Εἰ δή σεις σὰν κι αὐ τή, ποὺ συ χνὰ δι α σπεί ρον ται ἀ πὸ δι ά φο ρα «ὑ ψί στης ἀ σφαλεί ας» κέν τρα, ἀ σφα λῶς δὲν ἐ πι δι ώ κουν νὰ δεί ξουν στὸν κό σμο τὰ δυ σθε ώ ρη τα ὕψη τῆς ἐ πι στη μο νι κῆς ἔ ρευ νας, ἀλ λὰ στο χεύ ουν στὴν δη μι ουρ γί α μιᾶς κοι νῆς παγκό σμιας πε ποί θη σης , ποὺ συμ πυ κνοῦ ται στὸν συ νειρ μό: «χρω στῶ χά ρη ποὺ ἀ κόμη ζῶ». Κι αὐ τὴν τὴν χά ρη τὴν ἀν τα πο δί δεις στὴν Ἐ ξου σί α μὲ τὴν ὑ πα κο ή σου, τὴν ὑ πο τα γή σου. Ἰ δι αί τε ρα μά λι στα τὴν στιγ μὴ αὐ τήν, ποὺ ἐμ φα νί ζουν τὴν κλειστὴ ἡ γε τι κὴ ὁ μά δα τῆς Πλα νη ταρ χί ας νὰ ἀ παρ τί ζε ται ἀ πὸ κά ποι ους ἡ μι πα ρά φρονες φα να τι κοὺς χρι στια νούς, ποὺ ἡ συμ πε ρι φο ρά τους εἶ ναι σκλη ρὴ καὶ ἀ πρό βλεπτη, ἡ χά ρη εἶ ναι δι πλῆ: «Χρω στῶ χά ρη στοὺς θρη σκό λη πτους πα ρά φρο νες!». Ὅ μως πό σον και ρὸ μπο ρεῖ νὰ ζή σῃ κα νεὶς μέ σα σὲ συν θῆ κες ὁ λο κλη ρω τι κοῦ ἐκβια σμοῦ; Οἱ γνω ρί ζον τες τοὺς νό μους τῆς ψυ χῆς ἀ παν τοῦν: Ὄ χι γιὰ πο λύ. Δι ό τι σύντο μα, ἐκ βι α ζό με νος καὶ ἐκ βια στής , ἐκ βια σμὸς καὶ ὑ πο τα γή, θά να τος καὶ ζω ὴ χά νουν τὴν ἀ ξί α τους, δὲν δι α κρί νον ται με τα ξύ τους. Καὶ ἡ ἀν τί δρα ση, ἡ ἰ σχυ ρό τα τη ἔ κρη ξη ποὺ δὲν ἀ πο φεύ γε ται, θὰ ἔ χῃ ἀ πρό βλε πτες συ νέ πει ες, ἀ πρό βλε πτες ἀ κό μα καὶ γι’ αὐτοὺς ποὺ ἐ πι μέ νουν νὰ ἐ ξου σιά ζουν. Πα να γι ώ της Κου βα λά κης