Ψυ χι κὴ τό νω ση ἀν τὶ «ντό πας» ρὸ τῆς τε λέ σε ως τῶν Ὀ λυμ πια κῶν ἀ γώ νων στὴν Ὀ λυμ πί α εἴ χα με τὴν ὑ πο χρε ω τι κὴ γιὰ δέ κα μῆ νες πα ρα μο νὴ τῶν ἀ θλη τῶν στὸν χῶρο τῶν Ἀ γώ νων, μὲ σκο πὸ τὴν μύ η σή τους στὶς ἀ λή θει ες τὶς ὁ ποῖ ες ὑ πη ρε τεῖ ὁ ἀ νώ τε ρος ἄν θρω πος. Ἡ προ ε τοι μα σί α καὶ οἱ προ πο νήσεις συ νω δεύ ον ταν πά ντο τε ἀ πὸ μου σι κή. Με τὰ τὴν προ πα ρα σκευ ὴ αὐ τὴν καὶ πρὸ τῆς ἐ νάρ ξε ως τῶν ἀ γώ νων ἐ δί δε το ὁ «Ὅρ κος πρὸ τοῦ ἀν δριά ντος τοῦ Ὁρ κί ου-Διὸς» ἀ πὸ τοὺς ἤδη μυ η μέ νους καὶ φω τι σμέ νους ἀ θλη τές. Οἱ μὴ προε τοι μα σθέν τες βά σει τοῦ ἀ νω τέ ρω κα νο νι σμοῦ ἀ θλη τὲς ἀ πεκ λεί ον το καὶ ἀ πὸ τὴν τε λε τὴ τοῦ Ὅρ κου καὶ ἀ πὸ τοὺς Ἀ γῶ νες. Στὴν ἀρ χαί α ἑλ λη νι κὴ «μυ θο λο γί α» βλέ που με πό σο ἁρ μο νι κῶς ἡ ἔν νοι α τῆς μου σι κῆς γε φυ ρώ νει τὸ πα ρελ θὸν μὲ τὸ μέλ λον: Οἱ Μοῦ σες εἶ ναι οἱ κό ρες τοῦ Διὸς καὶ τῆς Μνη μοσύ νης (Ἱ στο ρί ας), ἐνῷ ὁ Ἀ πόλ λων ἦ ταν ἐ πί σης καὶ πα τέρας τοῦ Ἀ σκλη πιοῦ, καὶ ἐξ αὐ τοῦ τοῦ λό γου μπο ροῦ με νὰ δι α κρί νω με τὴν σχέ ση μου σι κῆς καὶ ἰ α τρι κῆς. Στὰ θε ρα πευ τή ρια ἐ χρη σι μο ποι εῖ το ἡ μου σι κὴ γιὰ τὴν θε ρα πεί α τῶν ψυ χι κῶν παθή σε ων, πο λὺ πρὶν ἡ σύγ χρο νος ἐ πι στή μη ξα να α να κα λύ ψῃ τὴν μέ θο δο τῆς μου σι κοθε ρα πεί ας. Ὁ Πίν δα ρος ὑ μνεῖ τὸν Ἀ σκλη πιό, ὁ ὁ ποῖ ος θε ρα πεύ ει ὅ λες τὶς ἀ σθέ νει ες μὲ τρα γού δια, ἐνῷ ὁ Θε ό φρα στος ἐ χρη σι μο ποί ει με λῳ δί ες τοῦ Φρυ γί ου ἤ χου γιὰ τὴν ἀ να κού φι ση τῶν ἀλ γῶν. Ὁ ἄν θρω πος πί στε ψε πὼς ὁ ἦ χος ἦ ταν δύ να μη κο σμι κή, πα ροῦ σα ἀ πὸ τὴν ἀρ χὴ τοῦ κό σμου, ἡ ὁ ποί α πῆ ρε τὴν μορ φὴ τοῦ Λό γου. Ὁ ἦ χος ἀν τι προ σω πεύ ει ἕ να μέ σον ἐ πι κοι νωνί ας μὲ τὸ ἄ πει ρο· ἐξ αὐ τοῦ τοῦ ἀ πεί ρου ἐ κτὸς τοῦ Λό γου πη γά ζουν καὶ οἱ δι ά φο ρες φαντα σι ώ σεις μας. Στὸν κό σμο τῶν φαν τα σι ώ σε ων δὲν ὑ πάρ χει τὸ ὑ πε ρε γώ· οἱ φαν τα σι ώ σεις εἶ ναι ἀ χα λί νω τες καὶ ἐν στι κτώ δεις. Δὲν ὑ πάρ χει ἐ πί σης καὶ ἡ ἠ θι κή. Ἡ ἠ θι κὴ ἐν νο οῦ με ὅ τι εἶ ναι ὄ χι τὰ συμ βα τι κὰ θρη σκευ τι κὰ-κοι νω νι κὰ ἰ δε ο λο γή μα τα ἠ θι κῆς, ἀλ λὰ τὸ σύ στη μα τῶν ἰ δε ῶν-ἀρ χῶν-ἀ ξι ῶν τὸ ὁ ποῖ ο ἐκ φρά ζει ἀ πό λυ τα τὸν κο σμι κὸ Νό μο. Αὐ τὸ τὸ σύ στημα δέ ον νὰ ἐκ φρά ζῃ-δι α τη ρῇ-προ ά γῃ τὸν Νό μο τῆς Φύ σε ως. Τὴν συμ παν τι κό τη τα τῆς μου σι κῆς γνώ ρι ζαν οἱ ἀρ χαῖ οι Ἕλ λη νες. Πί στευ αν ὅ τι τὸ κύριο ὄρ γα νο ἐκ πο ρεύ σε ως τῆς μου σι κῆς των ἦ ταν ἡ ἑ πτά χορ δη λύ ρα, ἐξ αἰ τί ας τῶν ἑ πτὰ οὐ ρα νί ων σω μά των (Κρό νος, Ζεύς, Ἄ ρης, Ἥ λιος, Ἑρ μῆς, Ἀ φρο δί τη καὶ Σε λή νη) χορ δισμέ νη ὡς ἑ ξῆς: ὑ πά τη, πα ρυ πά τη, ὑ περ μέ ση, μέ ση, πα ρα μέ ση, πα ρα νε ά τη, νε ά τη. Ὅ πως μᾶς πλη ρο φο ρεῖ ὁ Πλού ταρ χος, ὁ Πυ θα γό ρας, ὁ Ἀρ χύ τας, ὁ Πλά των καὶ οἱ λοι ποὶ ἀρ χαῖοι Ἕλ λη νες φι λό σο φοι ὑ πε στήριξαν ὅ τι ἡ φο ρὰ τῶν ὄν των καὶ ἡ κί νη ση τῶν ἀ στέ ρων δὲν γί νον ται οὔ τε δι α τη ροῦν ται χω ρὶς τὴν μου σι κή. Τό σο ἡ μου σι κὴ ὅ σο καὶ ὁ κά θε ἦ χος ἐ πη ρε ά ζουν τὶς ποι κί λες με τα βο λὲς στὸν ἄν θρω πο. Οἱ με τα βο λὲς αὐ τὲς πραγ μα το ποι οῦνται εἴ τε τὸ συ νει δη το ποι εῖ ὁ ἄν θρω πος εἴ τε ὄ χι.