Θε ό φι λος καὶ Θε ο δώ ρα: Τὸ τέ λος μιᾶς με ταρ ρύθ μι σης ε τα ξὺ 7ου καὶ 8ου αἰ ῶ νος, ἡ Ἀ να το λι κὴ Ρω μα ϊ κὴ Αὐ το κρα το ρί α (Βυ ζάν τιο) λό γῳ τῆς θρη σκευ τι κῆς της πα ρα κμῆς εἶ χε με τα βλη θῆ σὲ ἑ στί α πά σης ἀ κο λα σί ας καὶ ἀ δι κί ας, σύμ φω να μὲ τὶς ἱ στο ρι κὲς μαρ τυ ρί ες. Χλι δή, ἀ συ δο σί ες, ἀ χα λί νω τα πά θη, δει σι δαι μο νί ες, βασα νι στή ρια, ἄ κρα τη εἰ δω λο λα τρί α, αἱ μο μι ξί ες, συγ γε νο κτο νί ες, κα τα πί ε σις τῶν φτω χῶν καὶ πά σης φύ σε ως ἀ δι κί α ἦ ταν τὰ ἔρ γα τῶν ξε πε σμέ νων «Βυζαν τι νῶν». Τὰ γράμ μα τα, οἱ τέ χνες, οἱ ἐ πι στῆ μες, τὸ θέ α τρο καὶ ἡ παι δεί α βρί σκον ταν ὑ πὸ θρη σκευ τι κὸ δι ωγ μό. Ἀν τὶ δι κα στη ρί ων καὶ νο μι κῶν ποι νῶν ἴ σχυ αν γλωτ το κο πί ες, ρι νο κο πί ες, ἀ να σκολο πι σμοί, τυ φλώ σεις κ.ἄ. βαρ βα ρισμοί. Στὶς μο νὲς καὶ στὶς ἐκ κλη σί ες οἱ εἰ κο νο λά τρες κλη ρι κοὶ ἔ και γαν τὰ ἀρχαῖ α ἑλ λη νι κὰ χει ρό γρα φα καὶ τοὺς πα πύ ρους στὴν φω τιὰ γιὰ προ σά ναμ μα! «Ἁ γι ο δοῦλοι» Ὀ νο μά ζον ται Νταρ να κο χώ ρια, βρί σκον ται γύ ρω ἀ πὸ τὶς Σέρ ρες καὶ ἕ να ἀ πὸ τὰ ση μαν τι κώ τε ρα χα ρα κτη ρι στι κά τῶν κα τοί κων τους εἶ ναι τὸ ἀ πα ρά μιλ λο χι οῦ μορ τους. Μά λι στα οἱ γε ρον τό τε ροι ἐ παί ρον ται ὅ τι εἶ ναι δῆ θεν ἀ πό γο νοι τοῦ Δα ρεί ου, εἶ ναι «Δάρ να κες». Φτά νον τας σὲ ἕ να ἀ πὸ τὰ χω ριὰ μπή κα με στὸ τα βερ νά κι τῆς πλα τεί ας. Ἦ ταν γε μᾶ το ἀ πὸ ἀν θρώ πους κά θε ἡ λι κί ας, ποὺ με τὰ ἀ πὸ τὸν κά μα το στὶς ἀ γρο τι κὲς δου λει ές τους ἐ πι δί δον ταν στὸ ἄ θλη μα τῆς «τσι που ρο μα χί ας». Χαι ρέ τη σαν καὶ μᾶς πρό σφε ραν τὴν φι λο ξε νί α τους. Τὰ κε ρά σμα τα δι α δέ χον ταν τὸ ἕ να τὸ ἄλ λο, ἀ φοῦ ἤ μα σταν ξέ νοι, καὶ τὸ κρέ ας ἔ λει ω νε στὸ στό μα ζου με ρὸ καὶ πι κάν τι κο. Δὲν ἄρ γη σε πο λὺ καὶ τὸ ἀλ κο όλ, ποὺ κυ κλο φο ροῦ σε στὸ αἷ μα, μοῦ ζέ στα νε τὰ σω θι κὰ καὶ ἄ να ψε τὸ κέ φι μου. Καὶ ἐ κεῖ ποὺ ἤ μουν σὰν τὴν κα λὴ χα ρὰ καὶ τσούγ κρι ζα τὸ ἕ κτο πο τη ρά κι τσί που ρο μὲ τοὺς παπ ποῦ δες στὸ δι πλα νὸ τρα πέ ζι, ὁ τα βερ νιά ρης ἄ νοι ξε τὴν ρη μά δα τὴν τη λε όρα ση «λί γο... γιὰ τὶς εἰ δή σεις». Καὶ τὸ ἔ πα θα τὸ ἐγ κε φα λι κό: Μπρο στά μου νὰ πα ρελαύ νουν τὰ δῶ ρα τοῦ Πά πα στὸν Οἰ κου με νι κό! Ἡ ἀ να τρι χι α στι κὴ γυά λα μὲ τὰ κόκκα λα, τὴν στιγ μὴ ἀ κρι βῶς ποὺ ξε κοκ κά λι ζα τὸ πα ϊ δά κι μου! Πά λι νὰ ἀ κού ω τὴν λέ ξη ‣