Θεόφιλος καὶ Θεοδώρα: Τὸ τέλος μιᾶς μεταρρύθμισης εταξὺ 7ου καὶ 8ου αἰῶνος, ἡ Ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία (Βυζάντιο) λόγῳ τῆς θρησκευτικῆς της παρακμῆς εἶχε μεταβληθῆ σὲ ἑστία πάσης ἀκολασίας καὶ ἀδικίας, σύμφωνα μὲ τὶς ἱστορικὲς μαρτυρίες. Χλιδή, ἀσυδοσίες, ἀχαλίνωτα πάθη, δεισιδαιμονίες, βα- σανιστήρια, ἄκρατη εἰδωλολατρία, αἱμομιξίες, συγγενοκτονίες, καταπίεσις τῶν φτωχῶν καὶ πάσης φύσεως ἀδικία ἦταν τὰ ἔργα τῶν ξεπεσμένων «Βυ- ζαντινῶν». Τὰ γράμματα, οἱ τέχνες, οἱ ἐπιστῆμες, τὸ θέατρο καὶ ἡ παιδεία βρίσκονταν ὑπὸ θρησκευτικὸ διωγμό. Ἀντὶ δικαστηρίων καὶ νομικῶν ποινῶν ἴσχυαν γλωττοκοπίες, ρινοκοπίες, ἀνασκολοπισμοί, τυφλώσεις κ.ἄ. βαρβαρι- σμοί. Στὶς μονὲς καὶ στὶς ἐκκλησίες οἱ εἰκονολάτρες κληρικοὶ ἔκαιγαν τὰ ἀρ- χαῖα ἑλληνικὰ χειρόγραφα καὶ τοὺς παπύρους στὴν φωτιὰ γιὰ προσάναμμα! «Ἁγιοδοῦλοι» Ὀνομάζονται Νταρνακοχώρια, βρίσκονται γύρω ἀπὸ τὶς Σέρρες καὶ ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικώτερα χαρακτηριστικά τῶν κατοίκων τους εἶναι τὸ ἀπαράμιλλο χιοῦμορ τους. Μάλιστα οἱ γεροντότεροι ἐπαίρονται ὅτι εἶναι δῆθεν ἀπόγονοι τοῦ Δαρείου, εἶναι «Δάρνακες». Φτάνοντας σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ χωριὰ μπήκαμε στὸ ταβερνάκι τῆς πλατείας. Ἦταν γεμᾶτο ἀπὸ ἀνθρώπους κάθε ἡλικίας, ποὺ μετὰ ἀπὸ τὸν κάματο στὶς ἀγροτικὲς δουλειές τους ἐπιδίδονταν στὸ ἄθλημα τῆς «τσιπουρομαχίας». Χαιρέτησαν καὶ μᾶς πρόσφεραν τὴν φιλοξενία τους. Τὰ κεράσματα διαδέχονταν τὸ ἕνα τὸ ἄλλο, ἀφοῦ ἤμασταν ξένοι, καὶ τὸ κρέας ἔλειωνε στὸ στόμα ζουμερὸ καὶ πικάντικο. Δὲν ἄργησε πολὺ καὶ τὸ ἀλκοόλ, ποὺ κυκλοφοροῦσε στὸ αἷμα, μοῦ ζέστανε τὰ σωθικὰ καὶ ἄναψε τὸ κέφι μου. Καὶ ἐκεῖ ποὺ ἤμουν σὰν τὴν καλὴ χαρὰ καὶ τσούγκριζα τὸ ἕκτο ποτηράκι τσίπουρο μὲ τοὺς παπποῦδες στὸ διπλανὸ τραπέζι, ὁ ταβερνιάρης ἄνοιξε τὴν ρημάδα τὴν τηλεό- ραση «λίγο... γιὰ τὶς εἰδήσεις». Καὶ τὸ ἔπαθα τὸ ἐγκεφαλικό: Μπροστά μου νὰ παρε- λαύνουν τὰ δῶρα τοῦ Πάπα στὸν Οἰκουμενικό! Ἡ ἀνατριχιαστικὴ γυάλα μὲ τὰ κόκ- καλα, τὴν στιγμὴ ἀκριβῶς ποὺ ξεκοκκάλιζα τὸ παϊδάκι μου! Πάλι νὰ ἀκούω τὴν λέξη ‣