18294 ΔΑΥΛΟΣ/276, Ἰανουάριος 2005 Ἐ πί λο γος ὸ με γά λο ὅ πλο τοῦ ἱ ε ρα τεί ου ἀ π’ τὴν πρώ τη ἡ μέ ρα τῆς λει τουρ γί ας του ἕ ως καὶ σή με ρα ἦ ταν, εἶ ναι καὶ θὰ εἶ ναι ἡ ἀλ λοί ω σις καὶ ἡ πα ρα ποί η σις τῆς ἱ στο ρι κῆς ἀ λή θειας. Στό χος του εἶ ναι ἡ δι α σά λευ σις τῆς λο γι κῆς μας, ἡ ἀ πο βλά κω σις τῆς νοή σε ώς μας καὶ ἡ μέ σῳ τοῦ φό βου κα τα στρο φὴ τοῦ ψυ χι σμοῦ μας. Ὅ μως, κα τὰ τὰ λε γό με να τοῦ με γά λου Ἕλ λη νος ἱ στο ρι κοῦ Πο λυ βί ου τοῦ Με γα λο πο λί του, «ἡ ἀ λή θεια εἶ ναι ἡ πιὸ ἰ σχυ ρὴ θε ά, αὐ τὴ ποὺ κυ βερ νᾷ τοὺς ἀν θρώ πους μὲ τό σο αὐ ταρ χι κὴ κυ ρι αρ χί α. Δι ό τι ἂν καὶ πολ λοὶ τὴν πο λε μοῦν καὶ πολ λὲς φο ρὲς τὸ ψέμ α κρύ βε ται ἔν το να κά τω ἀ π’ τὴν ἀ ληθο φά νεια, στὸ τέ λος πάν το τε αὐ τὴ θρι αμ βεύ ει νι κών τας κά θε ἀν τί στα σι». Βα σί λει ος Μαυ ρομ μά της ΕΠΕΣΤΡΕΨΑΝ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ Κύ ρι ε δι ευ θυν τά, Πλη ρο φο ρη θή κα με ἀ πὸ ὅ λα τὰ Μ.Μ.Ε. τῆς πα τρί δας μας, πὼς τὰ λεί ψα να τῶν Πατέ ρων τῆς Ἐκκλησίας Ἰ ω άν νη καὶ Γρη γο ρί ου ἐ πέ στρε ψαν στὴν Κων σταν τι νού πο λη. Οἱ ἐ πί ση μοι (πο λι τι κοὶ καὶ ἱ ε ράρ χες) δέν πα ρέ λει ψαν νὰ ση μει ώ σουν πὼς ἡ ἡ μέ ρα ἐ πι στροφῆς των ἦ ταν «μιὰ με γά λη ἡ μέ ρα γιὰ τὸν Ἑλ λη νι σμὸ καὶ τὴν Ὀρ θο δο ξί α»! Γιὰ τὴν Ὀρθο δο ξί α ἦταν πράγ μα τι με γά λη ἡ μέ ρα, μὰ γιὰ τὸν Ἑλ λη νι σμὸ μαύ ρη, κα θὼς αὐ τοὶ ποὺ ἐ πι χεί ρη σαν νὰ τὸν δο λο φο νή σουν –ἀ νε πι τυ χῶς βέ βαι α, μὰ τοῦ κα τά φε ραν ἕ να καί ριο χτύ πη μα– «ἐ πέ στρε ψαν» σὲ πά τρια ἐ δά φη. Πλῆ θος Ρω μι ῶν θὰ πά ῃ νὰ προ σκυ νή σῃ στὸ Πα τρι αρ χεῖ ο τὰ λεί ψα να τῶν δυ ὸ Πα τέρων τῆς Ἐκ κλη σί ας καὶ θα νά σι μων ἐ χθρῶν του Ἑλ λη νι σμοῦ: Τοῦ ὑ βρι στῆ τοῦ Ἰ ου λια νοῦ Γρη γό ριου τοῦ Θε ο λό γου, ὁ ὁ ποῖ ος τὸν ἀποκαλεῖ στὸν ἀ πο λο γη τι κὸ λό γο του μὲ τίτ λο «Κα τὰ Ἰ ου λια νοῦ Βα σι λέ ως» τὰ ἑ ξῆς: «Εὐη θέ στα τε καὶ ἀ σε βέ στα τε καὶ ἀ παι δευ τώ τα τε» καί: «Με τὰ Ἡ ρῴ δην δι ώ κτης καὶ με τὰ Ἰ ού δαν προ δότης καὶ χρι στο κτό νος με τὰ Πι λά του καὶ με τὰ Ἰ ου δαίων μι σό θε ος». Τοῦ πα τριά ρχη Κων σταν τι νου πό λε ως Ἰ ω άν νη τοῦ Χρυ σό στο μου, ὁ ὁ ποῖ ος κα τέ στρεψε ἕνα ἀρ χι τε κτο νι κὸ ἀ ρι στούρ γη μα, τὸν να ὸ τῆς θε ᾶς τῶν Ἑλ λή νων Ἀρ τέ μι δος στὴν Ἔ φε σο, ποὺ ἦ ταν ἕ να ἀ πὸ τὰ ἑ φτὰ θαύ μα τα τοῦ κό σμου· ποὺ ἔ βρι ζε χω ρὶς ντρο πὴ τοὺς Ἕλ λη νες φι λο σό φους· ποὺ συ κο φάν τη σε ψευ δέ στα τα τὴν ἀρ χαι ο ελ λη νι κὴ κοι νω νί α καὶ εἶ χε τὸ θρά σος νὰ ἀ να ρω τη θῆ: «Ποῦ εἶ ναι τώ ρα ὁ Πλά των, ποὺ ὁ Πυ θα γό ρας;» (Στὸ τελευ τα ῖ ο θὰ ἀ πα ν τοῦ σα, πὼς ὁ Πλά των καὶ ὁ Πυ θα γό ρας βρί σκον ται πάν το τε στὸ μυα λὸ καὶ στὴν ψυ χὴ ὅ λων των ἐ να ρέ των ἀν θρώ πων, ἐ νῷ, ἐ σὺ Ἰ ω άν νη, τῶν ἀ γραμ μά των.) Σπεύ σα τε λοι πόν, πι στοί της θρη σκεί ας τῶν πτω χῶν τῷ πνεύ μα τι, νὰ προ σκυ νή σε τε αὐ τοὺς ποὺ βύ θι σαν τὴν ἀν θρω πό τη τα στὸ σκό τος τοῦ Με σαί ω να. Κλεί νον τας θὰ ἤ θε λα νὰ ρω τή σω, ἂν θὰ μπο ρού σα με νὰ κι νη θοῦ με νο μι κά, ὥ στε νὰ προ στα τέ ψου με τὸν Ἰ ου λια νό, πο ὺ στὰ σχο λι κὰ ἐγ χει ρί δια ἀ πο κα λεῖ ται ὑ πο τι μη τι κὰ καὶ ὑ βρι στι κὰ «πα ρα βά της». Ἐ ὰν ὁ Ἰ ου λια νὸς ἀποκαλῆται «πα ρα βά της» ἀπὸ τοὺς συγ χρό νους ἰ ου δα ΐ ζον τες, τό τε ἀ πὸ ἐ μᾶς τοὺς Ἕλ λη νες ὁ Ἰ ω άν νης ὁ «Χρυ σό στο μος» θὰ ἔ πρε πε νὰ ἀ πο κα λῆ ται «κο πρό στο μος». Ἀ πο δει κνύ ε ται ἱ στο ρι κῶς πὼς ὁ Ἰ ου λια νὸς πο τὲ δὲν ἀ πο στά τη σε ἀ πὸ κά τι, ἦ ταν ἀ πο λύ τως στα θε ρῶς στὶς ἰ δέ ες του γιὰ ὅ λη του τὴ ζω ὴ καὶ τὸ προ σω νύ μιο αὐ τὸ πρέ πει νὰ ἀ φαι ρε θῇ. Μὲ χαι ρε τι σμοὺς σὲ ὅ λους τους συ νερ γά τες τοῦ «Δαυ λοῦ» Βα σί λης Πα πα γε ωρ γί ου Φοι τη τής, Κυ ψέ λη