18294 Ἐπίλογος ΔΑΥΛΟΣ/276, Ἰανουάριος 2005 ὸ μεγάλο ὅπλο τοῦ ἱερατείου ἀπ’ τὴν πρώτη ἡμέρα τῆς λειτουργίας του ἕως καὶ σήμερα ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἡ ἀλλοίωσις καὶ ἡ παραποίησις τῆς ἱστορικῆς ἀλή θειας. Στόχος του εἶναι ἡ διασάλευσις τῆς λογικῆς μας, ἡ ἀποβλάκωσις τῆς νο- ήσεώς μας καὶ ἡ μέσῳ τοῦ φόβου καταστροφὴ τοῦ ψυχισμοῦ μας. Ὅμως, κατὰ τὰ λεγόμενα τοῦ μεγάλου Ἕλληνος ἱστορικοῦ Πολυβίου τοῦ Μεγαλοπολίτου, «ἡ ἀλήθεια εἶναι ἡ πιὸ ἰσχυρὴ θεά, αὐτὴ ποὺ κυβερνᾷ τοὺς ἀνθρώπους μὲ τόσο αὐταρχικὴ κυριαρχία. Διότι ἂν καὶ πολλοὶ τὴν πολεμοῦν καὶ πολλὲς φορὲς τὸ ψέμα κρύβεται ἔντονα κάτω ἀπ’ τὴν ἀλη- θοφάνεια, στὸ τέλος πάντοτε αὐτὴ θριαμβεύει νικώντας κάθε ἀντίστασι». Βασίλειος Μαυρομμάτης ΕΠΕΣΤΡΕΨΑΝ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ Κύριε διευθυντά, Πληροφορηθήκαμε ἀπὸ ὅλα τὰ Μ.Μ.Ε. τῆς πατρίδας μας, πὼς τὰ λείψανα τῶν Πα- τέρων τῆς Ἐκκλησίας Ἰωάννη καὶ Γρη γορίου ἐπέστρεψαν στὴν Κωνσταντινούπολη. Οἱ ἐπίσημοι (πολιτικοὶ καὶ ἱεράρχες) δέν παρέλειψαν νὰ σημειώσουν πὼς ἡ ἡμέρα ἐπιστρο- φῆς των ἦταν «μιὰ μεγάλη ἡμέρα γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία»! Γιὰ τὴν Ὀρ- θοδοξία ἦταν πράγματι μεγάλη ἡμέρα, μὰ γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ μαύρη, καθὼς αὐτοὶ ποὺ ἐπιχείρησαν νὰ τὸν δολοφονήσουν –ἀνεπιτυχῶς βέβαια, μὰ τοῦ κατάφεραν ἕνα καίριο χτύπημα– «ἐπέστρεψαν» σὲ πάτρια ἐδάφη. Πλῆθος Ρωμιῶν θὰ πάῃ νὰ προσκυνήσῃ στὸ Πατριαρχεῖο τὰ λείψανα τῶν δυὸ Πατέ- ρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ θανάσιμων ἐχθρῶν του Ἑλληνισμοῦ: Τοῦ ὑβριστῆ τοῦ Ἰουλιανοῦ Γρηγόριου τοῦ Θεολόγου, ὁ ὁποῖος τὸν ἀποκαλεῖ στὸν ἀπολογητικὸ λόγο του μὲ τίτλο «Κατὰ Ἰουλιανοῦ Βασιλέως» τὰ ἑξῆς: «Εὐηθέστατε καὶ ἀσεβέστατε καὶ ἀπαιδευτώτατε» καί: «Μετὰ Ἡρῴδην διώκτης καὶ μετὰ Ἰούδαν προδό- της καὶ χριστοκτόνος μετὰ Πιλάτου καὶ μετὰ Ἰουδαίων μισόθεος». Τοῦ πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ἰωάννη τοῦ Χρυσόστομου, ὁ ὁποῖος κατέστρε- ψε ἕνα ἀρχιτεκτονικὸ ἀριστούργημα, τὸν ναὸ τῆς θεᾶς τῶν Ἑλλήνων Ἀρτέμιδος στὴν Ἔφεσο, ποὺ ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ ἑφτὰ θαύματα τοῦ κόσμου· ποὺ ἔβριζε χωρὶς ντροπὴ τοὺς Ἕλληνες φιλοσόφους· ποὺ συκοφάντησε ψευδέστατα τὴν ἀρχαιοελληνικὴ κοινωνία καὶ εἶχε τὸ θράσος νὰ ἀναρωτηθῆ: «Ποῦ εἶναι τώρα ὁ Πλάτων, ποὺ ὁ Πυθαγόρας;» (Στὸ τε- λευταῖο θὰ ἀπαντοῦσα, πὼς ὁ Πλάτων καὶ ὁ Πυθαγόρας βρίσκονται πάντοτε στὸ μυαλὸ καὶ στὴν ψυχὴ ὅλων των ἐναρέτων ἀνθρώπων, ἐνῷ, ἐσὺ Ἰωάννη, τῶν ἀγραμμάτων.) Σπεύσατε λοιπόν, πιστοί της θρησκείας τῶν πτωχῶν τῷ πνεύματι, νὰ προσκυνήσετε αὐτοὺς ποὺ βύθισαν τὴν ἀνθρωπότητα στὸ σκότος τοῦ Μεσαίωνα. Κλείνοντας θὰ ἤθελα νὰ ρωτήσω, ἂν θὰ μπορούσαμε νὰ κινηθοῦμε νομικά, ὥστε νὰ προστατέψουμε τὸν Ἰουλιανό, ποὺ στὰ σχολικὰ ἐγχειρίδια ἀποκαλεῖται ὑποτιμητικὰ καὶ ὑβριστικὰ «παραβάτης». Ἐὰν ὁ Ἰουλιανὸς ἀποκαλῆται «παραβάτης» ἀπὸ τοὺς συγχρόνους ἰουδαΐζοντες, τότε ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες ὁ Ἰωάννης ὁ «Χρυσόστομος» θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποκαλῆται «κοπρόστομος». Ἀποδεικνύεται ἱστορικῶς πὼς ὁ Ἰουλιανὸς ποτὲ δὲν ἀποστάτησε ἀπὸ κάτι, ἦταν ἀπολύτως σταθερῶς στὶς ἰδέες του γιὰ ὅλη του τὴ ζωὴ καὶ τὸ προσωνύμιο αὐτὸ πρέπει νὰ ἀφαιρεθῇ. Μὲ χαιρετισμοὺς σὲ ὅλους τους συνεργάτες τοῦ «Δαυλοῦ» Βασίλης Παπαγεωργίου Φοιτητής, Κυψέλη