Ἡ συνέχεια τῆς παράδοσης ἶναι περίεργο. Ἀπὸ τὰ 55 ἄρθρα ποὺ μοῦ δημοσίευσε ὁ «Δαυλὸς» δέν ἔχω γράψει οὔτε ἕνα, ποὺ νὰ ἀναφέρεται στὴν τέχνη μου, τὴν Ἀρχιτεκτονική. Δὲν εἶναι ὅμως ἀνεξήγητο. Ἡ ἀπογοήτευσή μου εἶναι πλήρης ἀπὸ τὴ «μόδα» τῆς μεταμοντέρνας ἀρχιτεκτονικῆς. Ὁ φορμαλισμὸς (ἡ μορφὴ ἐξουσιάζει τὸ περιεχόμενο), ὅρα καὶ στέγαστρο Calatrava (πολὺ κακὸ γιὰ τὸ τίποτα), δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἀνούσιο παιχνίδι- σμα μορφῶν, ἀλλὰ ἕνα ἐπικίνδυνο ξεστράτισμα τοῦ Λόγου, τῆς Ἀνάγκης, τῆς Λειτουργίας [Φωτ. 1]. Ï ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ. Εἶναι τὸ κίνημα τῶν ἀρχιτεκτόνων τοῦ ’20 νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὸν ἄγονο νεοκλασικισμό, ἀναζητώντας μία σύγχρονη (moderne), ἀληθινή, λει- τουργικὴ ἔκφραση τῶν κτισμάτων,1 σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση κάθε λαοῦ. Γαλουχή- θηκα ἀπὸ μεγάλους δασκάλους: τοὺς Πικιώνη, Μιχελῆ, Γκίκα κ.ἄ., ποὺ μοῦ ἔμαθαν νὰ «βλέπω» τὴ λαϊκή μας ἀρχιτεκτονική, τὴν ἀπέριττη, ταυτισμένη μὲ τὸ ἑλληνικὸ τοπίο [Φωτ. 2]. ΚΗΦΙΣΙΑ: ΕΝΑ «ΜΟΝΤΕΛΛΟ» ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΣΤΟ ΛΕΚΑΝΟΠΕΔΙΟ αρατίθενται στὶς ἑπόμενες σελίδες δύο παλαιὲς φωτογραφίες μὲ ὄψεις τῆς Κηφισιᾶς στὶς ἀρχὲς τοῦ περασμένου αἰῶνος ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς κ. Γι- ολάντας Πατεράκη «Κηφισιά, ἡ Καλλίστη». Τὸ προάστιο αὐτὸ τῶν Ἀθη- νῶν συνδυάζει μὲ μοναδικὸ τρόπο τὸ εἰδυλλιακὸ φυσικὸ περιβάλλον μὲ τὰ ὑπέροχα κτήρια, δημιουργήματα ἀνθρώπων ποὺ τὴν ἀγάπησαν, τὴν ἐπέλεξαν ὡς τόπο κατοικίας τους καὶ τῆς ἀνταπέδωσαν μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο τὴν ψυχικὴ εὐφο- ρία καὶ τὴν αἰσθητικὴ ἀπόλαυση ποὺ αὐτὴ τοὺς προσφέρει. Τὰ ἀγαπημένα της παιδιὰ πάμπολλα. Ἂς ἀναφέρουμε ἐνδεικτικὰ μερικὰ ἀπὸ ἐκεῖνα (ἀνάμεσα σὲ πολλὰ ἄλλα) ποὺ τὴν φρόντισαν. • Κατ’ ἀρχὰς λάτρης τῆς Κηφισιᾶς ὑπῆρξε ὁ Ἡρώδης ὁ Ἀττικὸς (101-177 μ.Χ.), γνωστὸς σοφιστής, ὁ ὁποῖος ἀφιέρωσε τὴν ζωή του στὴν πόλη. Στὸ ἔργο του κατα- γρά φεται ἡ ἀνέγερση μεγαλόπρεπων δημοσίων οἰκοδομημάτων καὶ ἡ διακόσμηση τῆς Κηφισιᾶς (ἂν καὶ ὄχι μόνον αὐτῆς) μὲ ἔργα πλαστικῆς καὶ συντριβάνια. Στὴν ἔπαυλή του ἔσπευδαν πλεῖστοι Ἀθηναῖοι καὶ Ρωμαῖοι φιλόσοφοι, γιὰ νὰ συζητή- ‣