Τὸ πα ρα σκή νιο τῆς ἐ πί θε σης τοῦ Ξέρ ξη κα τὰ τῆς Ἑλ λά δος [Ἡ ἀ πο κά λυ ψη τοῦ ρό λου ποὺ ἔ παι ξε ἡ «Ὑ πό θε ση Ἐ σθὴρ» στὰ πα ρα σκή νια τῆς ἐκ στρα τεί ας τοῦ Ξέρ ξη κα τὰ τῆς Ἑλ λά δος εἶ χε πα ρου σια σθῆ ὡς παγ κό σμια ἀ πο κλει στι κό τη τα στὸν «Δ», τ. 244, Ἀπριλίου 2002 σὲ πρω τό τυ πη ἔ ρευ να τοῦ συ νερ γά τη μας κ. Β. Μαυ ρομ μά τη μὲ τίτ λο «Ὑπῆρξε ἑβραϊκὸ παρασκήνιο στὴν ἐπίθεση τοῦ Ξέρξη κατὰ τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδας; Οἱ ἀποκαλύψεις τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης». Δη μο σι εύ ου με κα τω τέ ρω σχε τι κὸ ἄρ θρο τοῦ συγ γρα φέ α κ. Μι χά λη Κα λόπου λου, μὲ τὸ ὁποῖο προ σκο μί ζον ται ὡ ρι σμέ να πρό σθε τα στοι χεῖ α, πέ ραν ἐ κεί νων ποὺ πα ρου σιά σθη καν στὴν προ α να φερ θεῖ σα ἔ ρευ να τοῦ κ. Β. Μαυ ρομ μά τη.] ὰ Σοῦ σα εἶ ναι μί α ἀρ χαί α πό λη, ποὺ ἀ να σκά φθη κε με τα ξὺ τῶν ἐ τῶν 1850-1902. Ἡ ἀ να σκα φὴ ἔ φε ρε στὴν ἐ πι φά νεια πολ λὰ καὶ ση μαν τικὰ εὑ ρή μα τα. Με τα ξὺ τῶν πο λύ τι μων αὐ τῶν εὑ ρη μά των ἦ ταν καὶ ὁ πε ρί φη μος «Κώ δι κας τοῦ Χα μου ραμ πί»,1 ἕ νας κα τά λο γος δη λα δὴ ἀρ χαί ων περ σι κῶν νό μων, ποὺ ἡ σκαν δα λώ δης ὁ μοι ό τη τά τους πρὸς τοὺς δῆθεν θε ό πνευ στους, ἀλ λὰ ἐ ξα κρι βω μέ να με τα γε νέ στε ρους νό μους τοῦ Μω υ σέως, πυ ρο δό τη σε στὶς ἀρ χὲς τοῦ 20οῦ αἰ ῶ να τὴν με γα λύ τε ρη ἐ πί θε ση τε κμη ρι ωμέ νων ἀμ φι σβη τή σε ω ν2 ποὺ ὑ πέ στη πο τὲ ἡ Βί βλος. Ἡ ἀρ χαί α αὐ τὴ ἔν δο ξη πρω τεύ ου σα τῶν Περ σῶν ἦ ταν χτι σμέ νη στὴν ἀ να το λι κὴ πλευ ρὰ τοῦ πο τα μοῦ Τί γρη καὶ πλά ι στὸν ση μαν τι κώ τε ρο πα ρα πό τα μό του, τὸν Κέ χρα (Kehrah), μὲ τὰ ξα κου στὰ κα τὰ τὴν ἀρ χαι ό τη τα εὔ γευ στα νε ρά. Τὴν πό λη αὐ τὴν κα τέ λα βε τὸ 331 π.Χ. ὁ Μέ γας Ἀ λέ ξαν δρος συν τρί βον τας τοὺς Πέρ σες. Με τὰ δὲ τὴν ἐ πι στρο φή του ἀ π’ τὶς Ἰν δί ες, κα τὰ τὸ 324 π.Χ., τέ λε σε ἐ κεῖ με γα λο πρε πεῖς μα ζι κοὺς γά μους εἰς ἔν δει ξη συμφι λί ω σης καὶ συγ χώ νευ σης Ἀ να το λῆς καὶ Δύ σης. Οἱ ἀ να σκα φὲς ἔ φε ραν στὸ φῶς καὶ τὰ με γα λο πρε πῆ ἀ νά κτο ρα τοῦ Δα ρεί ου, μέ σα στὰ ὁ ποῖ α ἔ ζη σε καὶ ἐ φο νεύ θη καὶ ὁ γιός του Ξέρ ξης Α΄. Στὰ ἀ νά κτο ρα αὐ τὰ λοι πὸν δι α δρα μα τί ζε ται καὶ ἡ ἱ στο ρί α ποὺ μᾶς ἀ φη γεῖ ται τὸ βι βλί ο «Ἐ σθὴρ» τῆς Πα λαι ᾶς Δι α θή κης. Ὁ Μαρ δο χαῖ ος «πασ σά ρει» τὴν Ἐ σθὴρ στὸν Ξέρ ξη ά πο τε λοι πὸν στὰ Σοῦ σα, ἔ ξω ἀ πὸ τὸ πα λά τι τοῦ βα σι λέ α Ἀσ σου ή ρη, τρι γυρνοῦ σε ἕ νας «Ἰ ου δαῖ ος ὀ νό μα τι Μαρ δο χαῖ ος, ἕ νας ἀ πὸ ἐ κεί νους τοὺς αἰχ μα λώτους, ποὺ ὁ Να βου χο δο νό σωρ (604-562 π.Χ.), ὁ βα σι λεύς, εἶ χε φέ ρει3 ἀ πὸ τὴν Ἱ ε ρου σα λὴμ στὴν Βα βυ λῶ να» (Ἐ σθ., 2.5). Ὁ λο φά νε ρη ἐ πι δί ω ξή του τὸ πῶς 1. Κα τὰ τὸν αἰ γυ πτι ο λό γο Γ. Ἀρ βα νι τά κη, τέ ως δι ευ θυν τὴ τῆς βι βλι ο θή κης τοῦ ἑλ λη νι κοῦ ὑ πουργεί ου Ἐ ξω τε ρι κῶν, ὁ Χα μου ραμ πὶ βα σί λε ψε στὴν Βα βυ λῶ να (2123-2081 π.Χ.). Πραγ μα το ποίη σε εὐ ρύ τα τες θρη σκευ τι κὲς με ταρ ρυθ μί σεις ἐ λατ τώ νον τας ση μαν τι κὰ τὸ πλῆ θος τῶν θε ῶν τῆς Βα βυ λῶ νας, ἀ να δει κνύ ον τας τὸν Μαρ δούκ, τὸν γιὸ τοῦ θε οῦ Ἐ ᾶ, σὲ κυ ρί αρ χη θε ό τη τα. 2. Λε πτο μέ ρει ες βλέ πε στὸν «Ἔ νο πλο δό λο» καὶ στὸν ὑ πό τιτ λο: «Ἀσ συ ρι ο λο γί α, μιὰ ἐ πα νά σταση ποὺ ξε χά σθη κε». Κα θὼς καί: «Χα μου ραμ πί: “Μω υ σῆς” πρὸ τοῦ Μω υ σέ ως». 3. Ἡ ἀ πό στα ση ἀ νά με σα στὴν πτώ ση τῆς Ἱ ε ρου σα λὴμ (586 π.Χ.) καὶ τοῦ βα σι λιᾶ ποὺ ἀ να φέ ρει