Με ρι κὲς σκέ ψεις πε ρὶ τοῦ ὀ νό μα τος Γᾶ-Γῆ-Δῆ τὸ τεῦ χος 274 τοῦ πε ρι ο δι κοῦ «Δαυ λὸς» δη μο σι εύ θη κε μί α πρωτό τυ πη ἐρ γα σί α τοῦ Κ. Στρα τῆ, 14 ὅ που δί νε ται μί α ἐν δι α φέ ρου σα προ σέγ γι ση γιὰ τὴ δη μι ουρ γί α τοῦ ὀ νό μα τος τοῦ Διὸς ἀ πὸ τοὺς Ἕλ λη νες. Οἱ ἑρ μη νεῖ ες ποὺ δί δον ται δὲν φαί νον ται λαν θα σμέ νες, ἀλ λὰ προ σεγ γί ζουν πε ρισ σό τε ρο στὰ με τα γε νέ στε ρα χρό νια, τῆς λε γό με νης ἱ στο ρι κῆς ἐ πο χῆς, καὶ δὲν φαί νε ται νὰ κα λύ πτουν καὶ τὴν πο λὺ μα κρι νὴ ἐ πο χή, τὴ λε γό με νη προ ϊ στο ρι κή, στὴν ὁ ποί α δη μι ουρ γή θη κε τὸ ὄ νο μα. Ἀ να τρέ χον τας στὸ πο λὺ μα κρι νὸ πα ρελ θὸν διαπιστώνουμε μὲ βεβαιότητα ὅ τι σὲ ὁ λόκλη ρο τὸν Ἑλ λα δι κὸ χῶ ρο, ἀ πὸ τὴ μέ ση Νε ο λι θι κὴ Ἐ πο χὴ τοὐ λά χι στον, λα τρευ ό ταν ὁ ἴ διος τύ πος τῆς «Μη τέ ρας Γῆς». Τοῦ το ἦ ταν πο λὺ φυ σι κό, ἀ πὸ τὴ στιγ μὴ ποὺ οἱ ἄν θρω ποι τῆς ἐ πο χῆς ἐ κεί νης, καὶ πο λὺ πι θα νὸν καὶ τῆς πρω ι μώ τε ρης, δι α πί στω σαν ὅ τι ἡ γῆ ἦ ταν ἡ ζω ο δό τρα καὶ τρο φο δό τρια μή τρα αὐ τῆς τῆς ἴ διας τῆς ὕ παρ ξής τους. Ἦ ταν λοι πὸν πο λὺ φυ σι κὸ νὰ τὴ λα τρεύ σουν καὶ βε βαί ως νὰ τὴ θε ο ποι ή σουν. Τὰ στε α το πυ γι κὰ εἰ δώ λια τῶν δι α φό ρων νε ο λι θι κῶν οἰ κι σμῶν, ποὺ συ νε χῶς ἀ να σκά πτον ται στὴν ἠ πει ρω τι κὴ χώ ρα γύρω ἀ πὸ τὸ Αἰ γαῖ ο καὶ στὰ νη σιὰ τοῦ ἀρ χι πε λά γους του, πε ρι λαμ βα νο μέ νης τῆς Κρή της, δὲν ἀ φή νουν κα μμιὰ ἀμ φι βο λί α γι’ αὐ τό. Ἀρ χαι ο λο γι κὰ εὑ ρή μα τα, ὅ πως πα ρα στά σεις χο ροῦ γύ ρω ἀ πὸ μί α γυ ναι κεί α μορ φή ,15 ἀ να πα ρα στά σεις ὅ πως μιᾶς θε ᾶς στε α το πυ γικοῦ τύ που ἀ πὸ τὴ Μάλ θη τῆς Μεσ ση νί ας ἢ ἕ να εἰ δώ λιο ἀ πὸ τερ ρα κότ τα ἀ πὸ τὴ Λέρ να τῆς Ἀρ γο λί δας καὶ ἄλ λα πολ λά, ὅ πως ἀ πὸ τὸ Hacilar πρὶν 7.500 χρό νια ἢ ἕ νας ὄρ θιος μο νό λι θος ἀ πὸ τὸ Σου φλὶ τῆς Θεσ σα λί α ς16 καὶ ἡ θε ὰ μὲ τὴ με γά λη σπου δαι ό τη τα, ὅ πως φαί νε ται, ποὺ ἀ να φέ ρε ται ὡς «Πότ νια» (po-ti-ni-ja) στὶς πι να κί δες τῆς Γραμ μι κῆς Β τῆς Κνω σοῦ καὶ τῆς Πύ λου ,13 εἶ ναι ἀ δι αμ φι σβή τη τα εὑ ρή μα τα καὶ δὲν φαί νε ται νὰ ἀ φή νουν πολ λὰ πε ρι θώ ρια ἀμ φι βο λι ῶν γιὰ τὴ λα τρεί α τῆς θε ό τη τας ποὺ ἀν τι προ σώ πευ ε τὴ Γῆ. Ἡ Vermeule16 ση μει ώ νει τὰ πιὸ κά τω: «Οἱ ἀ να πα ρα στά σεις αὐ τὲς μᾶς δί νουν τὴ βε βαι ό τη τα ὅ τι σὲ ὅ λη τὴν Ἑλ λά δα λά τρευ αν τὸν ἴ διο τύ πο τῆς γό νι μης Μη τέ ρας Γῆς, χρη σι μο ποι ώντας πα ρό μοι α με τα ξύ τους εἰ δώ λια καὶ πι θα νὸν πα ρό μοι ες τε λε τές, θυ σί ες καὶ ὕ μνους. Ἡ ἐκ πλη κτι κὴ δύ να μη καὶ ἀν το χὴ αὐ τῆς τῆς θρη σκεί ας, τῆς τό σο βα θιὰ ρι ζω μέ νης στὴν ἀ γρο τι κὴ ζω ή, γί νε ται φα νε ρὴ ἀ πὸ τὸ γε γο νός, ὅ τι οὐ δέ πο τε ἐ ξα φα νί στη κε ἐν τε λῶς ἀ πὸ τὴν Ἑλ λά δα. Μπο ρεῖ νὰ ἐ τέ θη ἐ κτὸς νό μου, νὰ ἔ γι νε ἀ νε πί ση μη, νὰ με τα σχη μα τί σθη κε, νὰ κα τα πι έ στη κε, νὰ δε σμεύ θη κε, νὰ μπῆ κε στὴν πο λι τι κὴ ζυ γα ριὰ σὲ ἀν τι πα ρα βο λὴ μὲ νε ώ τε ρες θρη σκεῖ ες, ἀλ λὰ ὁ ποι οσ δή πο τε ἀρ χαι ο λό γος ποὺ με λε τᾷ τὴ θρη σκεί α θ’ ἀ να γνω ρί σῃ σ’ αὐ τὴν ἕ να ἀ πὸ τὰ πρω ταρ χι κὰ δῶ ρα τοῦ Νε ο λι θι κοῦ Πο λι τι σμοῦ πρὸς τοὺς κλη ρο νό μους του στὴν Ἑλ λά δα καὶ τὴν Ἐγ γὺς Ἀ να το λή». Στοὺς Ὀρ φι κοὺς ὕ μνου ς,12 ποὺ κα τὰ τε κμή ριο ἕ πον ται τῆς Νε ο λι θι κῆς Ἐ πο χῆς, εἶ ναι