Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΣΩΤΗΡΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, Τί κρύ βουν οἱ θρη σκεῖ ες Ὁ Σω τή ρης Οἰ κο νό μου ὡς συγ γρα φέ ας καὶ ἐ ρευ νη τὴς ἀ γω νί ζε ται γιὰ τὴν ἀ πο τρο πὴ τοῦ περαι τέ ρω ἀ φελ λη νι σμοῦ τῆς κοι νω νί ας μας καὶ τῆς πα ρά δο σής της στὸ ὄ πιο τοῦ λα οῦ. Στὸ βι βλί ο του αὐ τὸ δι ε νερ γεῖ μί α δι ε ξο δι κὴ με λέ τη στὸ φαι νό με νο τῶν θρη σκει ῶν ἀ πὸ τὰ ἀρ χέ γο να χρόνια ἕ ως τώ ρα. Δι α πι στώ νει λοι πὸν ὅ τι οἱ θρη σκεῖ ες δὲν προ ῆλ θαν ἀ πὸ τὴν γνώ ση, τὴν εὐ η με ρί α καὶ τὴν δη μο κρα τί α ἀλ λὰ ἀ πὸ τὴν ἀ μά θεια, τὴν φτώ χεια καὶ τὴν φι λαρ χί α. Οἱ ἐκ πρό σω ποι τῶν θρη σκει ῶν ἐ ξα πα τοῦν κι ἐ κμε ταλ λεύ ον ται τοὺς συ ναν θρώ πους, κα θὼς ψεύ δον ται στ’ ὄ νο μα τῆς ἀ λή θειας. Ἐ πί σης κα τα λή γει –ὅ πως καὶ ἐ γὼ στὸ βι βλί ο μου «Πο λι τι κὴ Θε ο λο γί α καὶ Ἰ ου λι α νὸς»– στὸ συμ πέ ρα σμα ὅ τι ἡ θρη σκεί α καὶ ἡ πο λι τι κὴ εἶ ναι ἀλ λη λέν δε τες πο λὺ πε ρισ σό τε ρο ἀ π’ ὅ σο ἐπι τρέ πουν νὰ φαί νε ται, ὥ στε νὰ ἐ λέγ χουν ἀ πὸ κοι νοῦ τὴν κοι νω νί α καὶ τὸν πο λι τι σμό. Ὁ συγ γρα φέ ας δὲν πέ φτει στὴν πα γί δα τοῦ ἐ ξω ρα ϊ σμοῦ τῆς θρη σκεί ας τῶν προ γό νων μας καὶ ἐ πι ση μαί νει τὰ τό τε κα κῶς κεί με να, ποὺ προ κά λε σαν τὸ κί νη μα ἀμ φι σβή τη σής της ἀ πὸ τὴν πλευρὰ τῶν φι λο σό φων. Ὡ στό σο ἀ να γνω ρί ζει πὼς ἡ ἄ νευ προ η γου μέ νου ταύ τι ση θρη σκεί ας καὶ πο λιτι κῆς προ έρ χε ται ἀ πὸ τὴν θε ο κρα τι κὴ ἰ ου δα ϊ κὴ πα ρά δο ση, ποὺ ὡ δή γη σε στὴν χρι στι α νι κὴ καὶ ἰσ λα μι κὴ δι ά στα ση τῶν κρα τι κῶν μορ φω μά των μέ χρι σή με ρα – μὲ μό νη ἐ ξαί ρε ση τὰ μαρ ξι στι κὰ ἀν τι θρη σκευ τι κὰ κα θε στῶ τα. Τὸ ἐν δι α φέ ρον αὐ τὸ βι βλί ο ἔ χει ἱ στο ρι κο φι λο σο φι κὴ βά ση. Ἀ λέ ξαν δρος Χ. Μή τσιου ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ε. ΓΚΟΤΣΗΣ, Ἡ π ρο σχε δι α σμέ νη δι ά βρω ση τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ Ὁ κ. Ἀ θα νά σιος Ε. Γκό τσης, φι λό λο γος καὶ λυ κειά ρχης ἐκ Κα λα μά τας, ἐ πι χει ρεῖ στὸ ἄ νω θι ἔργο του νὰ ἀ να δεί ξῃ τοὺς δι α χρο νι κοὺς κα τα στρο φεῖς καὶ δι ῶ κτες τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ. Ἀ πα ριθ μών τας τὶς κα τα στρο φὲς μνη μεί ων ἀ π’ τοὺς Ρω μαί ους κα τα κτη τὲς καὶ τοὺς πρώ τους χριστια νοὺς ἑ βρα ϊ κῆς κα τα γω γῆς φθά νει σχε δὸν κα τευ θεῖ αν στὴν ση με ρι νὴ ἐ πο χὴ καὶ στὰ ἐγ κλή- ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ «ΔΙΑΠΛΕΚΟΜΕΝΟΥΣ» ὲ ἀ φορ μὴ τὴν σύ στα ση τῆς Ἐ ξε τα στι κῆς Ἐ πι τρο πῆς τῆς Βου λῆς γιὰ τὴν δι ε ρεύ νη ση γιὰ τὶς σπα τά λες καὶ κα τα χρή σεις δη μο σί ου χρήμα τος ἀ πὸ τὶς προ μή θει ες ὁ πλι κῶν συ στη μά των τῶν Ἐ νό πλων Δυνά με ων πα ρα θέ του με τὶς ἀ κό λου θες χρή σι μες ἐ πι ση μάν σεις, γνώσεις, ἐμ πει ρί ες καὶ προ τρο πὲς γιὰ τι μω ρί α καὶ χλεύ η σο φῶν ἀρ χαί ων νο μοθε τῶν, τα γῶν καὶ νε ω τέ ρων ἡγητὸρων, εἰς βά ρος πα ρα νο μούν των δημοσίων ἀνδρῶν καὶ τῶν ἠ θι κῶν αὐ τουρ γῶν. Ὁ Σό λων ἐ πι ση μαί νει μὲ ἔμ φα ση: «κυ βερ νᾶν ἐ στι προ βλέ πειν...», προ σὸν ποὺ φαί νε ται πὼς ἔχει ἀ πο δη μή σει ἀ πὸ τὰ κε φά λια τῶν κα τα χρα στῶν τοῦ δη μο σί ου, ποὺ δυ στυ χῶς κυβερ νοῦν προ βλέ πον τας μό νο γιὰ τὴν τσέ πη τους καὶ ὄ χι γιὰ τὸ κοι νω νι κὸ καὶ ἐ θνι κὸ ὄφε λος. Ὁ Ἀ ρι στο τέ λης γιὰ τὸ ἴ διο θέ μα συμ πλη ρώ νει πα ρα βο λι κά: «Στὴν εὐ νο μού με νη πο λιτεί α οἱ πο λῖ τες ὑ πα κού ουν στοὺς ἐ νά ρε τους ἄρ χον τες, ἀλ λὰ οἱ ἄρ χον τες γιὰ νὰ εἶ ναι ἐ νάρε τοι ὀ φεί λουν νὰ τη ροῦν καὶ νὰ σέ βων ται μὲ εὐ λά βεια τοὺς Νό μους. Καὶ ὁ ἐ νά ρε τος ἄρχον τας ἐ ξέρ χε ται τῆς Ἐ ξου σί ας ἐν δο ξό τε ρος καὶ ὄ χι πλου σι ώ τε ρος...». ‣