Ç ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, Ï ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ï ΝΕΟ-«ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ» ἰδεολογικὴ «σαλάτα» τοῦ «Ἑλληνοχριστιανισμοῦ», ἡ μολυσματικὴ αὐτὴ πνευματικὴ τροφή, ποὺ παρασκευάζεται ἐδῶ καὶ 160 χρόνια ἀκριβῶς (ἀπὸ τὸ 1845, ὁπότε «λανσάρησε» τὸν τραγελαφικὸ αὐτὸν ὅρο ὁ Σπυρίδων Ζαμ- πέλιος) ἀπὸ τὰ ἑτερόκλητα ὑλικὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τοῦ Δογματισμοῦ, τῆς Κλασικῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ ἀνθελληνικοῦ Βυζαντίου, τοῦ Πολιτισμοῦ καὶ τοῦ Ἀν- τιπολιτισμοῦ, ξαναπροσφέρεται ἐπίσημα ὡς «καινούργιο» πιᾶτο ἢ, γιὰ νὰ μιλήσουμε χριστιανικά, ὡς παλαιὸς οἶνος σὲ νέους ἀσκούς, ἐδῶ καὶ λίγα χρόνια στὸν σημερινὸ Ἕλ- ληνα, ποὺ εἶχε μπῆ κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες σὲ μία φάση ἀναρρώσεως μετὰ τὴ βα- ρειὰ ἱστορικὴ μόλυνση, ποὺ παρὰ λίγο νὰ τοῦ κοστίσῃ τὴν ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς ζωῆς του. Ὁ βυζαντινισμὸς ἐμφανίσθηκε στὶς μέρες μας παντοῦ ὡς «πρῶτο βιολί» στὴν προ- παγανδιστικὴ συγχορδία κοσμικῆς καὶ θεοκρατικῆς ἐξουσίας (ἀκόμη καὶ κατὰ τὴν πε- ρίοδο τῆς Ὀλυμπιάδας), οἱ καταστροφεῖς τοῦ Πολιτισμοῦ φόρεσαν τὴ μάσκα τῶν ση- μερινῶν φορέων τοῦ Πολιτισμοῦ, οἱ ἱστορικοὶ φονιάδες τοῦ Ἑλληνισμοῦ πλαστοπρο- σωποῦνται ὡς σωτῆρες τοῦ θύματός τους* καὶ ὁ καισαροπαπισμὸς ἐπιχειρεῖ νὰ ποδη- γετήσῃ τὴν Πολιτεία ἐπὶ παντὸς τομέως τῆς ἐσωτερικῆς καὶ ἐξωτερικῆς πολιτικῆς, ἀπὸ τὴν Παιδεία μέχρι τὴν εὐρωπαϊκὴ πορεία τῆς χώρας, κυρίως ἀπὸ τότε ποὺ ὁ κ. Χριστό- δουλος καθεῖξε τὸν θρόνο τοῦ προκαθημένου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Φυσικὰ βρισκόμαστε ἀντιμέτωποι μ’ ἕνα φαινόμενο προσχεδιασμένο, προγραμματι- σμένο, προμελετημένο. Πρόκειται γιὰ τὴν ἐπίσημη πολιτιστικὴ πολιτικὴ τῆς κρατούσης τάξεως προσώπων, πραγμάτων καὶ ἰδεῶν (ἀνεξαρτήτως κομματικῶν ἀποχρώσεων), ποὺ ἀποτελεῖ συνέχεια καὶ ἀπορρέει ἄμεσα ἀπὸ τὶς ἱστορικὲς καταβολές της. Πραγματικὰ ἡ τάξη αὐτὴ εἶναι ἡ ἴδια ἐκείνη ποὺ σὲ ἄλλες φάσεις τῆς ἱστορικῆς ὑπάρξεώς της ἐπέλε- ξε τὸν ἰδεολογικὸ δρόμο ποὺ θέλει νὰ ὁλοκληρώσῃ σήμερα: τὸν παλιὸ δρόμο τῆς ἀνα- βιώσεως τοῦ Βυζαντίου, ποὺ τὸν περπάτησε τυφλά, ἀνιστόρητα καὶ ἄλογα γιὰ ὀγδόν- τα περίπου χρόνια, ἕνα δρόμο ποὺ στὴν πολιτική του ἔκδοση (ὡς «Μεγάλη Ἰδέα») ὡ- δήγησε στὴ μεγαλύτερη συμφορὰ τῆς πολυχιλιετοῦς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας, δηλ. στὴν ὁ- ριστικὴ ἐκρίζωση τοῦ προαιώνιου «Ἑλληνισμοῦ τῶν Δύο Ἠπείρων καὶ τῶν Πέντε Θα- λασσῶν», ἑνὸς Ἑλληνισμοῦ ποὺ οὔτε οἱ πιὸ ἐπικίνδυνοι κατακτητές του, οἱ Ρωμαῖοι, οἱ Βυζαντινοὶ καὶ οἱ Τοῦρκοι, δὲν μπόρεσαν νὰ ἐξαλείψουν. Ἡ τάξη αὐτή, ἡ πολλὰ πα- θοῦσα καὶ οὐδὲν μαθοῦσα, δὲν καταλαβαίνει ὅτι δὲν μπορεῖ π.χ. ἕνα ὑπουργεῖο Ἑλλη- νικοῦ Πολιτισμοῦ νὰ λειτουργῇ ἀσυγχρόνιστα καὶ συγκρουσιακὰ πρὸς ἕνα π.χ. ὑπουρ- γεῖο Ἑλληνικῆς Ἐξωτερικῆς Πολιτικῆς ἢ πρὸς ἕνα ὁποιοδήποτε ἄλλο ἑλληνικὸ ὑπουρ- γεῖο ἁρμόδιο γιὰ κάθε ἄλλον τομέα ἑλληνικῆς πολιτικῆς – ἐκπαιδευτικῆς, ἀμυντικῆς, ἀναπτυξιακῆς... πολιτικῆς. Βεβαίως σήμερα ὁ βυζαντινίζων πολιτικοπολιτιστικὸς προσανατολισμός μας δὲν ἔχει τὸ χονδροειδὲς καὶ ἐπικίνδυνο πολιτικὸ περιεχόμενο τοῦ «Νὰ πάρουμε τὴν Πόλη καὶ τὴν Ἁγιὰ Σοφιά», διότι τώρα, ἂν μή τι ἄλλο, οἱ πραγματικοὶ κυβερνῆτες αὐτῆς τῆς χώ- ρας, ποὺ κρύβονται πίσω ἀπὸ κάποια ἐγχώρια πολιτικά σχήματα, δὲν ἐπιτρέπουν κάτι * Ἡ μαύρη προπαγάνδα ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἔχει φθάσει στὰ ὅρια τοῦ κυνισμοῦ: Πρὶν ἀπὸ 3 ἑβδομάδες ὁ ἀρχιεπίσκοπος ὠργάνωσε συνέδριο συναδέλφων του, ὅπου οἱ σύνεδροι ἐμφα- νίσθηκαν ὡς ἐκεῖνοι ποὺ θὰ λύσουν τό... δημογραφικὸ πρόβλημα τῆς Ἑλλάδος (ἐκεῖνοι δη- λαδὴ ποὺ ἐκ χριστιανικοῦ ζήλου μένουν ἄγαμοι καὶ ἄτεκνοι καὶ ταυτόχρονα παρασύρουν μὲ πλύση ἐγκεφάλου χιλιάδες νέους ἕλληνες καὶ ἑλληνίδες ποὺ βρίσκονται σὲ ὤρα γάμου καὶ τοὺς «στειρώνουν» μέσα στὰ μοναστήρια!).