ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΙ ΔΙΩΚΤΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ὸ πρόσφατο γε γο νὸς τῆς καταμήνυσης ἀπὸ τὸν πρωτοψάλτη τῆς Μητρο πό λεως Μεσολογγίου τῆς κ. Δόμνας Σαμίου ἀ πο τε λεῖ πράγμα τι «κα θρέ φτη», ποὺ μὲ τὸν πιὸ ἀ ξι ό πι στο καὶ αὐ θεν τι κὸ τρό πο «φωτογραφίζει», ἑρ μη νεύ ει καὶ ἀ ξι ο λο γεῖ τὸ ρό λο τῆς Ἐκ κλη σί ας τῆς Ἑλ λά δος στὴν Ἑλ λά δα. Ὁ ἀρ χι ε πί σκο πος κ. Χρι στό δου λος «ἐ ξέ φρα σε τὴν πλή ρη κά λυ ψή του πρὸς τὸν μηνυτὴ τῆς γνω στῆς μου σι κο λα ο γρά φου καὶ τρα γου δί στριας δη μο τι κῶν τρα γου δι ῶν, ἐ πει δὴ ἐμ φα νί στη κε νὰ τρα γου δᾷ σκω πτι κὰ δι ο νυ σια κοῦ χα ρα κτῆ ρα τρα γού δια». Ὁ κ. Χρι στό δου λος θε ω ρεῖ ὅ τι «μο λύ νουν τὴν πα τρί δα μας» τὰ δη μο τι κὰ αὐ τὰ τρα γούδια καὶ ἀ πει λεῖ ὅ τι ὅ σοι τὰ ἐγ κρί νουν «θὰ βροῦν μπρο στά τους τοὺς ὑ γι ῶς σκε πτό μενους», δηλ. τὸ ποί μνιόν του. Ἡ εἴ δη ση πρό σθε τε ὅ τι τὴν μή νυ ση τοῦ πρω το ψάλ τη, ὀ νόμα τι Θε ό δω ρου Ἀ κρί δα, «ἐ ρευ νᾷ ὁ εἰ σαγ γε λέ ας Πρω το δι κῶν Με σο λογ γί ου». Φο βε ρὸ πράγ μα τι αὐ το ξε γύ μνω μα τῆς Ὀρ θο δο ξί ας: Θε ω ρεῖ ἀ δί κη μα τὴ χρή ση ποί η σης καὶ μου σι κῆς δη μο τι κῶν, δη λα δὴ δη μι ουρ γη μάτων καὶ κτη μά των τοῦ ἑλ λη νι κοῦ ἔ θνους ὡς συ νό λου. Ἐ νερ γο ποι εῖ τὸν μη χα νι σμὸ δι κα στι κοῦ δι ωγ μοῦ μιᾶς καλ λι τέ χνι δας, ποὺ τοὐλά χιστον γιὰ πέν τε δε κα ε τί ες (καὶ πο λὺ πρὶν ὁ κ. Χρι στό δου λος ἐ κλε γῇ ὡς προ κα θή μενος τα γὸς τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ) ἁ λώ νι σε τὴν Ἑλ λά δα, ἀ να κά λυ ψε, κα τέ γρα ψε καὶ ἀ ξιο ποί η σε καλ λι τε χνι κὰ ἄ γνω στους καὶ δυ σεύ ρε τους πο λι τι στι κοὺς θη σαυ ροὺς τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ. Ἐ νερ γεῖ ὡς νό μι μος δι ώ κτης μιᾶς πα ρά δο σης τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ, μὲ τὴν ὁ ποί α οἱ Ἕλλη νες ἔ ζη σαν καὶ τὴν κρα τοῦν γιὰ πολ λὲς χι λιά δες χρό νια (καὶ ἐν πά σῃ πε ρι πτώ σει πο λὺ πρὶν ἀ πὸ τὴν εἰ σα γω γὴ στὴν Ἑλ λά δα τῆς ἰ ου δα ϊ κῆς «πα ρά δο σης», ποὺ φο ρέας καὶ συν τη ρη τής της εἶ ναι ὁ κ. Χρι στό δου λος). Κα τα δι ώ κει τὴν Τέ χνη καὶ τὴ Σά τι ρα, δι ό τι αὐ τὲς δὲν συ νά δουν πρὸς τὶς ἰ ου δαι οχρι στι α νι κές της πε ποι θή σεις. Λει τουρ γεῖ ὡς ἐ χθρὸς τῆς χα ρᾶς καὶ τοῦ ἐ ρω τι κοῦ λό γου, συ κο φαν τών τας τα ὡς «δι α φθο ρά» καὶ «ἀ νη θι κό τη τα». Δρῶν τας ὡς ἀ νω τέ ρω, ἐ πι χει ρεῖ νὰ συμ πα ρα σύ ρῃ ὡς συ νερ γό της τὴν Δι κα στι κὴ Ἐ ξου σί α. Τέ λος ἀ πο χα λι νώ νει ἄ νευ ὁ ρί ων τὸ ἐ ξου σι α στι κὸ πα ρα λή ρη μά της ἀ πει λών τας ὅσους τὰ ἐγ κρί νουν, δη λα δὴ σχε δὸν τὸ σύ νο λο τῶν Ἑλ λή νων ποὺ συμ με τέ χουν στὶς ἀ πο κρι ά τι κες ἐκ δη λώ σεις. Δὲν θὰ κά νου με κα νέ να ἀ ξι ο λο γι κὸ σχό λιο γιὰ τὸ ἐ πὶ 1650 χρό νια ἀ με τά βλη το πνευμα τι κὸ πρό σω πο τῆς Ἐκ κλη σί ας, ὅ πως αὐ τὸ ἀν τι κα το πτρί ζε ται τέ λεια στὸν «κα θρέφτη» τῆς ὑ πό θε σης τῶν δι ο νυ σια κῶν σκωμ μά των ὡς δη μο τι κῆς πα ρά δο σης τῶν Ἑλ λήνων, οὔ τε γιὰ τὴν τρο μο κρα τί α, μέ σῳ τῆς ὁ ποί ας ἐ πε βλή θη καὶ προ σπα θεῖ καὶ σή με ρα μὲ ἀ νοι χτὲς ἀ πει λὲς νὰ ἐ πι βλη θῇ. Μᾶς εἶ ναι ὅ μως ἐ πι βε βλη μέ νο νὰ ποῦ με ὅ τι ἡ ἀ νί α τη πνευ μα τι κή, πο λι τι σμι κὴ καὶ ἠ θι κὴ ἐ ξα θλί ω ση τῶν πά λαι πο τὲ Ἑλ λή νων καὶ νῦν Ρω μιῶν εἶ ναι σκοπὸς καὶ ἔρ γο τῶν ἴδιων ἐ κεί νων ποὺ ἡ ἴ δια ἡ Ἱ στο ρί α τοὺς φω το γρα φί ζει πάν το τε σ’ ὅ λες τὶς φά σεις τῆς ἀ τέ λει ω της κα τά πτω σης καὶ πα ρα κμῆς τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ. Γ.Σ.Π.