ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΙ ΔΙΩΚΤΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ὸ πρόσφατο γεγονὸς τῆς καταμήνυσης ἀπὸ τὸν πρωτοψάλτη τῆς Μητροπόλεως Μεσολογγίου τῆς κ. Δόμνας Σαμίου ἀποτελεῖ πράγ- ματι «καθρέφτη», ποὺ μὲ τὸν πιὸ ἀξιόπιστο καὶ αὐθεντικὸ τρόπο «φωτογραφίζει», ἑρμηνεύει καὶ ἀξιολογεῖ τὸ ρόλο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὴν Ἑλλάδα. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος «ἐξέφρασε τὴν πλήρη κάλυψή του πρὸς τὸν μηνυτὴ τῆς γνωστῆς μουσικολαογράφου καὶ τραγουδίστριας δημοτικῶν τραγουδιῶν, ἐπειδὴ ἐμφανίστηκε νὰ τραγουδᾷ σκωπτικὰ διονυσιακοῦ χαρακτῆρα τραγούδια». Ὁ κ. Χριστόδουλος θεωρεῖ ὅτι «μολύνουν τὴν πατρίδα μας» τὰ δημοτικὰ αὐτὰ τραγού- δια καὶ ἀπειλεῖ ὅτι ὅσοι τὰ ἐγκρίνουν «θὰ βροῦν μπροστά τους τοὺς ὑγιῶς σκεπτόμε- νους», δηλ. τὸ ποίμνιόν του. Ἡ εἴδηση πρόσθετε ὅτι τὴν μήνυση τοῦ πρωτοψάλτη, ὀνό- ματι Θεόδωρου Ἀκρίδα, «ἐρευνᾷ ὁ εἰσαγγελέας Πρωτοδικῶν Μεσολογγίου». Φοβερὸ πράγματι αὐτοξεγύμνωμα τῆς Ὀρθοδοξίας: Θεωρεῖ ἀδίκημα τὴ χρήση ποίησης καὶ μουσικῆς δημοτικῶν, δηλαδὴ δημιουργημά- των καὶ κτημάτων τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους ὡς συνόλου. Ἐνεργοποιεῖ τὸν μηχανισμὸ δικαστικοῦ διωγμοῦ μιᾶς καλλιτέχνιδας, ποὺ τοὐλάχι- στον γιὰ πέντε δεκαετίες (καὶ πολὺ πρὶν ὁ κ. Χριστόδουλος ἐκλεγῇ ὡς προκαθήμε- νος ταγὸς τοῦ Ἑλληνισμοῦ) ἁλώνισε τὴν Ἑλλάδα, ἀνακάλυψε, κατέγραψε καὶ ἀξι- οποίησε καλλιτεχνικὰ ἄγνωστους καὶ δυσεύρετους πολιτιστικοὺς θησαυροὺς τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἐνεργεῖ ὡς νόμιμος διώκτης μιᾶς παράδοσης τοῦ Ἑλληνισμοῦ, μὲ τὴν ὁποία οἱ Ἕλ- ληνες ἔζησαν καὶ τὴν κρατοῦν γιὰ πολλὲς χιλιάδες χρόνια (καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει πολὺ πρὶν ἀπὸ τὴν εἰσαγωγὴ στὴν Ἑλλάδα τῆς ἰουδαϊκῆς «παράδοσης», ποὺ φορέ- ας καὶ συντηρητής της εἶναι ὁ κ. Χριστόδουλος). Καταδιώκει τὴν Τέχνη καὶ τὴ Σάτιρα, διότι αὐτὲς δὲν συνάδουν πρὸς τὶς ἰουδαιο- χριστιανικές της πεποιθήσεις. Λειτουργεῖ ὡς ἐχθρὸς τῆς χαρᾶς καὶ τοῦ ἐρωτικοῦ λόγου, συκοφαντώντας τα ὡς «διαφθορά» καὶ «ἀνηθικότητα». Δρῶντας ὡς ἀνωτέρω, ἐπιχειρεῖ νὰ συμπαρασύρῃ ὡς συνεργό της τὴν Δικαστικὴ Ἐξουσία. Τέλος ἀποχαλινώνει ἄνευ ὁρίων τὸ ἐξουσιαστικὸ παραλήρημά της ἀπειλώντας ὅσους τὰ ἐγκρίνουν, δη λαδὴ σχεδὸν τὸ σύνολο τῶν Ἑλλήνων ποὺ συμμετέχουν στὶς ἀποκριάτικες ἐκδηλώσεις. Δὲν θὰ κάνουμε κανένα ἀξιολογικὸ σχόλιο γιὰ τὸ ἐπὶ 1650 χρόνια ἀμετάβλητο πνευ- ματικὸ πρόσωπο τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως αὐτὸ ἀντικατοπτρίζεται τέλεια στὸν «καθρέ- φτη» τῆς ὑπόθεσης τῶν διονυσιακῶν σκωμμάτων ὡς δημοτικῆς παράδοσης τῶν Ἑλλή- νων, οὔτε γιὰ τὴν τρομοκρατία, μέσῳ τῆς ὁποίας ἐπεβλήθη καὶ προσπαθεῖ καὶ σήμερα μὲ ἀνοιχτὲς ἀπειλὲς νὰ ἐπιβληθῇ. Μᾶς εἶναι ὅμως ἐπιβεβλημένο νὰ ποῦμε ὅτι ἡ ἀνίατη πνευματική, πολιτισμικὴ καὶ ἠθικὴ ἐξαθλίωση τῶν πάλαι ποτὲ Ἑλλήνων καὶ νῦν Ρωμι- ῶν εἶναι σκοπὸς καὶ ἔργο τῶν ἴδιων ἐκείνων ποὺ ἡ ἴδια ἡ Ἱστορία τοὺς φωτογραφίζει πάντοτε σ’ ὅλες τὶς φάσεις τῆς ἀτέλειωτης κατάπτωσης καὶ παρακμῆς τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ. Γ.Σ.Π.