18348 ΔΑΥΛΟΣ/277, Φεβρουάριος 2005 θρησκεία, ὥστε νὰ δώσῃ τέλος στὶς θρησκευτικὲς διαμάχες τῆς ἐποχῆς του. Στὰ ἔργα του «συμπυκνώνει» τὴν Ἑλληνικὴ Σκέψη. Οἱ ἠθικὲς συμβουλὲς τοῦ Ἰουλιανοῦ δὲν ἀνταποκρίνονται σὲ «προσδοκίες γιὰ ἀναστάσεις νεκρῶν καὶ ζωὲς τοῦ μέλλοντος», ἀλλὰ μιλᾶνε γιὰ τὴν βελτίωση τῆς παρούσας ζωῆς καὶ τὴν συμφιλίωση μὲ τὸν ἑαυτό μας καὶ τὴν φύση μας. Ἡ ἔλλειψη αὐτῆς τῆς συμφιλίωσης εἶναι, κατὰ τοὺς σύγχρονους ψυχολόγους, τὸ κύριο αἴτιο τῶν ψυχικῶν διαταραχῶν. Εἶναι σπουδαῖο, ποὺ τὸ βιβλίο περὶ τῆς «Ἰουλια- νοῦ Ἱερῆς Σοφίας» προλογίζουν ὁ σπουδαῖος μουσικοσυνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος καὶ ὁ βουλευτὴς Θεσσαλονίκης καὶ καθηγητὴς ἀρχαιολογίας στὸ ΑΠΘ Γιῶργος Χουρμουζιάδης. Ἐπίσης εἶναι σημαντικό, ποὺ τὸ βιβλίο αὐτὸ εἶναι ἀφιερωμένο στὴν μνήμη τοῦ Carlo Juliani, πού, ὅπως ὅλοι θυμόμαστε, δολοφονήθηκε πρὸ τριετίας στὴν Γένοβα λόγῳ τῆς ἀντιεξουσιαστικῆς του δράσης. Μὲ ἐκτίμηση, Σπυρίδων Τσάρος Θεσσαλονίκη Τὰ ἰδεολογήματα καὶ οἱ σημερινοὶ καθηγητὲς τῆς ἱστορίας Κύριε διευθυντά, Σὲ πρόσφατη συνέντευξή της ἡ κ. Ἀρβελέρ, πού, ὡς γνωστόν, εἶναι καθηγήτρια στὸ περίφημο πανεπιστήμιο τῆς Σορβόννης, στὸ Παρίσι, μίλησε γιὰ τὸν «πολιτισμὸ τοῦ Βυζαντίου» (ποιόν πολιτισμό;) ἀποφεύγοντας νὰ ἀναφέρῃ τὴν καταστροφὴ τοῦ Πολιτισμοῦ ἀπὸ τὸ Βυζάντιο. Ἡ ἔντεχνη αὐτὴ ὑπεκφυγὴ ὡς πρὸς τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια, ἡ ὁποία βαραίνει αἰωνίως τὰ ἀπολιθώματα τῆς βυζαντινῆς θεοκρατίας, ἐπανελήφθη, ὅταν ὁ παρουσιαστὴς τῆς ἐκπομπῆς ρώτησε τὴν κ. Ἀρβελὲρ γιὰ τὴν σχέση τῆς θεοκρατίας τοῦ Βυζαντίου μὲ τὸ τότε ἑλληνικὸ στοιχεῖο καὶ ἡ ἀπάντηση ἦταν ἀόριστη καὶ ἐκτὸς πάσης ἀλήθειας. Τί νὰ κάνῃ ἡ καθηγήτρια, ὅταν βλέπῃ στὶς ἐκ- κλησίες τοὺς ἐκπροσώπους τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας νὰ φιλοῦν εἰκόνες καὶ νὰ ἀνάβουν κεράκια σταυροκοπούμενοι; Εἶναι ἑπόμενο νὰ πιστεύῃ ὅτι τὸ συμφέρον της εἶναι νὰ ἀποφύγῃ τὴν δυσαρέσκεια τοῦ ἱερατείου προδίδοντας τὴν ἐπιστήμη καὶ τὴν ἀλήθεια. Οἱ πολιτικοί μας ἔχουν τοὐλάχιστον ἕνα «ἐλαφρυντικό»: προσποιοῦνται τὸν εὐσεβῆ χριστιανό, γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὸ πολιτικὸ κόστος. Ἡ κ. Ἀρβελὲρ ὅμως γιατί πέφτει τόσο χαμηλά; Νὰ μᾶς τὸ δηλώσῃ καθαρά: ὡς καθηγήτρια ἱστορίας μπορεῖ νὰ εἶναι ταυτόχρονα ὑπηρέτρια προσωπικῶν της καὶ ἰδεολογικῶν σκοπιμοτήτων; Μετὰ τιμῆς Γιάννης Γρηγορέας Πειραιᾶς «Εἰδικὴ Ἐπιτροπὴ Μελέτης Ἀρχαιολατρίας»! Κύριε διευθυντά, Τὸ φυλλάδιο ποὺ σᾶς συνάπτω περιέχει τὴν ἐπίσημη θέση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὡς πρὸς τὴν Ἀρχαία Θρησκεία, τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμὸ καθὼς καὶ τὴν προσπάθεια πνευματικῆς ἀφυπνίσεως τῶν Ἑλλήνων καὶ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας, ποὺ συντελοῦνται τὰ 23 τελευταῖα χρόνια μὲ πρωτοπόρο τῆς προσπάθειας αὐτῆς τὸ περιοδικό σας. Ὁ πλήρης τίτλος τοῦ φυλλαδίου εἶναι «Ἡ προσπάθεια ἀναβιώσεως τῆς εἰδωλολατρίας», ἐπίσημος ἐκδότης εἶναι ἡ «Εἰδικὴ Ἐπιτροπὴ Μελέτης Ἀρχαιολατρίας-Νεοειδωλολατρίας» καὶ ἡ ἔκδοση ἔγινε «Ἐκ τοῦ Τυπογραφείου τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος», ὅπως ρητῶς ἀναγράφεται στὸ φυλλάδιο. Τίτλοι τῶν κεφαλαίων τοῦ φυλλαδίου εἶναι: «Ὁ ἑλληνικὸς νεοπαγανισμός», «Ἡ ποιμαντική τῆς Ἐκκλησίας μας ἀπέναντι στὴ νεοειδωλολατρία», «Σχέση νεοειδωλολατρίας καὶ Νέας Ἐποχῆς» κ.ἄ., ποὺ ἀπὸ μόνοι τους βοοῦν γιὰ τὸ μῖσος τῆς Ὀρθοδοξίας κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἀδί- στακτη κατασυκοφάντηση τοῦ μεγαλύτερου πολιτισμοῦ ποὺ ἀνέδειξε ἡ ἀνθρωπότητα. Πρόκειται γιὰ θλιβερὸ μνημεῖο μισαλλοδοξίας καὶ συνειδητοῦ ἱστορικοῦ ψεύδους. Ἐπιλεκτικὴ χρήση ἀρχαίων πηγῶν καὶ ἐκμετάλλευση τῆς ἱστορικῆς ἄγνοιας τῶν ἀδαῶν πιστῶν ἀποτελοῦν τὴν βάση σύνταξης τοῦ φυλλαδίου. Προφανῶς ὅσα ἀναφέρουν ἀποτελοῦν τὰ ἐπίσημα ἐπιχειρήματά τους ἔναντι τῶν ἱστορικῶν γεγονότων, τοῦ καθαροῦ Ἑλληνικοῦ Λόγου καὶ τῆς ἀφύπνισης τῆς συνείδησης καὶ τῆς ψυχῆς τῶν Ἑλλήνων. Πραγματικὰ εἶναι τόσο εὐτελῆ, ποὺ καθίστανται ἀνάξια λόγου. Τὸ μόνο ποὺ θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ πῇ εἶναι: Πῶς οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ μὲ τόσο μῖσος κατὰ παντὸς Ἑλληνικοῦ στεγάζονται κάτω ἀπὸ τὸν λογότυπο «Ἐκκλησία... τῆς Ἑλλάδος»; Καλὴ δύναμη στὸν ἀγῶνα σας. Μὲ τιμὴ Μιχάλης Γ. Παγκράτι