Ἀ πὸ τὸν Τή λε φο στὸν Χά νε μαν πάρ χει σή με ρα στὸν πο λὺ κό σμο ἀλ λὰ καὶ στοὺς ἐ πι στη μο νι κοὺς κύ κλους φα νε ρὴ ἄ γνοι α γιὰ τὸ τί εἶ ναι ἡ ὁ μοι ο πα θη τι κή. Ἀρ κε τοὶ τὴν θε ω ροῦν ἀ πό κρυ φη ἢ μα γι κὴ τέ χνη καὶ ἄλ λοι αὐ θυ πο βο λὴ καὶ κομ πο γι αν νι τι σμό. Κά ποι οι ὀ λί γοι ὅ μως, ποὺ τὴν γνω ρί ζουν ἀ πὸ προ σω πι κὴ ἐμ πει ρί α, εἶ ναι θερ μοὶ ὑ πέρ μα χοί της. Τί εἶ ναι τε λι κὰ ἡ ὁ μοι ο παθη τι κή; Ἡ λέ ξις ὁ μοι ο πα θη τι κὴ δη μι ουρ γή θη κε ἀ πὸ τὸν Γερ μα νὸ Χά νε μαν κα τὰ τὸν 18ο αἰῶ να καὶ εἶ ναι ἑλ λη νι κή, ἐ τυ μο λο γι κὰ εἶναι σύνθετο τῶν λέξεων «ὅ μοι ος» + «πά θος», ὅπου πά θος = ψυ χι κὴ νό σος, δι α τα ρα χή. Μί α πα ρό μοι α λέ ξις, ἡ «ὁ μοι ο πά θεια», ὑ πάρ χει κα τα γε γραμ μέ νη 242 φο ρὲς στὰ ἀρ χαῖ α ἑλ λη νι κὰ κεί με να σὲ δι α φό ρους συγ γρα φεῖς καὶ ση μαί νει «τὴν κα τά στα σι τοῦ νὰ ἔ χῃς τὰ αὐ τὰ πά θη μὲ τοὺς ἄλ λους ἀν θρώ πους» («Λεξι κὸν τῆς Ἑλ λη νι κῆς Γλώσ σης» τοῦ Σκαρ λά του Δ. Βυ ζαν τί ου). Ἡ ὁ μοι ο πα θη τι κὴ τέ χνη εἶ ναι ἕ να παγ κο σμί ως ἀ να γνω ρι σμέ νο ὁ λι στι κὸ ἰ α τρι κὸ σύ στη μα, ποὺ ἑ στιά ζεται στὴν θε ρα πεί α τῶν ἀ σθε νῶν ἀν θρώ πων καὶ ὄ χι στὶς ἀ σθέ νει ές τους καὶ τὰ συμ πτώ μα τά τους. Πρό κει ται γιὰ μί α ἐ πι στη μο νι κὴ θε ρα πευ τι κὴ μέ θο δο, ποὺ ἔρ χε ται ἀ π’ τὸ ἀ πώ τα το ἑλ ληνι κὸ πα ρελ θόν, ἡ ὁ ποί α θε ρα πεύ ει τὴν συ νο λι κὴ καὶ ὑ πο βαθ μι σμέ νη ὑ γεί α ἐ νι σχύ ον τας τὸ ἀ νο σο ποι η τι κὸ σύ στη μα καὶ τὶς φυ σι κὲς αὐ το θε ρα πευ τι κὲς ἱ κα νό τη τες τοῦ ἀν θρώ που μὲ ἀ δι ό ρα τη ἀλ λὰ πο λὺ ἰ σχυ ρὴ δρά ση. Προ σφέ ρει γνή σι ες κα ὶ ἀ πο τε λε σμα τι κὲς θε ρα πεῖ ες χω ρὶς κα θό λου πα ρε νέρ γει ες καὶ εἶ ναι κα τάλ λη λη γιὰ ὅ λων τῶν εἰ δῶν τὶς πα θή σεις. Ὅ πως κά θε ἐ πι στή μη βα σί ζεται σὲ ἀρ χὲς καὶ νό μους. Βα σι κός της νό μος εἶ ναι ὁ νό μος τῶν ὁ μοί ων, αὐ τὸς ποὺ καθι έ ρω σε ὁ Ἱπ πο κρά της: «Ὅ μοι α ὁ μοί οις εἰ σὶν ἰ ά μα τα», ποὺ ἀρ γό τε ρα με τα φρά σθηκε στὴν λα τι νι κὴ γλῶσ σα ὡς «Similia simibilus curantur», δη λα δή: «Τὰ ὅ μοι α θε ραπεύ ον ται μὲ τὰ ὅ μοι α». «Φύ σις κρύ πτε σθαι φι λεῖ», δη λα δὴ «στὴν φύ ση ἀ ρέ σει νὰ κρύ βε ται», μᾶς λέ γει ὁ Ἡράκλει τος. Κα τὰ τὴν σύγ χρο νη κβαν τι κὴ φυ σι κὴ ὁ συμ παν τι κὸς χῶ ρος εἶ ναι ἕ νας ἀ πέ ραντος ὠ κε α νὸς ἐ νερ γεί ας συμ πα γὴς καὶ ἑ νια ῖος. Τὰ πάν τα πλέ ουν μέ σα σ’ αὐ τὸν τὸν ὠ κε-