ΟΙ Á ΝΕ ΡΑ ΣΤΟΙ ΤΑ ΛΙΜ ΠΑΝ ΚΑΙ Ç «ΚΛΙΜΑΚΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ» ὲ ἀ φορ μὴ τὸν θό ρυ βο ποὺ ἔ γι νε α) γιὰ τὸ ἔρ γο τοῦ Βέλ γου ζω γρά φου T h i e ry de C o r d i er στὴν ἔκ θε ση τῆς Πο λι τι στι κῆς Ὀ λυμ πιά δος «O u t lo ok» καὶ τὴν ἀ φαί ρε σή του ἀ πὸ τοὺς ἰου δαι ο χρι στια νοὺς καὶ β) τὰ δι α δρα μα τι σθέν τα στὸ «Συ νέ δριο κα τὰ τῆς Νε ο ει δω λο λα τρί ας» (!), ποὺ πραγ μα το ποι ή θη κε τὴν Ἄ νοι ξη τοῦ 2003 στὸ Ἀ ρι στο τέ λει ο Πα νε πι στή μιο Θεσ σα λο νί κης ἀ πὸ τοὺς πα πᾶ-Γ. Με ταλ λη νὸ καὶ πα πᾶ-Θ. Ζή ση, στὸ ὁ ποῖ ο βλα σφή μη σαν κα τὰ συρ ρο ὴν ὄ χι μό νο τοὺς θε οὺς τῶν Ἑλ λή νων (ἀ πο κά λε σαν τὴν Ἀ φρο δί τη πόρ νη καὶ τὸν Δί α αἱ μο μί κτη καὶ βια στὴ) ἀλ λὰ καὶ ὅ λον τὸν προχρι στι α νι κὸ πο λι τι σμὸ συλ λή βδην. .. καὶ τοὺς Ὀ λυμ πια κοὺς Ἀ γῶ νες, γίνεται φανε ρὸ ὅ τι οἱ ἰ ου δαι ο χρι στια νοὶ δὲν ἀ νέ χον ται τὴν ἀ νε ξι θρη σκεί α, γι’ αὐ τὸ καὶ ζή τη σαν αὐ τε πά γ γελ τη δί ω ξη τοῦ «Δ» ἀ πὸ τὸν εἰ σαγ γε λέ α, ὡς μὴ ἀσπαζόμενου τὰ χρι στι α νι κὰ δόγ μα τα. Προφανῶς οἱ ἄν θρω ποι αὐ τοί, ἂν μή τι ἄλ λο, εἶ ναι ἀ νέ ρα στοι, δι ό τι ἀλ λι ῶς δὲν θὰ κα τη γο ροῦ σαν τὴν θε ὰ τοῦ Ἔ ρω τα ὡς πόρ νη. Σύμ φω να μὲ τὴν Ἑλ λη νι κὴ Θε ο γο νί α ὁ Κρό νος (δη λα δὴ ὁ Χρό νος) ἐ γέν νη σε τὸν Αἰ θέρα, ποὺ τὸν περικύκλωνε ἡ Νύχτα καὶ τὸν δι φυ ῆ Ἔ ρω τα, τὸν ὁ ποῖ ον οἱ νε ώ τε ροι ὠ νό μασαν Λόγον, Φά νη τα, Ἠ ρι κα παῖ ον, Δι ό νυ σον, Δί α καὶ Ἥ λιον. Τὸ σύμ βο λο τοῦ Ἔ ρω τος εἶ ναι ὁ φτε ρω τὸς θε ὸς μὲ τὰ βέ λη καὶ συμ βο λι κὴ θε ὰ τοῦ Ἔ ρω τος ἡ Ἀ φρο δί τη. Ἂς ἰ δοῦ με τὴν «Κλίμακα τοῦ Ἔρωτα», ποὺ ἀνέλυσε ἡ Δι ο τί μα στὸν Σω κρά τη, ὅ ταν τὴν ρώ τη σε τί ἐ στι Ἔ ρως (Πλά τω ν, «Συμ πόσιον»): «Ἡ Δι ο τί μα εἰ κό νι σε τοὺς ἀ νι όν τες ἀ να βαθμοὺς τοῦ Ἔ ρω τα, γιοῦ τοῦ Πό ρου καὶ τῆς Πε νί ας. Τὰ ἔρ γα τοῦ Ἔ ρω τα πρῶ τα καρ πί ζουν τὰ ὡ ραῖ α σώ μα τα. Ὕ στε ρα λα ξουρ γοῦν τὶς ὡ ραῖ ες ψυ χές. Στὴν συ νέ χεια γεν νοῦν τοὺς πλου το φό ρους σκο πούς. Ὡ σὰν τὴν ἄ πτε ρο Νί κη ζων τα νεύ ουν τὴν πτε ρω τὴ Βού λη ση, γιὰ νὰ δη μι ουρ γή σουν τοὺς εὔ ερ γους δρᾶστες, ποὺ φυ λά γουν τοὺς ἀν θρώ πους μέ σα στὴν κοι νό τη τα καὶ καλ λύ νουν τὴν ζω ή τους. Τοὺς νο μο θέ τες, ὅ πως ὁ Σό λων καὶ ὁ Λυ κοῦρ γος. Τοὺς εὐ ερ γέ τες, ὅ πως ὁ Ἡ ρα κλῆς καὶ ὁ Θη σεύς. Τοὺς τυ ραν νο κτό νους, ὅ πως ὁ Ἁρ μό διος καὶ ὁ Ἀ ρι στο γεί των. Καὶ τέ λος, ψη λὰ-ψη λά, ἐ κεῖ ποὺ δὲν ἔ χει ψη λό τε ρα, ὁ Ἔ ρω τας γεννά ει καὶ κα τα στε ρώ νει (κά νει ἀ στέ ρια) τὰ ἀ θά να τα ἔρ γα τῆς ἐ πι στή μης καὶ τῆς τέ χνης. Τὸν Πο λύ κλει το, τὸν Ὀ βί διο, τὸν Ἱπ πο κρά τη κ.ο.κ.». Σύμ φω να μὲ τὸ πνεῦ μα τοῦ Σω κρά τη τὸ νά ’σαι καὶ νὰ μέ νῃς ἄν θρω πος δη λώ νει ὅ τι δὲν κρε ουρ γεῖς τὸ φυ σι κὸ τῆς ἀν θρώ πι νης ὕ παρ ξης –ὅ πως κά νουν οἱ ἰ ου δαι ο χρι στιανοὶ– μὲ δι α τα γὲς τοῦ τύπου «Οὐ μοι χεύ σεις». Δι ό τι αὐ τὲς ἀ περ γά ζον ται κα τα πί ε ση, ἀ πω θή σεις, νευ ρώ σεις, δι α στρο φές, τὸ ξερ ρί ζω μα τοῦ φυ σι κοῦ ἐ λι ξη ρί ου, τὴν κα ταχέρ σω ση τοῦ ψυ χι κοῦ το πί ου, τὴν ἐ ρω τι κὴ τε ρα το γέ νε ση καὶ τε ρα τουρ γί α – καὶ ὄ χι μό νον. Οἱ «νε ο χρι στια νοί», ἀ νέ ρα στοι καὶ στρε βλό ψυ χοι ὅ πως οἱ προ κά το χοί τους πρὶν ἀ πὸ δυ ὸ χι λι ε τί ες, χτί ζουν νέ α Βα στίλ λη καὶ νέ ο Ἀλ κα τρὰζ βί ας, τρο μο κρα τί ας καὶ κα τα πίε σης γιὰ τὸν σύγ χρο νο ἄν θρω πο. Θὰ τοὺς ἐ πι τρέ ψου με νὰ ξα να σκο τί σουν τὰ ἔρ γα τοῦ Ἔ ρω τα καὶ νὰ τὰ περικυκλώσῃ ξανὰ ἡ Νύ χτα; Κ. Χ. Κων σταν τι νί δης Ὑ πο στρά τη γος ἐ.ἀ. Στὴν ἔναντι σελίδα: Πί να κας τοῦ Τι τσιά νο καὶ φέ ρει τὸν τίτ λο «Ἡ Ἀ φρο δί τη ἐ πι δέ νει τὸν κα κο ποι η μέ νο Ἔ ρω τα». (Πι να κο θή κη Μπορ γέ ζε, Ρώ μη.)