ΟΙ ΑΝΕΡΑΣΤΟΙ ΤΑΛΙΜΠΑΝ ΚΑΙ Ç «ΚΛΙΜΑΚΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ» ὲ ἀφορμὴ τὸν θόρυβο ποὺ ἔγινε α) γιὰ τὸ ἔργο τοῦ Βέλγου ζωγράφου Thiery de Cordier στὴν ἔκθεση τῆς Πολιτιστικῆς Ὀλυμπιάδος «Outl- ook» καὶ τὴν ἀφαίρεσή του ἀπὸ τοὺς ἰουδαιοχριστιανοὺς καὶ β) τὰ διαδραματισθέντα στὸ «Συνέδριο κατὰ τῆς Νεοειδωλολατρίας» (!), ποὺ πραγματοποιήθηκε τὴν Ἄνοιξη τοῦ 2003 στὸ Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ἀπὸ τοὺς παπᾶ-Γ. Μεταλληνὸ καὶ παπᾶ-Θ. Ζήση, στὸ ὁποῖο βλασφήμησαν κατὰ συρροὴν ὄχι μόνο τοὺς θεοὺς τῶν Ἑλλήνων (ἀποκάλεσαν τὴν Ἀφροδίτη πόρνη καὶ τὸν Δία αἱμομίκτη καὶ βιαστὴ) ἀλλὰ καὶ ὅλον τὸν προ- χριστιανικὸ πολιτισμὸ συλλήβδην... καὶ τοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες, γίνεται φα- νερὸ ὅτι οἱ ἰουδαιοχριστιανοὶ δὲν ἀνέχονται τὴν ἀνεξιθρησκεία, γι’ αὐτὸ καὶ ζήτησαν αὐτεπάγγελτη δίωξη τοῦ «Δ» ἀπὸ τὸν εἰσαγγελέα, ὡς μὴ ἀσπαζόμενου τὰ χριστιανικὰ δόγματα. Προφανῶς οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ἂν μή τι ἄλλο, εἶναι ἀνέραστοι, διότι ἀλλιῶς δὲν θὰ κατηγοροῦσαν τὴν θεὰ τοῦ Ἔρωτα ὡς πόρνη. Σύμφωνα μὲ τὴν Ἑλληνικὴ Θεογονία ὁ Κρόνος (δηλαδὴ ὁ Χρόνος) ἐγέννησε τὸν Αἰθέ- ρα, ποὺ τὸν περικύκλωνε ἡ Νύχτα καὶ τὸν διφυῆ Ἔρωτα, τὸν ὁποῖον οἱ νεώτεροι ὠνόμα- σαν Λόγον, Φάνητα, Ἠρικαπαῖον, Διόνυσον, Δία καὶ Ἥλιον. Τὸ σύμβολο τοῦ Ἔρωτος εἶναι ὁ φτερωτὸς θεὸς μὲ τὰ βέλη καὶ συμβολικὴ θεὰ τοῦ Ἔρωτος ἡ Ἀφροδίτη. Ἂς ἰδοῦμε τὴν «Κλίμακα τοῦ Ἔρωτα», ποὺ ἀνέλυσε ἡ Διοτίμα στὸν Σωκράτη, ὅταν τὴν ρώτησε τί ἐστι Ἔρως (Πλάτων, «Συμπόσιον»): «Ἡ Διοτίμα εἰκόνισε τοὺς ἀνιόντες ἀναβαθ- μοὺς τοῦ Ἔρωτα, γιοῦ τοῦ Πόρου καὶ τῆς Πενίας. Τὰ ἔργα τοῦ Ἔρωτα πρῶτα καρπίζουν τὰ ὡραῖα σώματα. Ὕστερα λαξουργοῦν τὶς ὡραῖες ψυχές. Στὴν συνέχεια γεννοῦν τοὺς πλουτοφόρους σκοπούς. Ὡσὰν τὴν ἄπτερο Νίκη ζωντανεύουν τὴν πτερωτὴ Βούληση, γιὰ νὰ δημιουργήσουν τοὺς εὔεργους δρᾶστες, ποὺ φυλάγουν τοὺς ἀνθρώπους μέσα στὴν κοινότητα καὶ καλλύνουν τὴν ζωή τους. Τοὺς νομοθέτες, ὅπως ὁ Σόλων καὶ ὁ Λυκοῦργος. Τοὺς εὐεργέτες, ὅπως ὁ Ἡρακλῆς καὶ ὁ Θησεύς. Τοὺς τυραννοκτόνους, ὅπως ὁ Ἁρμόδιος καὶ ὁ Ἀριστογείτων. Καὶ τέλος, ψηλὰ-ψηλά, ἐκεῖ ποὺ δὲν ἔχει ψηλότερα, ὁ Ἔρωτας γεν- νάει καὶ καταστερώνει (κάνει ἀστέρια) τὰ ἀθάνατα ἔργα τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τέχνης. Τὸν Πολύκλειτο, τὸν Ὀβίδιο, τὸν Ἱπποκράτη κ.ο.κ.». Σύμφωνα μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ Σωκράτη τὸ νά ’σαι καὶ νὰ μένῃς ἄνθρωπος δηλώνει ὅτι δὲν κρεουργεῖς τὸ φυσικὸ τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης –ὅπως κάνουν οἱ ἰουδαιοχριστια- νοὶ– μὲ διαταγὲς τοῦ τύπου «Οὐ μοιχεύσεις». Διότι αὐτὲς ἀπεργάζονται καταπίεση, ἀπωθήσεις, νευρώσεις, διαστροφές, τὸ ξερρίζωμα τοῦ φυσικοῦ ἐλιξηρίου, τὴν κατα- χέρσωση τοῦ ψυχικοῦ τοπίου, τὴν ἐρωτικὴ τερατογένεση καὶ τερατουργία – καὶ ὄχι μόνον. Οἱ «νεοχριστιανοί», ἀνέραστοι καὶ στρεβλόψυχοι ὅπως οἱ προκάτοχοί τους πρὶν ἀπὸ δυὸ χιλιετίες, χτίζουν νέα Βαστίλλη καὶ νέο Ἀλκατρὰζ βίας, τρομοκρατίας καὶ καταπί- εσης γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο. Θὰ τοὺς ἐπιτρέψουμε νὰ ξανασκοτίσουν τὰ ἔργα τοῦ Ἔρωτα καὶ νὰ τὰ περικυκλώσῃ ξανὰ ἡ Νύχτα; Κ. Χ. Κωνσταντινίδης Ὑποστράτηγος ἐ.ἀ. Στὴν ἔναντι σελίδα: Πίνακας τοῦ Τιτσιάνο καὶ φέρει τὸν τίτλο «Ἡ Ἀφροδίτη ἐπιδένει τὸν κακοποιημένο Ἔρωτα». (Πινακοθήκη Μποργέζε, Ρώμη.)