ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
277ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2005
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- Η συκοφαντία του Κλήμεντος: Αφροδίσιος ην η χάρις ?Η ταύτιση έρωτα-ζωής-θανάτου στην αρχαία Διονυσιακή λατρεία. — ΚΑΡΜΙΡΑΝΤΖΟΣ, ΚΩΣΤΗΣ
Κείμενο φύλλου
Ἡ τ α ύ τ ι σ η ἔ ρ ω τ α - ζω ῆ ς - θ α νά τ ο υ
σ τ ὴν ἀ ρχα ί α Δ ι ον υ σ ι α κ ὴ λ α τ ρ ε ί α
ρό σφα τα σὲ μί α συ ζή τη σή μας ὁ δι ευ θυν τὴς τοῦ «Δ» κ. Δ. Λάμ πρου
μοῦ ὑ πεν θύ μι σε τὸ σχε τι κὸ μὲ τὶς πομ πὲς λό γιο ν (=ἀ πό σπα σμα) τοῦ
Ἡ ρά κλει του καὶ μοῦ ἐ ξέ φρα σε τὴ γνώ μη, ὅ τι ἡ ἀ νά λυ σή του χρῄ ζει
ἰ δι αί τε ρης προ σο χῆς, ὅ πως ὅ λα τὰ ἀ πο σπά σμα τα (126) τοῦ «Σκοτει
νοῦ». [Εἶ ναι λοι πὸν τό σο σκο τει νός, ἢ ἐ μεῖς σκο τει νι ά σα με τό σο καὶ τὸν
θε ω ροῦ με ἀ κα τα νό η το; Ἢ δί νου με δι ά φο ρες ἐ ξη γή σεις μέ σα ἀ πὸ τὴν θο λού ρα
τοῦ δι α μορ φω μέ νου νοῦ μας ἀ πὸ τὶς θρη σκεῖ ες τῆς ἐ ρή μου ποὺ ἐ ρη μώ νουν;]
ΤΟ ΛΟΓΙΟΝ. Τὸ ἐ πί μα χο εἶ ναι τὸ ὑπ. ἀ ριθμ. 15: «εἰ μὴ γὰρ Δι ο νύ σῳ πομ πὴν ἐ ποιοῦν
το καὶ ὕ μνε ον ᾆ σμα αἰ δοί οι σιν, ἀ ναι δέ στα τα εἲρ γα στ’ ἄν· ωὐ τὸς δὲ Ἅι δης καὶ Διό
νυ σος, ὅτεῳ μαί νον ται καὶ λη να ΐ ζου σιν». Με τα γρά φω: «Για τί ἂν δὲν τὴν ἔ κα ναν τὴν
πομ πὴ καὶ τοὺς ὕ μνους τῶν γεν νη τι κῶν ὀρ γά νων γιὰ
χά ρη τοῦ Δι ο νύ σου, θὰ ἔ πρατ ταν τὰ πιὸ ξε δι άν τρο πα
πράγ μα τα... Ὁ ἴ διος εἶ ναι ὁ Ἅ δης καὶ ὁ Δι ό νυ σος, γιὰ
τὸν ὁποῖο (Διόνυσο) μαί νον ται καὶ πα ρα λη ροῦν».
Πρὶν προ σπα θή σου με νὰ ἀν τι λη φθοῦ με τί θέ λει νὰ
μᾶς πῇ ὁ Ἡ ρά κλει τος (Ἡ.), ἂς ξε δι α λύ νου με με ρι κὰ ζητή
μα τα: Ποι ός τὰ δι έ σω σε ἀ πὸ τὴν ἀ φά νεια, γιὰ ποι ό
λό γο, τί ἀ πέ μει νε ἀ πὸ τὸ «Πε ρὶ φύ σιος», τὸ μο να δι κὸ
ἔρ γο τοῦ Ἡ.
Ὁ δι α σώ σας-σω τὴρ τοῦ ἀ πο σπ. 15 (κα τὰ DielsKranz)1
εἶ ναι ὁ Κλή μης ὁ Ἀ λε ξαν δρεύς, ὁ μέ γι στος ἀ πολο
γη τὴς τοῦ Χρι στι α νι σμοῦ (150-220 μ.Χ.). Ὅ πως καὶ
ἄλ λοι πο λέ μιοι τοῦ ἑλ λη νι κοῦ ἤ θους/τρό που φαί νε ται
ὅ τι εἶ χε ἕ να πλῆ ρες ἀν τί γρα φο τοῦ καὶ τό τε δυ σεύ ρετου
βι βλί ου τοῦ Ἡ. Ἔ τσι ἐ πέ λε ξε τὸ λό γιον τοῦ το, γιὰ
Φωτ. 1. Ὁ Δι ό νυ σος μὲ τὸ ἄλ λο
νὰ στη ρί ξῃ μὲ ἐ πι χει ρή μα τα τὴν πο λε μι κή του, ὅ πως
του ἐ γώ, τὸ παι δὶ Ἴ ακ χος. Τὸ
συ νή θι ζαν τό τε ὅ λοι οἱ χρι στια νοὶ συγ γρα φεῖς. Εἰ δι κὰ
γῆ ρας-μά σκα κα λύ πτει τὴν αἰ ώὁ
Κλή μης τὸ χρη σι μο ποί η σε στὸ ἔρ γο του (τε ρά στιο)
νια νε ό τη τα.