ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ «ΧΑΡΙΤΙ ΓΙΑΧΒΕ»! α ρα θέ του με στὴν ἔ ναν τι σε λί δα φω το γρα φί ες, ποὺ προ έρ χον ται, ὅπως καὶ οἱ λεζάντες τους, ἀ πὸ τεῦ χος τῆς «Σκο πιᾶς» (15-10-2003), ἐ πι σή μου ὀρ γά νου τῶν «Μαρ τύ ρων τοῦ Ἰ ε χω βᾶ», γιὰ νὰ δι α πι στώ σου με ἀφ’ ἑ νὸς τὸν τρό πο ποὺ οἱ ἑρ μη νευ τὲς τῆς Π. Δι α θή κης ἀν τι λαμ βά νον ται τὶς δι α προ σω πι κὲς σχέσεις καὶ ἀφ’ ἑ τέ ρου τὴν με θο δο λο γί α, μέ σῳ τῆς ὁ ποί ας ὑ πο συ νεί δη τα περ νοῦν αὐ τὴν τὴν νο ο τρο πί α στοὺς ἀ να γνῶ στες τους. Μὲ τὴν «εὐ γε νι κή» συμ με το χὴ ὄ μορ φων –ὅ πως δι α πι στώ νου με– νέ ων ἀν θρώ πων ὁ φω το γρά φος ἀ πα θα να τί ζει στιγ μὲς ἑλ κυ στι κῆς καὶ ἡ δο νι κῆς ἐ πα φῆς με τα ξὺ ἀν δρῶν στὴ σε λί δα 7 καὶ με τα ξὺ γυ ναι κῶν στὴ σε λί δα 26. Ἀντι θέ τως στὴν σε λί δα 24 πα ρου σι ά ζε ται μί α «κου κλά ρα», ποὺ τρώ ει «χυ λό πιτ τα» ἀ πὸ ἕ ναν ἐν τε λῶς ξε νέ ρω το ἢ ξε θω ρι α σμέ νο νεαρὸ «Ἰ α χω βᾶ». Βε βαί ως οἱ ἴ διοι θε ο κρα τι κοὶ κύ κλοι δι α δί δουν ὅ τι στὴν ἀρ χαί α Ἑλ λά δα ἡ ὁ μο φυλο φι λί α ἦ ταν κα νό νας στὶς δι α προ σω πι κὲς σχέ σεις, ἀ μαυ ρώ νον τας τὸ ἑλ λη νι κὸ πα ρελθὸν χω ρὶς ἀν τί λο γο, ἀλ λά, ἀ π’ ὅ,τι φαί νε ται, στὸ σπί τι τοῦ κρε μα σμέ νου δὲν πρέ πει νὰ μι λᾶ με γιὰ σχοι νί. Εὐ τυ χῶς πάν τως ποὺ ὑ πάρ χουν καὶ κά ποι οι ποὺ δι α βά ζουν τὴν «Σκο πιά», ὥ στε νὰ μπο ροῦ με καὶ ἐ μεῖς, ποὺ με λε τοῦ με τὸν «Δαυ λό», νὰ ἀ να πλη ρώ σουμε τὰ... «κε νά» ποὺ ἀ φή νουν... «πί σω τους»... Κων σταν τῖ νος Μί χος ΧΑΝΣ ΛΙΧΤ, Ἡ ἐ ρω τι κὴ ζω ὴ στὴν Ἀρ χαί α Ἑλ λά δα Τὸ βι βλί ο αὐτὸ ἀ πο τε λεῖ ἐ πι το μὴ τοῦ ὁ μώ νυ μου τρί το μου κλα σι κοῦ ἔρ γου τοῦ δι ακε κρι μέ νου Γερ μα νοῦ ἐ πι στή μο να. Εἶ ναι ἕ να πο λὺ κα τα το πι στι κὸ σύγ γραμ μα γιὰ τὴν πρω τεύ ου σα ση μα σί α, τὴν κοι νω νι κὴ ἀ ξί α καὶ τὴν ἠ θι κὴ ὑ πό στα ση ποὺ κα τα λάμ βα νε ὁ θε ο ποι η μέ νος Ἔ ρως στὸν ἐ νά ρε το καὶ ἁρ μο νι κὸ κό σμο τῶν ἀρ χαί ων Ἑλ λή νων. Βε βαίως, ὅ πως κα τα δει κνύ ει ἐ πι χει ρη μα το λο γών τας ὁ συγ γρα φέ ας, ὁ ἑλ λη νι κὸς ἔ ρω τας δὲν ἔ χει καμ μί α ἀ πο λύ τως σχέ ση μὲ τὶς δι ά φο ρες σε ξου α λι κὲς δι α στρο φές. Ἀν τι θέ τως ὑ ποστη ρί ζει ὅ τι ἡ δι α βο λὴ τοῦ ἑλ λη νι κοῦ ἔ ρω τα ὀ φεί λε ται στὶς δι α στρε βλω μέ νες ἑρ μη νεῖ ες ποὺ τοῦ ἔ δω σαν δι ά φο ροι με τα γε νέ στε ροι. Σύμ φω να μὲ τὰ πο ρί σμα τα τοῦ δρ. Λὶ χτ ἡ σε ξι στι κὴ καὶ ἔκ φυ λη ἀν τί λη ψη πε ρὶ ἔ ρω τος ξε κι νᾷ ἀ πὸ τὴν βαρ βα ρι κὴ ἀν τί λη ψη τῶν Ρω μαί ων καὶ δι α τρα νώ νε ται ἀ πὸ τὴν δι α στρο φὴ ποὺ ἀ να πτύσ σε ται λό γῳ τῶν ἀ πα γορεύ σε ων καὶ τῆς κα τα πί ε σης στοὺς ἰ ου δαι ο χρι στι α νι κοὺς κύ κλους. Ἔ τσι θε ω ρεῖ πὼς ὁ ἐκ φυ λισμὸς στὸν ἔ ρω τα προ κλή θη κε ἀ πὸ τὴν ἐ πι κρά τη ση τοῦ χρι στι α νι σμοῦ. Ὅ σον ἀ φο ρᾷ στὴν «παι δε ρα στί α», ἡ ἔ ρευ νά του ἐ πι βε βαι ώ νει πὼς πρό κει ται γιὰ μί α παι δα γω γι κὴ δι α δι κα σί α ἔ ρω τα-ἀ να ζή τη σης τῆς γνώ σης χω ρὶς σε ξου α λι κὸ πε ρι ε χό μενο, ἀν τί στοι χη μὲ τὶς σύγ χρο νες ἐκ παι δευ τι κὲς με θο δο λο γί ες καὶ πὼς ὁ ὅ ρος πῆ ρε κα κὴ ση μα σί α ἐ ξ αἰ τί ας τῆς κα κο δαι μο νί ας τῶν χριστιανῶν μο να χῶν καὶ ὄ χι τῶν Ἑλ λή νων. Ὁ ἴ διος ὁ Λὶ χτ το νί ζει: «Ἐ μεῖς κρί να με (ἐ πι χει ρών τας καὶ ὁ λο κλη ρώ νον τας αὐ τὴν τὴν ἐρ γα σί α) ὅ τι ἡ ἑλ λη νι κὴ ἠ θι κὴ πρέ πει νὰ γί νῃ γνω στὴ καὶ κα τα νο η τὴ ἀ πὸ ὁ ποι ον δή ποτε θὰ ἐ πι θυ μοῦ σε νὰ δι α μορ φώ σῃ μί α σω στὴ ἀν τί λη ψη γιὰ τὴν ζω ὴ καὶ τὸν πο λι τι σμὸ τῶν Ἑλ λή νων» (σελ. 78-79). Ἡ με τά φρα ση εἶ ναι τοῦ Γρη γό ρη Λου κί δη, ὁ πρό λο γος τοῦ Russel Vannoy καὶ ὁ ἐ πίλο γος τοῦ I. Z. Eglinton. Ἀ λέ ξαν δρος Χ. Μή τσιου