ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ «ΧΑΡΙΤΙ ΓΙΑΧΒΕ»! αραθέτουμε στὴν ἔναντι σελίδα φωτογραφίες, ποὺ προέρχονται, ὅπως καὶ οἱ λεζάντες τους, ἀπὸ τεῦχος τῆς «Σκοπιᾶς» (15-10-2003), ἐπισήμου ὀργάνου τῶν «Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ», γιὰ νὰ διαπιστώσουμε ἀφ’ ἑνὸς τὸν τρόπο ποὺ οἱ ἑρμηνευτὲς τῆς Π. Διαθήκης ἀντιλαμβάνονται τὶς διαπροσωπικὲς σχέ- σεις καὶ ἀφ’ ἑτέρου τὴν μεθοδολογία, μέσῳ τῆς ὁποίας ὑποσυνείδητα περνοῦν αὐτὴν τὴν νοοτροπία στοὺς ἀναγνῶστες τους. Μὲ τὴν «εὐγενική» συμμετοχὴ ὄμορφων –ὅπως διαπιστώνουμε– νέων ἀνθρώπων ὁ φωτογράφος ἀπαθανατίζει στιγμὲς ἑλκυστικῆς καὶ ἡδονικῆς ἐπαφῆς μεταξὺ ἀνδρῶν στὴ σελίδα 7 καὶ μεταξὺ γυναικῶν στὴ σελίδα 26. Ἀν- τιθέτως στὴν σελίδα 24 παρουσιάζεται μία «κουκλάρα», ποὺ τρώει «χυλόπιττα» ἀπὸ ἕναν ἐντελῶς ξενέρωτο ἢ ξεθωριασμένο νεαρὸ «Ἰαχωβᾶ». Βεβαίως οἱ ἴδιοι θεοκρατικοὶ κύκλοι διαδίδουν ὅτι στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα ἡ ὁμοφυ- λοφιλία ἦταν κανόνας στὶς διαπροσωπικὲς σχέσεις, ἀμαυρώνοντας τὸ ἑλληνικὸ παρελ- θὸν χωρὶς ἀντίλογο, ἀλλά, ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται, στὸ σπίτι τοῦ κρεμασμένου δὲν πρέπει νὰ μιλᾶμε γιὰ σχοινί. Εὐτυχῶς πάντως ποὺ ὑπάρχουν καὶ κάποιοι ποὺ διαβάζουν τὴν «Σκοπιά», ὥστε νὰ μποροῦμε καὶ ἐμεῖς, ποὺ μελετοῦμε τὸν «Δαυλό», νὰ ἀναπληρώσου- με τὰ... «κενά» ποὺ ἀφήνουν... «πίσω τους»... Κωνσταντῖνος Μίχος ΧΑΝΣ ΛΙΧΤ, Ἡ ἐρωτικὴ ζωὴ στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα Τὸ βιβλίο αὐτὸ ἀποτελεῖ ἐπιτομὴ τοῦ ὁμώνυμου τρίτομου κλασικοῦ ἔργου τοῦ δια- κεκριμένου Γερμανοῦ ἐπιστήμονα. Εἶναι ἕνα πολὺ κατατοπιστικὸ σύγγραμμα γιὰ τὴν πρωτεύουσα σημασία, τὴν κοινωνικὴ ἀξία καὶ τὴν ἠθικὴ ὑπόσταση ποὺ καταλάμβανε ὁ θεοποιημένος Ἔρως στὸν ἐνάρετο καὶ ἁρμονικὸ κόσμο τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων. Βεβαί- ως, ὅπως καταδεικνύει ἐπιχειρηματολογώντας ὁ συγγραφέας, ὁ ἑλληνικὸς ἔρωτας δὲν ἔχει καμμία ἀπολύτως σχέση μὲ τὶς διάφορες σεξουαλικὲς διαστροφές. Ἀντιθέτως ὑπο- στηρίζει ὅτι ἡ διαβολὴ τοῦ ἑλληνικοῦ ἔρωτα ὀφείλεται στὶς διαστρεβλωμένες ἑρμηνεῖες ποὺ τοῦ ἔδωσαν διάφοροι μεταγενέστεροι. Σύμφωνα μὲ τὰ πορίσματα τοῦ δρ. Λὶχτ ἡ σεξιστικὴ καὶ ἔκφυλη ἀντίληψη περὶ ἔρωτος ξεκινᾷ ἀπὸ τὴν βαρβαρικὴ ἀντίληψη τῶν Ρωμαίων καὶ διατρανώνεται ἀπὸ τὴν διαστροφὴ ποὺ ἀναπτύσσεται λόγῳ τῶν ἀπαγο- ρεύσεων καὶ τῆς καταπίεσης στοὺς ἰουδαιοχριστιανικοὺς κύκλους. Ἔτσι θεωρεῖ πὼς ὁ ἐκφυλισμὸς στὸν ἔρωτα προκλήθηκε ἀπὸ τὴν ἐπικράτηση τοῦ χριστιανισμοῦ. Ὅσον ἀφορᾷ στὴν «παιδεραστία», ἡ ἔρευνά του ἐπιβεβαιώνει πὼς πρόκειται γιὰ μία παιδαγωγικὴ διαδικασία ἔρωτα-ἀναζήτησης τῆς γνώσης χωρὶς σεξουαλικὸ περιεχόμε- νο, ἀντίστοιχη μὲ τὶς σύγχρονες ἐκπαιδευτικὲς μεθοδολογίες καὶ πὼς ὁ ὅρος πῆρε κακὴ σημασία ἐξ αἰτίας τῆς κακοδαιμονίας τῶν χριστιανῶν μοναχῶν καὶ ὄχι τῶν Ἑλλήνων. Ὁ ἴδιος ὁ Λὶχτ τονίζει: «Ἐμεῖς κρίναμε (ἐπιχειρώντας καὶ ὁλοκληρώνοντας αὐτὴν τὴν ἐργασία) ὅτι ἡ ἑλληνικὴ ἠθικὴ πρέπει νὰ γίνῃ γνωστὴ καὶ κατανοητὴ ἀπὸ ὁποιονδήπο- τε θὰ ἐπιθυμοῦσε νὰ διαμορφώσῃ μία σωστὴ ἀντίληψη γιὰ τὴν ζωὴ καὶ τὸν πολιτισμὸ τῶν Ἑλλήνων» (σελ. 78-79). Ἡ μετάφραση εἶναι τοῦ Γρηγόρη Λουκίδη, ὁ πρόλογος τοῦ Russel Vannoy καὶ ὁ ἐπί- λογος τοῦ I. Z. Eglinton. Ἀλέξανδρος Χ. Μήτσιου