ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
277ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2005
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- Μιλά στον «Δ» ένας απομυθοποιητής των ιερουργιών και των θαυμάτων: Ο Μ. Καλόπουλος ξεσκεπάζει την «ιερή» δειδιδαιμονία. — ΛΑΔΑ, ΤΑΞΙΑΡΧΟΥΛΑ
Πρωτογενές κείμενο, χωρίς καμία ἐπέμβαση
Ὁ Μ. Καλόπουλος ξεσκεπάζει τὴν «ἱερή» δειδιδαιμονία
χει ἀσχοληθῆ ἐντατικὰ καὶ ἐπὶ σειρὰ ἐτῶν μὲ τὴν ἀποκωδικοποίη-
ση τῶν θαυμάτων ποὺ περιγράφονται στὴ Βίβλο, ἀποδεικνύοντας
πρακτικὰ ὅτι ἦταν σκοπίμως ἐπινοημένα καὶ προκατασκευασμένα
καὶ μάλιστα μὲ μεθόδους ποὺ συμπεριλαμβάνονται μέσα στὶς ἴδιες
τὶς σελίδες της. Ἀπὸ τὴν «Καιόμενη Βάτο» μέχρι τὸ «Ἅγιο Φῶς» ὁ συγγραφέ-
ας καὶ ἐρευνητὴς Μιχάλης Καλόπουλος – ἔχοντας μάλιστα τὴ συμπαράσταση
καθηγητῶν τοῦ Χημικοῦ Τμήματος τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης – δὲν
δίστασε νὰ «ἀναμετρηθῇ» μὲ τὰ θαύματα μπροστὰ στὰ μάτια ἐκπροσώπων
τοῦ ἱερατικοῦ κόσμου. Ἐξαιρετικὸ ἐνδιαφέρον παρουσιάζει τὸ νέο του βι-
βλίο μὲ τίτλο «Τὸ Θέατρο τῆς Σωτηρίας», ὅπου ὁλοκληρώνει τὶς ἔρευνές του
γύρω ἀπὸ τὴ Βίβλο, καταγράφοντας τὰ συμπεράσματά του.
Ἕνα σημαντικὸ μέρος αὐτῶν τῶν συμπερασμάτων καταχωρίζονται παρακάτω, στὴ συνέν-
τευξη ποὺ μᾶς παραχώρησε πρὶν ἀπὸ τὴ κυκλοφορία τοῦ βιβλίου.
«Δ»: Κύριε Καλόπουλε, ὡς συγγραφέας κινεῖσθε στὸν χῶρο τῆς θρησκευτικῆς ἀμφισβήτη-
σης ἀρκετὰ χρόνια τώρα: τί σᾶς ἔκανε νὰ στραφῆτε σ’ αὐτὴ τὴν κατεύθυνση;
Μ.Κ.: Ἡ ἐξοργιστικὴ ἀναντιστοιχία παραγωγῆς ἀποτελεσμάτων αὐτοῦ τοῦ τόπου μὲ τὴν
μεγαλειώδη ἱστορικὴ πρόσφορά του στὴν ἀνθρωπότητα. Ἔζησα 15 περίπου χρόνια στὴν Εὐ-
ρώπη καὶ γνώρισα ἕνα ἐπίπεδο ζωῆς, ποὺ θὰ τὸ ἤθελα καὶ γιὰ τὴ χώρα μου. Οἱ ἀνεξήγητες
βαρύτατες ὑλικὲς καὶ πνευματικές μας στερήσεις ἀλλὰ καὶ οἱ ἐκτεταμένες κοινωνικές μας ἀνα-
πηρίες μὲ παρακίνησαν, ὅπως καὶ τόσους ἄλλους συγγραφεῖς καὶ δημιουργικοὺς ἀνθρώπους,
νὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὶς αἰτίες. Σήμερα εἶναι κατανοητὴ καὶ ἀδιαμφισβήτητη ἡ ἀλήθεια, ὅτι κάθε
ἀποτέλεσμα εἶναι ὑπόλογο στὴν διαδικασία παραγωγῆς του καὶ τὸ ἀντίστροφο. Στὸν κανόνα
αὐτὸ δὲν χωροῦν ἐξαιρέσεις καὶ σοφιστεῖες. Οἱ κοινωνικὲς δυνάμεις εἶναι ἡ διαδικασία καὶ οἱ
ἐπιστῆμες, οἱ τέχνες καὶ γενικὰ οἱ ἐλευθερίες καὶ οἱ ἀρετὲς ἑνὸς λαοῦ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα. Ἂν
αὐτὰ δὲν ὑπάρχουν, φταῖνε οἱ κοινωνικὲς διαδικασίες.
Ταυτόχρονα εἶναι ἱστορικὰ ἐπιβεβαιωμένο, ὅτι ἀπ’ τὴν ἐποχὴ τῆς ἐπικράτησης τοῦ Χριστια-
νισμοῦ ἡ Ἑλλάδα εἰσπράττει κατατρεγμούς, συρρίκνωση καὶ ἀφανισμό. Οἱ πνευματικὲς δυνα-
τότητες αὐτῆς τῆς χώρας ἀφανίστηκαν μαζὶ μὲ τοὺς δημιουργούς της.
Μιὰ ἀπ’ τὶς σημαντικώτερες ἐρωτήσεις τῆς παγκόσμιας ἱστορίας τοῦ πολιτισμοῦ εἶναι: «Τί
ἔφταιξε καὶ ἔπαθε «πολιτισμικὴ στείρωση» ἡ μητέρα ὅλων τῶν ἐπιστημῶν καί τῶν τεχνῶν,
ἡ Ἑλλάδα;». Ἀκόμα καὶ σὲ μία πρόχειρη ἱστορικὴ ἐκτίμηση γίνεται ἀμέσως φανερό, ὅτι ἡ χρι-
στιανικὴ θρησκεία ὑπῆρξε ὄχι μόνο ὁ ἰσχυρότερος ἱστορικὸς ἀντίπαλος καὶ καταστροφέας
τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ κατακηδεμόνευσε καὶ διαχειρίστηκε τὴν τύχη του τοὺς