Ἕ να ἀ νε ξι χνί α στο μα θη μα τι κὸ ὑ πό βα θρο Ὅ μη ρος χρη σι μο ποι εῖ συνει δη τὰ στὰ ἔ πη του ἀποκλειστικὰ σχεδὸν τὸν ἀ ριθ μὸ τρί α καὶ τὰ πολ λα πλά σιά του. Ἐν δει κτι κὰ ἀ ναφέ ρου με: «καὶ τρεῖς ἐ χύ θη κε φο ρὲς μὲ ὁρ μὴ νὰ τὸν φο νεύ σῃ (ὁ Δι ο μή δης τὸν Αἰ νεί α), καὶ τρεῖς τοῦ ἐ τί να ξε ὁ θε ὸς (Ἀ πόλ λων) τὴ φω τει νή του ἀ σπί δα (Ἰλιὰς Ε 435), καὶ τρεῖς ἐ σκά λω σε φο ρὲς ὁ Πά τρο κλος στὸ τεῖ χος, καὶ τρεῖς τὸν ἐ ξε τί να ξεν ὁ Φοῖ βος μὲ τὰ χέ ρια (Ἰλ. Π 702), καὶ τρεῖς φο ρὲς κραυ γά ζον τας τρο μα κτι κῶς ἐ χύ θη (ὁ Πά τρο κλος), καὶ ἄν δρες ἐν νέ α (=3 × 3) τὴ φο ρὰ ρο βό λη σαν στὸν Ἅ δη…» (Ἰλ. Π 784). (Ση μεί ω ση: Ἐλάχιστες φο ρὲς χρη σι μο ποι εῖ τὸ τέσ σε ρα καὶ τὸ δέ κα, ἀλ λὰ πάν τα στὰ πλαί σια τοῦ ἄ γνω στου σὲ μᾶς Ὀρ φι σμοῦ). Ὁ Ὅ μη ρος ἔ γρα ψε σὲ δα κτυ λι κὸ ἑ ξά με τρο. Αὐ τὴ ἡ ἐ πι λο γή του ση μαί νει ὅ τι: «Κάθε στί χος ἀ πο τε λεῖ ται ἀ πὸ ἕ ξι δα κτύ λους καὶ κά θε δά κτυ λος ἀ πο τε λεῖ ται ἀ πὸ τρεῖς συλ λα βές, μί α μα κρό χρο νη καὶ δύ ο βρα χύ χρο νες, ‾ ˘˘. Στὴ θέ ση τῶν δύ ο βρα χύ χρονων συλ λα βῶν συ χνὰ μπο ροῦ σε νὰ μπῇ μί α μα κρό χρο νη (‾ ‾). Στὴν ἀρ χαί α ἑλ λη νι κὴ ποί η ση ὁ ρυθ μὸς δη μι ουρ γεῖ ται ἀ πὸ τὴν κα νο νι κὴ ἐ ναλ λα γὴ μα κρό χρο νων καὶ βραχύ χρο νων συλ λα βῶν, σὲ ἀν τί θε ση μὲ τὴ νε ο ελ λη νι κὴ ποί η ση, στὴν ὁ ποί α ὁ ρυθ μὸς γεν νι έ ται ἀ πὸ τὴν κα νο νι κὴ ἐ ναλ λα γὴ το νι σμέ νων καὶ ἄ το νων συλ λα βῶν». (Ἀ πὸ τὴν «Ὀ δύσ σεια» τῆς Α΄ Γυ μνα σί ου, ἐκδ. ΟΕΔΒ.) Πα ρά δειγ μα: – / – / – / – / – / – ἤ, ἔ χου με:  ἕ ξι πό δια  κά θε πό δι ἔ χει τὸ ἴ διο μῆ κος μὲ τὰ ἄλ λα  κά θε πό δι δι αι ρεῖ ται σὲ δύ ο ἴσα μέ ρη • τὸ πρῶ το μέ ρος λέ γε ται ἄρ ση καὶ το νί ζε ται (δί νει τὸν ρυθ μό)· • τὸ δεύ τε ρο μέ ρος, ἡ θέ ση, εἶ ναι μὴ το νι ζό με νο· • σὲ κά θε πό δι ἡ ἄρ ση εἶ ναι ἡ μα κρὰ συλ λα βή, ἐ νῷ ἡ θέ ση μπο ρεῖ νὰ εἶ ναι – ἤ –· • ἡ τε λευ ταί α θέ ση στὸ τε λευ ταῖ ο πό δι μπο ρεῖ νὰ εἶ ναι ἕ να – ἤ –· • στὸ πέμ πτο πό δι ἡ θέ ση σχε δὸν πάν τα ἀ πο τε λεῖ ται ἀ πὸ , ἔ τσι σχε δὸν πάν τα τὸ πέμ πτο καὶ ἕκτο πό δι νὰ κα τα λή γουν ὡς ἑ ξῆς: – / – ἢ (ἕ να ἐκ τῶν δύ ο τε λευ- ταί ων) – ἤ · • τὸ τε λευ ταῖ ο πό δι πρέ πει νὰ τὸ θε ω ροῦ με λί γο «κον τό τε ρο» ἀ πὸ τὰ ἄλ λα, καὶ αὐ τὸ ποὺ «λεί πει» κα λύ πτε ται ἀ πὸ τὴ μι κρὴ παύ ση (στὴν ἀ παγ γε λί α) στὸ τέ λος τοῦ κά θε στί χου (δη λα δὴ ὑ πάρ χει, ἀλ λὰ εἶ ναι «κρυ φό»: ἔμ με ση ὕ παρ ξη)·