ἱ πρῶτες ἐκδηλώσεις τῆς ἐχθρότητος τῶν Ἑβραίων πρὸς τοὺς Ἕλλη- νες ἀρχίζουν τὴν ἐποχὴ τῆς ἐπαναστάσεως τῶν Μακαββαίων. Στὴν ἱστορικὴ αὐτὴ περίοδο ἡ Παλαιστίνη ἀποτελοῦσε ἐπαρχία τοῦ Ἑλληνιστικοῦ βασιλείου τῶν Σελευκιδῶν. Ἀλλά, ἀντίθετα ἀπὸ ὅ,τι διδάσκει ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, οἱ κάτοικοί της δὲν ἦταν μόνο Ἑβραῖοι. Κα- τοικεῖτο ἀπὸ 9 διαφορετικοὺς λαούς: Ἰδουμαίους,1 Ἀμμωνίτες,2 Ναβαταίους,3 Μαδιανίτες,4 Μωαβίτες,5 Καινίτες,6 Ἀμαληκίτες,7 Σαμαρίτες,8 Ἑβραίους, στοὺς ὁποίους πρέπει νὰ προστεθοῦν καὶ μερικὲς χιλιάδες Φοίνικες, οἱ ὁποῖοι ἦταν ἐγκατεστημένοι στὴν Παλαιστίνη.9 Οἱ λαοὶ αὐτοὶ ἦταν στὸ σύνολό τους ἄσπον- δοι ἐχθροί τῶν Ἑβραίων καὶ περισσότερο ἀπὸ ὅλους οἱ Σαμαρίτες.10 Οἱ ἀρχαῖοι Ἑβραῖοι ἦταν ἕνας λαὸς νομάδων ἀραβικῆς καταγωγῆς, οἱ ὁποῖοι ζοῦσαν ἀρχι- κὰ στὴν ἀραβικὴ ἔρημο.11 Τoν 12ον αἰῶνα π.Χ. κατέλαβαν τὴν χώρα τοῦ ἀρχαί- ου παλαιστινιακοῦ λαοῦ τῶν Ἀμορραίων,12 τὴν ὁποία μετωνόμασαν Ἰουδαία. Τότε σημειώθηκε ἡ πρώτη σύγκρουσή τους μὲ Ἕλληνες, τοὺς Φιλισταίους, λαὸ Ἑλλήνων ἀποίκων, ἐγκατεστημένων στὴν περιοχὴ γύρω στὴ Χαναᾶν ἀπὸ πολὺ παλιά. Ὅπως συμβαίνει πάντα, ὅταν ἕνας λαὸς συγκατοικῇ ἢ γειτνιάζῃ μὲ λαούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἕνα περισσότερο ἀνεπτυγμένο πολιτισμό, οἱ Ἑβραῖοι ἀφωμοίωσαν τὸν πολιτισμὸ τῶν γειτόνων τους καὶ ἐγκα- τέλειψαν σιγὰ σιγὰ τὴν ἀραβικὴ γλῶσσα. Ἡ ἑπόμενη ἐπαφὴ τῶν Ἑβραίων μὲ τοὺς Ἕλληνες εἶχε ἀνάλογες ἐπιπτώσεις. Ὑπὸ τὴν ἐπί- δραση τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τοῦ τρόπου ζωῆς ποὺ εἶχαν φέρει οἱ χιλιάδες Ἕλληνες μετανάστες, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐγκατασταθῆ σ’αὐτὴ τὴν περιοχή,13 πολλοὶ Ἑβραῖοι ἀ ποποιήθηκαν βαθμηδὸν τὰ ἔθιμα καὶ τὶς παραδόσεις τους καὶ συχνὰ τὴν γλῶσσα τους καὶ ὡρισμένοι ἀπ’ αὐτοὺς ἀκό- μη καὶ τὴν θρησκεία τους.14 Πολλοὶ ἑλληνοποίησαν τὰ ὀνόματά τους. Ἡ ἐξέλιξις αὐτὴ πῆρε ἀργότερα μεγάλες διαστάσεις καὶ γύρω στὸ 170 π. Χ. οἱ μισοὶ τουλάχιστον Ἑβραῖοι ἦταν ἐξ ὁλοκλήρου ἢ κατὰ μεγάλο βαθμὸ ἐξελληνισμένοι. «Ὁ ἐνθουσιασμὸς γιὰ τὸν ἑλληνικὸ τρόπο ζωῆς εἶναι βαθύς. Ὅλα τὰ νέα καὶ ἔξυπνα στοι- χεῖα (τῆς ἑβραϊκῆς κοινωνίας) στρέφονται πρὸς τὸν Ἥλιον ὁ ὁποῖος θὰ φωτίσῃ τὸν κόσμο (τὴν Ἑλλάδα)». «Ποτὲ τὸ μέλλον τοῦ Ἰσραὴλ δὲν εἶχε διατρέξει τόσο μεγάλο κίνδυνο (γύρω στὸ 172 π.Χ.). Μία προσπάθεια ἀ κόμη, καὶ ἡ ἑβραϊκὴ βίβλος χανόταν, ἡ ἑβραϊκὴ θρησκεία ἐξαφανιζόταν γιὰ πάντα», γράφει ὁ μεγάλος Γάλλος ἱστορικὸς E. Renan.15 «Ὁ Ἰουδαϊσμὸς εἶχε ὑπομονευθῆ ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ φιλοσοφία καὶ ἀπὸ ἕνα σύνολο θεσμῶν, σχολῶν, γυμνα- στηρίων, θεάτρων κ.λπ., τὰ ὁποῖα εἶχαν δημιουργηθῆ σὲ ὅλη τὴν Ἀνατολή», γράφει ὁ Γάλλος ἱστορικὸς καὶ καθολικὸς κληρικὸς M. J. Lagrange.16 «Ἦταν ἁπλῶς ζήτημα χρόνου νὰ βρεθοῦν οἱ Ἑβραῖοι, ὅπως ἔγινε μὲ τοὺς ἄλλους λαούς, ὑπὸ ἑλληνικὴ πολιτιστικὴ κατοχή, συγχωνευ- μένοι στὴν ἑλληνικὴ μήτρα (καλού πι)», γράφει ὁ Ἑβραῖος ἱστορικὸς Α. Rappoport.17