Ç ΑΣΙΟΓΕΝΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑ: Ç «ΡΙΖΑ» ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ-ΠΑΡΟΝ ΤΗΣ ἶναι ἐντυπωσιακὴ στὴν ἀπολυτότητά της ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια, ὅτι ποτὲ καὶ που- θενὰ δὲν σημειώθηκε πολεμικὴ σύγκρουση, ἢ ἔστω ἁπλὸ πολεμικὸ ἐπεισόδιο, μεταξὺ κρατῶν ἢ ἐθνῶν σὲ κανένα σημεῖο τῆς Ὑδρογείου μὲ θρησκευτικὰ αἴτια, πρὶν ἐμφανισθῇ ἡ ἰουδαϊκὴ ἀντίληψη περὶ θεότητας. Δὲν ὑπάρχει καμμία ἀπολύ- τως μαρτυρία στὴν Παγκόσμια Ἱστορία ἀπὸ τὸ ἀπώτατο παρελθὸν ἕως σήμερα γιὰ ἀντιθέ- σεις μεταξὺ ὁμάδων μὲ κίνητρο τὶς διαφορετικὲς δογματικές τους πεποιθήσεις, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς πολέμους, διωγμούς, γενοκτονίες καὶ ἄλλες πράξεις ὁμαδικῆς βίας, ποὺ συνέβησαν ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο μὲ πρωταγωνιστὲς τὶς τρεῖς ἑβραιογενεῖς θρησκεῖες (Ἰουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Ἰσλαμισμός), ποὺ ἔδρασαν εἴτε ἐναντίον ἑτερόθρησκων εἴτε ἐναντίον ὁμό- θρησκων ἀλλὰ μὲ διαφορὲς στὶς δογματικές τους ἀντιλήψεις. Εἰδικώτερα στὴν Ἑλληνικὴ Ἱστορία ἡ θρησκευτικὴ διαφορετικότητα ἦταν τὸ μόνο στοι- χεῖο ποὺ δὲν συνυπολογίσθηκέ ποτε στὴ διάκριση μεταξὺ «Ἕλληνος» καὶ «Βαρβάρου» (ἄλλωστε ἡ λέξη βάρβαρος στὴν Ἀρχαία Ἑλληνικὴ εἶχε ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο γλωσσολο- γικὴ σημασία: σήμαινε αὐτὸν ποὺ δὲν ξέρει νὰ μιλήσῃ, ποὺ ἔχει κακὴ προφορά, ποὺ μιλᾷ μία ἀτελῆ γλῶσσα ἢ διάλεκτο – καὶ τίποτε ἄλλο· γι’ αὐτὸ οἱ Ἕλληνες ἀποκαλοῦσαν «βαρ- βάρους» καὶ ὡρισμένους ὁμοεθνεῖς, ὁμοθρήσκους καὶ ὁμοφύλους τους ὅπως π.χ. τοὺς Αἰ- τωλούς, ποὺ μιλοῦσαν «βλάχικα», ὅπως θὰ λέγαμε σήμερα). Ἡ ἀνεξιθρησκία ἦταν ἄνευ ἐ- ξαιρέσεων ὑπερχρονικὸ καὶ ὑπερτοπικὸ γνώρισμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ ὅπως καὶ ὅλων τῶν ἄλ- λων λαῶν τῆς Γῆς, ὅπως προείπαμε. [Παρέκβαση: Οἱ λεγόμενοι «Φωκικοὶ Πόλεμοι» εἶχαν ὡς μοναδικὸ αἴτιό τους τὸν πολιτικὸ ἔλεγχο τοῦ ἀνωτάτου πνευματικοῦ ἱδρύματος τοῦ Ἑλ- ληνισμοῦ, τῶν Δελφῶν, καὶ ἀπὸ τίποτε δὲν προκύπτει ὅτι ἴσως συνετέλεσε σ’ αὐτοὺς καὶ κάποια δογματικὴ ἢ ἄλλης θρησκευτικῆς ὑφῆς διαφορά.] * * * παρουσίαση μὲ κάποια πληρότητα τῆς ἱστορίας τῶν πολέμων, σφαγῶν, διωγ- μῶν, γενοκτονιῶν καὶ ἐμφύλιων σπαραγμῶν ποὺ εἶχαν ἀποκλειστικῶς θρησκευ- τικὴ αἰτία καὶ αἱματοκύλισαν τὴν ἀνθρωπότητα, ἀπὸ τότε ποὺ οἱ τρεῖς ἰουδαι- ογενεῖς θρησκεῖες ἐμφανίσθηκαν στὸ ἱστορικὸ προσκήνιο, θὰ ἦταν μέσα στὰ πλαίσια τοῦ παρόντος σημειώματος ἀνέφικτη ἀλλὰ καὶ ἄχρηστη. Ὅσοι ἔχουν «ἀκροασθῆ» ἔστω στοιχειωδῶς τὰ μηνύματα τῆς Ἱστορίας γνωρίζουν ὅτι ἕνα τεράστιο τμῆμα τῆς στρατι- ωτικῆς ἱστορίας τῆς Ἐγγὺς καὶ Μέσης Ἀνατολῆς, τῆς Βόρειας Ἀφρικῆς καὶ τῆς Εὐρώπης, ὅπως καὶ οἱ κατακτήσεις λαῶν, οἱ ἐνδοεθνικὲς ἀλληλοκτονίες, οἱ ἐξαφανίσεις ἱστορικῶν φυλῶν, οἱ καταπιέσεις ἐθνῶν καὶ πολιτισμῶν καὶ τὰ λοιπὰ παρόμοια συμβάντα μισαλλο- δοξίας, μισανθρωπισμοῦ καὶ αἱμοδιψείας δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν ἐξιστόρηση συγ- κρούσεων, ποὺ τὶς προκαλοῦσαν σχεδὸν πάντοτε ὁμάδες (κράτη, συνασπισμοί, βασιλικοὶ ἢ φεουδαρχικοὶ οἶκοι, σχισματικοί, αἱρετικοὶ κ.λπ.) ποὺ ἐπεδίωκαν ρητῶς ἢ ἐμμέσως θρη- σκευτικὴ κυριαρχία ἐπὶ τῶν ἀντιπάλων. Ἀπὸ τὶς γενοκτονίες τῶν ἕξι λαῶν τῆς Χαναάν, ποὺ περιγράφει ἡ Βίβλος, τὸν ἐξοντωτικὸ καὶ πολυαίωνο διωγμὸ τῶν Ἑλλήνων, τὴν κατα- στροφὴ τοῦ πολιτισμοῦ τους ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς καὶ τοὺς κατακτητικοὺς πολέμους τοῦ Ἰσλὰμ στὴν Ἀσία, τὴν Ἀφρικὴ καὶ τὴν Εὐρώπη μέχρι τοὺς ἀτέλειωτους μεσαιωνικοὺς καὶ νεώτερους πολέμους, σταυροφορίες καὶ «Νύχτες σφαγῶν» μεταξὺ Εὐρωπαίων σχισματι- κῶν ἢ αἱρετικῶν, τὴν γενοκτονία τοῦ συνόλου σχεδὸν τῶν προκολομβιανῶν φυλῶν τῶν Ἰνδιάνων τῆς Ἀμερικῆς ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς κατακτητές, τὴ γενοκτονία τῶν χριστιανῶν Ἀρμενίων ἀπὸ τοὺς μουσουλμάνους Τούρκους κ.λπ. δὲν ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ γεγονότα ποὺ ἐπαληθεύουν τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια ποὺ προαναφέραμε. Ἡ ἀνάμει- ξη καὶ οἰκονομικῶν αἰτίων στὴν πρόκληση τῶν γεγονότων αὐτῶν μπορεῖ νὰ θεωρηθῇ ὡς