«ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ» ΚΑΙ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ»: ΟΙ ΔΥΟ «ΠΗΓΕΣ» ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΒΟΘΡΟΥ ὸ μέγα σκάνδαλο χρηματικῆς ἀπάτης, ὁμοφυλοφιλίας, ἀρχαιοκα- πηλίας, ἐμπορίας ναρκωτικῶν καὶ παραβάσεως καὶ προσβολῆς κάθε ἔννοιας νομιμότητας συγκλονίζει τὴν Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία. Τὰ γεγονότα εἶναι γνωστά: Ἄμεση ἡ συμμετοχὴ τοῦ ἴδιου τοῦ κ. Χριστόδουλου, ὁ ὁποῖος ἀποδεδειγμένα ὑποστήριζε μεγαλέμπορους ἡρωίνης στὸ Βόλο. Πολλοί, ποὺ ζοῦνε ἀπὸ τὶς ἐπιχορηγήσεις τῆς Ἐκκλησίας (ὅπως τὸ γνωστὸ ὀρ- θόδοξο κόμμα), ἔτρεξαν νὰ ὑποστηρίξουν τὸν ἀρχιεπίσκοπο καὶ τὸν «θεσμὸ τῆς Ἐκκλησίας» ἐν γένει, κατηγορῶντας τοὺς δημοσιογράφους ποὺ ἔβγαλαν τὰ αἴσχη τους στὴν φόρα, ἐνῷ οἱ γνωστοὶ τηλελλαδέμποροι σιώπησαν συνενοχικά. Κάποιοι ἄλλοι εἶπαν, πὼς αὐτὰ εἶναι ἁπλῶς σημάδια τῆς παρακμιακῆς ἐποχῆς μας, ἐνῷ ὁ Χριστιανισμὸς παραμένει ἄσπιλος διὰ μέσου τῶν αἰώνων. Ὅμως ἡ σαπίλα καὶ ἡ διαφθορὰ πάσης μορφῆς συνοδεύει ὅλα τὰ χριστιανικὰ δόγματα σ’ ὅλες τὶς περιόδους τῆς ἱστορίας τους. (Βλέπετε στοὺς τόμους τοῦ «Δ» τὶς ἑκατοντάδες ἔρευνες –ἄνω τῶν 7.000 σελίδων– γιὰ τὴν ἔσχατη ἀνηθικότητα ὁλό- κληρης τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὅπως καὶ τὸ τεῦχος 272-273 (Σεπτεμβρίου 2004), στὸ ὁποῖο δημοσιεύεται ἡ ἐμπεριστατωμένη ἔρευνα ὑπὸ τὸν τίτλον «Ἰησοῦς: Κήρυκας μίσους, διχασμοῦ καὶ ἀνθελληνισμού», ὅπου ἀποδεικνύεται ἀποκλειστικῶς ἀπὸ ἀποσπάσματα τῶν Εὐαγγελίων τὸ ἄθλιο ἠθικὸ ποιὸν τοῦ ἱδρυτῆ τῆς ἰουδαιοχριστι- ανικῆς θρησκείας.) Χάριν παραδείγματος θὰ ἀναφερθοῦμε στὴν κατάσταση ποὺ ἐπικρατοῦσε στὴν Ὀρθοδοξία μόνο κατὰ τὴν ἐποχὴ τῆς Τουρκοκρατίας: Ὁ Ἀνώνυμος Ἕλλην τῆς «Ἑλληνικῆς Νομαρχίας» μᾶς ἐξηγεῖ τὴν σήψη καὶ τὴν παρακμὴ τῶν κληρικῶν ποὺ βίωναν οἱ σκλαβωμένοι Ρωμιοὶ τῆς ἐποχῆς του: «Οἱ ἀρχιεπίσκοποι τρώγουσι καὶ πίνουσι ὡς χοῖροι… καὶ κατεργάζονται τὰ πλέον ἀναίσχυντα καὶ οὐτιδανὰ ἔργα ὁπού τινας ἠμπορεῖ νὰ στοχασθῇ» (σελ. 133). Στὶς σελ. 137 καὶ 139 τοὺς ἀποκαλεῖ «γαστριμάργους ψευδοκήρυκας» καὶ «ἀθλί- ους ἀμαθεστάτους». Γιὰ τοὺς ἐπισκόπους λέει ὅτι εἶναι «λύκοι καὶ βάρβαροι λῃσταὶ χειρότεροι τῶν πρώτων» καὶ πὼς «ἡ χυδαιότης των καὶ ἡ σκληρότης των διαπερνᾷ κατὰ πολὺ ἐκείνην τῆς παρδάλεως» (σελ. 140). Τοὺς ἀρχιμανδρί- τες τοὺς χαρακτηρίζει ὡς «ἀμαθεῖς καὶ ἀναλφαβήτους λαοκλέπτας» (σελ. 135), «ἀξίους γέλωτος καὶ δακρύων» καὶ πὼς «ἐκδύουν γυναῖκας, ὅποτε ἠμποροῦν» (σελ. 136). Τοὺς καλογήρους «κοκκαλοπωλητάς, κλεπταποδόχους καὶ ἀπαθῆ τέ- ρατα, ποὺ κρύπτουσι τὴν ἀμάθειάν των» (σελ. 137). Γιὰ τὸν ἀριθμό τους λέει ὅτι ἦταν «ἑκατὸν χιλιάδες καὶ ἴσως καὶ περισσότεροι μαυροφορεμένοι», οἱ ὁποῖοι «ζῶσιν ἀργοὶ καὶ τρέφονται ἀπὸ τοὺς ἱδρῶτας τῶν ταλαιπώρων καὶ πτωχῶν Ἑλλήνων» (σελ. 138). Καὶ καταλήγει ἀποδίδοντας στὸν ἄθλιο αὐτὸν Κλῆρο τὴ δι- αιώνιση τῆς σκλαβιᾶς τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους: «Ἰδού, ὦ Ἕλληνες ἀγαπητοί μου