ΔΑΥΛΟΣ/278, Μάρτιος 2005 18435 πῦρ τοὺς ὑπεναντίους ἔδεται». Κάποιοι θεοσεβεῖς καλόγεροι μὲ χοντρὰ «ἱερά» βιβλία ὑπὸ μάλης (παρόμοια μὲ τὸ «Ἱερὸν Πηδάλιον» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτη) νὰ ἀνάβουν τὴν πυρὰ («τοῦ ἐξαγνισμοῦ») κάτω ἀπὸ τὰ πόδια της ψάλλοντας τὸ «Κύριε τῶν Δυνάμεων, μεθ’ ἡμῶν γενοῦ…», ἐνῷ οἱ ἀρχιερεῖς, παρατεταγμένοι μὲ τὶς ἐπίσημες στολές τους καὶ τὶς ἀπαστράπτουσες μῖτρες τους, νὰ ἀναπέμπουν ὕμνους στὸν Πατέρα, στὸν Υἱὸ καὶ στὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ νὰ ἐπαναλαμβάνουν «ἐν χορῷ» καὶ μὲ ἔπαρση: «Τίς Θεὸς μέγας καὶ δυνατός, ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν!». Σὲ μικρὴ δὲ ἀπόσταση καὶ σὲ κύκλο, τὸ «χριστεπώνυμον ποίμνιον», ὄρθιο ἢ γονυκλινές, σταυροκοπούμενο καὶ ἐκστασιαζόμενο, νὰ ψιθυρίζῃ, μαζὶ μὲ τὸ «Ἄλαλα τὰ χείλη τῶν ἀσεβῶν…» καὶ τὸ «Ἰησοῦς Χριστὸς νικᾷ κι ὅλα τὰ κακὰ σκορπᾷ». Εὐτυχῶς ὅμως ζοῦμε στὸ μεταολυμπιακὸ ἔτος 2005 καὶ στὴν Ἑλλάδα τοῦ «Ἑλληνοχριστιανικοῦ Πολιτισμοῦ» καὶ τῆς «Ὀρθοδοξίας», πού… σέβεται καὶ τιμᾷ τὶς παραδόσεις μας, τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμά μας τὰ ἑλληνικὰ καὶ τὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου καὶ ὄχι σὲ κάποια νέο-μεσαιωνικὴ θεοκρατικὴ χώρα τῆς μισαλλοδοξίας καὶ τοῦ παραλόγου! Κι ἔτσι ἡ κ. Σαμίου νὰ εἶναι εὐχαριστημένη, ποὺ θὰ ταλαιπωρηθῇ ἁπλῶς στὰ δικαστήρια καὶ θὰ γλιτώσῃ τὴν πυρά. Μετὰ τιμῆς Μιχάλης Χαραλαμπάκης Ἀθήνα Παράπονα βυζαντινολογούντων κατὰ τοῦ Καστοριάδη... της γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ τελευταῖος ὑποστήριζε ὅτι ἡ βυζαντινὴ περίοδος ἦταν σκοταδιστική. Ἔχω τὴν ἐντύπωση πὼς τὰ κόκκαλα τῶν Γεωργίου Πλήθωνος Γεμιστοῦ, τοῦ Φαρμακίδη καὶ τόσων ἄλλων θὰ τρίζουν ἀκόμη… Μὲ τιμὴ Δημήτριος Καϊμάκης Λαμία Κύριε διευθυντά, Πρὶν ἀπὸ μερικὲς ἡμέρες παρακολούθησα σὲ κρατικὸ κανάλι τὴν συνέντευξη τῆς διακεκριμένης βυζαντινολόγου κ. Ἀρβελέρ, ἡ ὁποία σὲ κάποιο σημεῖο ἀναφέρθηκε στὸν μεγάλο Ἕλληνα φιλόσοφο Κ. Καστοριάδη. Ἡ ἐν λόγῳ κυρία, ἀφοῦ ἐξῇρε στὴν ἀρχὴ τὶς γνώσεις τοῦ Καστοριάδη, στὴν συνέχεια ἐξέφρασε τὴν δυσαρέσκειά Οἱ Ἕλληνες στρατιωτικοὶ καὶ ἡ δοξολογία τοῦ Εὐαγγελισμοῦ Κύριε διευθυντά, Τί θέλουν οἱ ἀξιωματικοὶ τῶν Ἑλληνικῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων μέσα στὸν ναὸ τῆς Μητροπόλεως εἰδικὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ; Δὲν ἔμαθαν ὅτι στὰ πανεπιστήμια Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης οἱ καθηγητὲς τῆς Θεολογίας διδάσκουν ὅτι ἡ ἐπανάσταση τῶν Ἑλλήνων τὸ 1821 ἔβλαψε τὸ γέ- νος καὶ ὅτι ἦταν προτιμότερο τὸ τουρκικὸ φέσι ἀπὸ τὴν παπικὴ τιάρα; Δὲν ἔμαθαν ὅτι τὸ Πατριαρχεῖο εἶχε ἀφορίσει τρεῖς φορὲς τὴν Ἐπανάσταση (βλ. τὰ πλήρη κείμενα τῶν ἀφορισμῶν στὸν «Δ», τ. Μαρτίου 2000 καὶ Μαρτίου 2001) οὔτε γιὰ τὶς τόσες ἀνθελληνικὲς ἐνέργειες τῆς Ἱεραρχίας κατὰ τὴν πολύχρονη σκλαβιὰ τῶν Ἑλλήνων; παραλειφθῇ τὸ γεγονὸς ὅτι στὴ διάρκεια τῶν δύσκολων ἡμερῶν τῆς Νοτιοανατολικῆς Ἀσίας ἀπὸ τὸ φοβερὸ τσουνάμι βρέθηκε ἱερωμένος μὲ ὑπεύθυνη θέση νὰ μᾶς πῇ ἀπὸ τὰ ΜΜΕ ὅτι «ὁ Θεὸς στέλνει ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρὸν φυσικὲς καταστροφές, γιὰ νὰ συνετίσῃ τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ τοὺς τιμωρήσῃ»! Διερωτᾶται λοιπὸν κανεὶς ποῦ μπορεῖ νὰ ὁδηγούμαστε. Ἀρχίζει νὰ ἀναβιώνῃ πάλι μιὰ νέα ἐποχή, παρόμοια μὲ ἐκείνη ποὺ καταδίκασε τὸν Γαλιλαῖο, γιατί τόλμησε νὰ πῇ κάτι ποὺ ἦταν ἀντίθετο μὲ τὶς ἀπόψεις τῆς πανίσχυρης τότε θεολογικῆς ἄποψης; Γυρίζουμε πίσω σὲ ἕνα μεσαίωνα, ποὺ θὰ εἶναι πολὺ χειρότερος ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ πέρασε ἡ ἀνθρωπότητα, γιατί θὰ ὑποστηρίζεται ἀπὸ τὴν «Τεχνολογία τοῦ Μεγάλου Ἀδελφοῦ»; Τὰ σημάδια ἀπὸ τὴ διεθνῆ πραγματικότητα δὲν εἶναι ἐνθαρρυντικά, καὶ σὲ ἕνα μεγάλο ποσοστό, ἂν ὄχι ἀποκλειστικά, ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν κατάσταση αὐτὴ εἶναι οἱ ταγοὶ τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου. Ἔλεος πιά! Ἂς ἀφήσουμε τὴν ἐπιστήμη νὰ κάνῃ τὸ ἔργο της. Ἄλλο ἡ «πίστη» καὶ ἄλλο ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ πρόοδος. Ἂς κοιτάξουμε γιὰ τὴν ἀνάταση τοῦ ἀνθρώπινου πνεύματος καὶ ἄς μὴ ξεχνᾶμε ὅτι ἡ φύση ἔχει προνοήσει, ὥστε κάθε ἐξέλιξη καὶ κάθε πρόοδος νὰ εἶναι ἰσόμετρη. Τὸ πνεῦμα δὲν ἐξελίσσεται, ἂν δὲν ὑπάρξῃ πολιτισμικὴ ἐξέλιξη, καὶ ἡ τελευταία δὲν γίνεται μὲ τὰ «θαύματα» καὶ τὶς ἀπειλὲς ‣