Ἕ να «ἀ πάν θι σμα» ἀ πὸ ἱ στο ρι κὲς πη γὲς σοι νο μί ζουν πὼς τὰ ὅ σα ἀ πο κα λύ πτον ται γύ ρω ἀ πὸ τὰ πο λι τι κά, δικα στι κὰ ἀλ λὰ καὶ «ρόζ» σκάν δα λα κά ποι ων ἀρ χι ε ρέ ων καὶ ἀ νώ τε ρων κλη ρι κῶν τῆς Ἑλ λα δι κῆς Ἐκ κλη σί ας ἀ πο τε λοῦν «ση μεῖ α» τῶν πα ρηκμα σμέ νων και ρῶν μας –σὲ ἀν τί θε ση μὲ τοὺς ρα σο φό ρους τοῦ πα ρελθόν τος– πλα νῶν ται. Για τί ἡ ἱ στο ρί α τῆς Ἐκ κλη σί ας, καὶ δὴ τῆς Ὀρ θό δο ξης, εἶ ναι πλή ρης σκαν δά λων οἰ κο νο μι κῆς καὶ πο λι τι κῆς δι α φθο ρᾶς κα θὼς καὶ σε ξου α λι κῶν δι α στρο φῶν ἤ δη ἀ πὸ τὴν ἀ να φε ρό με νη ὡς «ἁ γνή» χρι στι α νι κὴ ἀρ χαι ό τη τα. Στὸ πα ρὸν ἄρ θρο θὰ ἀ να τρέ ξου με στὸ μα κρι νὸ ἀλ λὰ καὶ κον τι νὸ πα ρελ θὸν καὶ θὰ πα ρα θέ σου με κά ποι ες –ἐ λά χι στες με τα ξὺ πλεί στων– ὑ πο θέ σεις μὲ πρω τα γω νι στὲς τὰ ρά σα, σὲ «ἀ θλή σεις» τέ τοι ας «ἁ γι ο σύ νης», ποὺ οἱ ση με ρι νοί τους δι ά δο χοι μόλις κα τα φέρ νουν νὰ τὶς φτά σουν. Ἂν πι στέ ψου με τὶς ἰ σχύ ου σες τὸν α΄ αἰ. μ.Χ. δι α δό σεις γύ ρω ἀ πὸ τὸ πρό σω πο τοῦ Ἰ η σοῦ τοῦ Να ζω ραί ου, ὁ ἴ διος ὁ ἱ δρυ τὴς αὐ τῆς τῆς θρη σκεί ας γεν νή θη κε ἐ ξαι τί ας ἑ νὸς «ρόζ» σκανδά λου, ὅ πως θὰ τὸ λέ γα με σή με ρα. Πη γή μας ὁ πλα τω νι κὸς φι λό σο φος Κέλ σος, ὁ ὁ ποῖ ος συγ γρά φον τας τὸν «Ἀ λη θῆ Λό γο» κα τὰ τὸ ἔ τος 178 μ.Χ., φρόν τι σε νὰ μᾶς δι α φω τί σῃ γύ ρω ἀ πὸ τὸ «μυ στή ριον τῆς ἀ μώ μου συλ λή ψε ως τοῦ Σω τῆ ρος» τῶν χρι στια νῶν. Ἀ πέ ναν τι στοὺς ἐ ξω φρε νι κοὺς ἰ σχυ ρι σμοὺς τῶν χρι στια νῶν πε ρὶ παρ θε νο γέ νε σης ὁ Κέλ σος ἀ να φέ ρει μί α ἄλλη ἱ στο ρί α, γνω στὴ στοὺς ὁ μο ε θνεῖς τοῦ Ἰ η σοῦ Ἰ ου δαί ους, σύμ φω να μὲ τὴν ὁ ποί α ὁ Ἰ η σοῦς «γεν νή θη κε σ’ ἕ να χω ριὸ τῆς Ἰ ου δαί ας ἀ πὸ μί α ντό πια, ἄ πο ρη χει ρώ να κτα, ποὺ ὁ ἄν τρας της, ἕ νας μα ραγ κός, τὴν ἔ δι ω ξε ἀ πὸ τὸ σπί τι, σὰν ἔ μα θε ὅ τι τὸν ἀ πα τοῦ σε μ’ ἕ ναν στρα τι ώ τη, ποὺ τὸν ἔ λε γαν Πάν θη ρα. Καὶ δι ωγ μέ νη καὶ τα πει νω μέ νη πε ρι πλα νή θη κε καὶ γέν νη σε κρυ φά. Ὁ ἴ διος (ὁ Ἰ η σοῦς), ἐ πει δὴ ἦ ταν φτω χός, πῆ γε νὰ δου λέ ψῃ ἐρ γά της στὴν Αἴ γυ πτο, ὅ που ἔ μα θε με ρι κὰ ἀ πὸ τὰ τε χνά σμα τα, γιὰ τὰ ὁ ποῖ α πε ρη φα νεύ ον ται οἱ Αἰ γύ πτιοι, καὶ μὲ τὴ βο ή θεια αὐ τῶν τῶν τε χνα σμά των, ὅ ταν ξα να γύ ρι σε, ἀ να κή ρυ ξε τὸν ἑ αυ τό του θε ό».1 Σύσταση συμμορίας μὲ ἄτομα τοῦ ὑποκόσμου ταν ξε σπά ῃ κά ποι ο σκάν δα λο στὴν Ἐκ κλη σί α μὲ πρω τα γω νι στὲς ἀρ χι ε ρεῖς, ἄλλους κλη ρι κοὺς ἢ λα ϊ κοὺς πα ρα θρη σκευ τι κοὺς καὶ οἱ χρι στια νοὶ ἀ πο λο γη τὲς «στρι μώχνων ται» ἀ πὸ τὴν κα τα κραυ γὴ τῆς κοι νῆς γνώ μης, τό τε ἀ παν τοῦν συ νή θως μὲ τὸ «ὅ λοι εἴ μα στε ἁ μαρ τω λοί» καὶ «ὁ φι λεύ σπλα χνος θε ὸς μᾶς ἀγ κα λιά ζει τοὺς ἁ μαρ τω λούς, γιὰ νὰ μᾶς με τα τρέ ψῃ σὲ ἀ θλη τὲς τῆς πί στε ως». Ὡ στό σο αὐ τὴ ἡ ἐμ μο νὴ τοῦ