Ἕνα «ἀπάνθισμα» ἀπὸ ἱστορικὲς πηγὲς σοι νομίζουν πὼς τὰ ὅσα ἀποκαλύπτονται γύρω ἀπὸ τὰ πολιτικά, δι- καστικὰ ἀλλὰ καὶ «ρόζ» σκάνδαλα κάποιων ἀρχιερέων καὶ ἀνώτερων κληρικῶν τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας ἀποτελοῦν «σημεῖα» τῶν παρη- κμασμένων καιρῶν μας –σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ρασοφόρους τοῦ παρελ- θόντος– πλανῶνται. Γιατί ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, καὶ δὴ τῆς Ὀρθόδοξης, εἶναι πλήρης σκανδάλων οἰκονομικῆς καὶ πολιτικῆς διαφθορᾶς καθὼς καὶ σεξουαλικῶν διαστροφῶν ἤδη ἀπὸ τὴν ἀναφερόμενη ὡς «ἁγνή» χριστιανικὴ ἀρχαιότητα. Στὸ παρὸν ἄρθρο θὰ ἀνατρέξουμε στὸ μακρινὸ ἀλλὰ καὶ κοντινὸ παρελθὸν καὶ θὰ παραθέσουμε κάποιες –ἐλάχιστες μεταξὺ πλείστων– ὑποθέσεις μὲ πρωταγωνιστὲς τὰ ράσα, σὲ «ἀθλήσεις» τέτοιας «ἁγιοσύνης», ποὺ οἱ σημερινοί τους διάδοχοι μό- λις καταφέρνουν νὰ τὶς φτάσουν. Ἂν πιστέψουμε τὶς ἰσχύουσες τὸν α΄ αἰ. μ.Χ. διαδόσεις γύρω ἀπὸ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου, ὁ ἴδιος ὁ ἱδρυτὴς αὐτῆς τῆς θρησκείας γεννήθηκε ἐξαιτίας ἑνὸς «ρόζ» σκαν- δάλου, ὅπως θὰ τὸ λέγαμε σήμερα. Πηγή μας ὁ πλατωνικὸς φιλόσοφος Κέλσος, ὁ ὁποῖος συγγράφοντας τὸν «Ἀληθῆ Λόγο» κατὰ τὸ ἔτος 178 μ.Χ., φρόντισε νὰ μᾶς διαφωτίσῃ γύρω ἀπὸ τὸ «μυστήριον τῆς ἀμώμου συλλήψεως τοῦ Σωτῆρος» τῶν χριστιανῶν. Ἀπέναντι στοὺς ἐξωφρενικοὺς ἰσχυρισμοὺς τῶν χριστιανῶν περὶ παρθενογένεσης ὁ Κέλσος ἀναφέρει μία ἄλ- λη ἱστορία, γνωστὴ στοὺς ὁμοεθνεῖς τοῦ Ἰησοῦ Ἰουδαίους, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ Ἰησοῦς «γεννήθηκε σ’ ἕνα χωριὸ τῆς Ἰουδαίας ἀπὸ μία ντόπια, ἄπορη χειρώνακτα, ποὺ ὁ ἄντρας της, ἕνας μαραγκός, τὴν ἔδιωξε ἀπὸ τὸ σπίτι, σὰν ἔμαθε ὅτι τὸν ἀπατοῦσε μ’ ἕναν στρατιώτη, ποὺ τὸν ἔλεγαν Πάνθηρα. Καὶ διωγμένη καὶ ταπεινωμένη περιπλανήθηκε καὶ γέννησε κρυφά. Ὁ ἴδιος (ὁ Ἰησοῦς), ἐπειδὴ ἦταν φτωχός, πῆγε νὰ δουλέψῃ ἐργάτης στὴν Αἴγυπτο, ὅπου ἔμαθε μερικὰ ἀπὸ τὰ τεχνάσματα, γιὰ τὰ ὁποῖα περηφανεύονται οἱ Αἰγύπτιοι, καὶ μὲ τὴ βοήθεια αὐτῶν τῶν τεχνασμάτων, ὅταν ξαναγύρισε, ἀνακήρυξε τὸν ἑαυτό του θεό».1 Σύσταση συμμορίας μὲ ἄτομα τοῦ ὑποκόσμου ταν ξεσπάῃ κάποιο σκάνδαλο στὴν Ἐκκλησία μὲ πρωταγωνιστὲς ἀρχιερεῖς, ἄλλους κληρικοὺς ἢ λαϊκοὺς παραθρησκευτικοὺς καὶ οἱ χριστιανοὶ ἀπολογητὲς «στριμώ- χνωνται» ἀπὸ τὴν κατακραυγὴ τῆς κοινῆς γνώμης, τότε ἀπαντοῦν συνήθως μὲ τὸ «ὅλοι εἴμαστε ἁμαρτωλοί» καὶ «ὁ φιλεύσπλαχνος θεὸς μᾶς ἀγκαλιάζει τοὺς ἁμαρτωλούς, γιὰ νὰ μᾶς μετατρέψῃ σὲ ἀθλητὲς τῆς πίστεως». Ὡστόσο αὐτὴ ἡ ἐμμονὴ τοῦ