18454 ΔΑΥΛΟΣ/278, Μάρτιος 2005 λαὶ ὅ λου τοῦ κρά τους ἐ κτὸς τῆς πρω τευ ούτοῦ ἀ σι α τι κοῦ βί ου ἐ πι μει ξί αν» (σελ. 509). σης ἦ σαν κα θα ρῶς ἑλ λη νι καί. Ἡ ση μαί α τοῦ Γιὰ τὴν με ταρ ρύθ μι ση τῶν Ἰ σαύ ρων κα τη γοκρά τους δι ἑλ λη νι κῶν ἐ κο σμεῖ το γραμ μά των ρεῖ τοὺς ἱ ε ρεῖς τῆς Ὀρ θο δο ξί ας κα θὼς καὶ τὸ ποί μνιο τῆς «βυ ζαν τι νῆς» ἐ πο χῆς ὡς «ψυκαὶ ἐν τῇ αὐ λῇ ἡ ἑλ λη νι κὴ ὡ μι λεῖ το γλῶσ σα» χι κῶς ἀρ ρώ στους καὶ ἀ μα θεῖς» καὶ ἀν τι προ(σελ. 539). «Ἐν γέ νει ἡ θρη σκεί α δεν εἶ ναι δόγ μα φι λοτάσ σει ὡς φάρ μα κο τῆς θε ο κρα τι κῆς νό σου σο φι κόν, τὸ ὁ ποῖ ον συ ζη τοῦ σιν, ἀ σπά ζον ται ἢ τὴν Ἑλ λη νι κὴ Παι δεί α: «Τὸ κυ ρι ώ τε ρον αὐ τῆς ἀ πο κρού ουσιν ὀ λί γοι τι νὲς ἐλ λό γι μοι ἄν δρες τῆς νό σου φάρ μα κον ἦ το ἡ ὠρ γα νω μέ νη ἐ ξῳ κει ω μέ νοι ὄν τες πρὸς τοια ύτας με τα φυ σιπρο σπά θεια τῆς ἐ κτε νε στέ ρας δι α δό σε ως κὰς με λέ τας. Ἡ πί στις ἣν ἡ θρη σκεί α ἐ παγ γέλτῆς παι δεί ας εἰς τὸν λα ὸν καὶ ἡ ἐκ κλη σι αλε ται νὰ ἐ νι δρύ σῃ εἰς τὰς ψυ χὰς τῶν ἀν θρώστι κὴ με ταρ ρύθ μι σις ἀρ κοῦ σε νὰ θε ρα πεύ σῃ πων δέ ον νὰ δι α δο θῇ εἰς τοὺς πολ λοὺς καὶ νὰ τὴν κα χε ξί αν αὐ τήν. Ὅ μως τὸ πλεῖ στον τοῦ συν τη ρη θῇ ἀ κρά δαν τος ἐν ταῖς συ νει δή σε σιν ἔ θνους λό γῳ τῆς με γά λης ἀ μα θείας του ἀ πέαὐ τῶν» (σελ. 289). κρου ε τὴν προ τει νο μέ νην αὐ τὴν θε ρα πεί αν» (σελ. 372). Ὅ λο τὸ ἔρ γο τοῦ Κ. Πα παρ ρη γό που λου βρί θει καὶ πλη θώ ρας ἄλ λων, μὴ ἀ να φε ρό με νων στὴν ἔ ρευ να αὐ τή, ἐν τό νων ἀν τι φά σε ων καὶ ἀν τι πα ρα τι θέ με νων ἀ πό ψε ων καὶ θέ σε ων. Οἱ ἀν τι φά σεις του γιὰ τὴν εἰ κο νο μα χί α νῷ κα τα βα ρά θρω νε τὴν εἰ κο νο λα τρεί α, στὴ συνέχεια ὑ πεστή ρι ζε καὶ ἐ ξύ ψω νε τὸ κα τε στη μέ νο της: «Καὶ οὕ τως ἀ νε στυ λώ θη σαν αἱ ἅ γι αι καὶ σε πταὶ εἰ κό νες ἐν τῷ τοῦ θε οῦ να ῷ τοῦ τι μᾶ σθαι καὶ σέ βε σθαι καὶ προ σκυ νεῖ σθαι ὑ πὸ πάντων τῶν πι στῶν (…). Ἡ ἑ ορ τὴ αὕ τη ἔ λα βε χα ρα κτῆ ρα πα νη γύ ρε ως τε λου μέ νης ἕ νε κα τοῦ θριά μβου τῆς ὀρ θῆς πί στε ως καὶ κα τὰ πά σης ἐν γέ νει αἱ ρέ σε ως» (σελ.534). Ἐ δῶ ἀ να φέ ρε ται στοὺς ἑ πτὰ ἀ να θε μα τι σμοὺς τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ, ποὺ ἕ ως σή με ρα ψ άλλον ται στὶς ἐκ κλη σί ες τῆς Ἑλ λά δος τὴν «Κυ ρια κή τῆς Ὀρ θο δο ξί ας» (βλ. «Δ», τ. 224-225, Αὔγ.-Σεπτ. 2000). ΑΓΕΦΥΡΩΤΟ ΧΑΣΜΑ Κά τι ποὺ ἀ πο φεύ γουν διὰ τῆς σα λα μο ποί η σης, ὥστε νὰ πέφ τουν στὰ μα λα κά, συ σκοτί ζον τας... Οἱ παν τὸς εἴ δους Χρι στια νοί, ἀ πο λύ τως συν δε δε μέ νοι μὲ τὸν ἰ ου δα ϊ κὸ μῦ θο, ὡς βά ση ἔ χουν τὸ ὑ περ βα τι κό, ποὺ ση μαί νει ἀν θρω πο κα τα σκευ α σμέ νο θε ὸ δι ό τι οὐ δὲν στοι χεῖ ο τοῦ ἐγ κε φά λου ἔ χει τέ τοι ες ἰ δι ό τη τες, πλὴν τῆς ἀ πά της, ὅ ταν ἡ νό η ση εἶ ναι ἔξω τῶν φυ σι κῶν νό μων καὶ δι α κι νῶν τας αὐ τοὺς ἔ ξω ἀ πὸ τὴ νο μο τέ λειά τους, κα τὰ τὸ δο κοῦν, πε ρι πί πτει εἰς τὴν ἀ στει ό τη τα ἀ πο λί τι στων λα ῶν ποὺ ἡ ἄ γνοι ά των γύ ρω ἀ πὸ τὶς ἐ πι τεύ ξεις τῆς Ἐλλ. Ἀρ χαι ό τη τας τοὺς κά νει νὰ πι στεύ ουν καὶ νὰ δογ μα τί ζων ται ἀπο μο νω μέ νοι. Ὅ ταν οἱ Ἴ ω νες φι λό σο φοι, ἀ ξε πέ ρα στοι μέ χρι σή με ρα, ἀ νε κά λυ ψαν ἐ πιστη μο νι κὰ τὴν λει τουρ γί α τῶν νό μων τῆς Φύ σης, ὅ σο μᾶς ἐ πι τρέ πει ἡ κα τα σκευ ή μας, ὁμοί ως καὶ οἱ ἀ νυ πέρ βλη τοι καλ λι τέ χνες της ὑ παρ ξια κὰ ἀ νε κά λυ ψαν τοὺς κω δι κούς μας ἀ πὸ τὴ φύ ση, τό τε ποι ός ἄλ λος ὀ νο μα ζό με νος ντὲ καὶ κα λὰ θε ὸς μπο ρεῖ νὰ πα ρεμ βληθῇ καὶ νὰ δώ σῃ δι κούς του ὁ ρι σμούς; Οἱ Φι λο σο φί α, Ἐ πι στή μη, Τέ χνη τῆς Ἑλ λη νι κῆς Ἀρ χαι ό τη τας εἶ ναι ἡ μό νη ἐγ γυ ρό της γύ ρω ἀ πὸ ἐ μᾶς καὶ τὴ Φύ ση, πρᾶγ μα ποὺ ἀ πο δεικνύ ουν πε ρί τρα να τὰ ἐ πι τεύγ μα τά τους, ἐ νῷ ἡ θε ο λο γί α δὲν ἔ χει νὰ πα ρου σιά σῃ τί πο τε ‣