τὸ βι βλί ο «Ἡ Ἐκ κλη σί α εἰς τὸν Ἀ γῶ να τῆς Ἐ λευ θε ρί ας» τοῦ Κωνσταν τί νου Α. Βο βο λί νη, στὴν σε λί δα 15, συ ναν τοῦ με τὰ προ πεμπτικά-ὑ πο σχε τι κὰ ἔγ γρα φα-προ στάγ μα τα γιὰ τὰ πα ρα χω ρη θέν τα προ νό μια καὶ τὰ λοι πὰ σουλ τα νι κὰ «βε ρά τια» τοῦ πορ θη τῆ σουλτά νου Μεχμέτ Β΄ πρὸς τὸν πρῶ το πα τριά ρχη Γε ώρ γιο Γεν νά διο καὶ ὕ στε ρα πρὸς τὸν πα τριά ρχη Ἰ ω α κεὶμ Β΄, διὰ τῶν ὁ ποί ων τοὺς ἀ να γνω ρί ζει μὲ τοὺς τίτλους «Βα σι λεὺς καὶ Αὐ το κρά τωρ», «Αὐ θέν της καὶ Δε σπό της», κα θι στῶν τας ἔ τσι ἐν τὸς τοῦ ἰ δί ου τοῦ Κρά τους τους τὴν Ὀρ θο δο ξί α «κρά τος ἐν κρά τει». Ἐ πί σης κα τα γρά φον ται στὴ σε λί δα 28 τὰ «βε ρά τια», ποὺ ἐ ξέ δω σε ὁ σουλ τάνος Σε λὶμ Β΄ ὑ πὲρ τοῦ πατριάρχη Ἱ ε ρε μί α Β΄, τοῦ ἀ πο κλη θέν τος «Τρα νοῦ», μὲ τὰ ὁ ποί α πα ρα χώ ρη σε «πᾶ σαν ἐ ξου σί αν καὶ δε σπο τεί αν... νὰ μὴ ἔ χῃ κα νέ να ἐμ πό διον ὑ πό τινος... ὅ ποι ος φα νῇ ἐ ναν τίος τοῦ μπα ρα τί ου αὐ τοῦ νὰ παι δεύ- È. ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ: «ΔΙΩΡΙΣΑΝ ΕΝΑΝ ΒΙΤΣΕΡΕ (=ΑΝΤΙΒΑΣΙΛΕΑ)» «Ὁ σουλ τά νος δι ώ ρι σε ἕ ναν Βι τσε ρὲ (σημ. σ.: λέ ξη ἰ τα λι κή· ση μαί νει τὸν ἀν τι βασι λέ α), ἕ ναν πα τριά ρχη καὶ τοῦ ἔ δω σε τὴν ἐ ξου σί α τῆς Ἐκ κλη σί ας. Αὐ τὸς καὶ ὁ λοιπὸς κλῆ ρος ἔ κα μαν ὅ,τι τοὺς ἔ λε γε ὁ σουλ τά νος. Ὕ στε ρον ἔ γι ναν οἱ κοτ ζαμ πά ση δες (προ ε στοί) εἰς ὅ λα τὰ μέ ρη. Ἡ τρί τη τά ξις, οἱ ἔμ πο ροι καὶ οἱ προ κομ μέ νοι, τὸ καλλί τε ρο μέ ρος τῶν πο λι τῶν, μὴν ὑ πο φέ ρον τε ς τὸν ζυ γό, ἔ φευ γαν, καὶ οἱ γραμ μα τι σμένοι ἐ πῆ ραν καὶ ἔ φυ γαν ἀ πὸ τὴν Ἑλ λά δα, τὴν πα τρί δα των, καὶ ἔ τσι ἔ μει νε ὁ λα ός, ὅ στις στε ρη μέ νος ἀ πὸ τὰ μέ σα τῆς προ κο πῆς ἐ κα τήν τη σεν εἰς ἀ θλί αν κα τά στα σιν, καὶ αὐ τὴ αὔ ξαι νε κά θε μέ ρα χει ρό τε ρα· δι ό τι, ἂν εὑ ρί σκε το με τα ξὺ τοῦ λα οῦ κα νεὶς μὲ ὀ λί γην μά θη σιν, τὸν ἐ λάμ βα νε ὁ κλῆ ρος ὅ στις ἔ χαι ρε προ νό μια, ἢ ἐ σύ ρε το ἀ πὸ τὸν ἔμ πο ρο τῆς Εὐ ρώ πης ὡς βο η θός του, ἢ ἐ γί νε το γραμ μα τι κός τοῦ προ ε στοῦ. Καὶ με ρι κοί, μὴν ὑ πο φέ ρον τες τὴν τυ ραν νί αν τοῦ Τούρ κου καὶ βλέ πον τες τὲς δό ξες αὐτὲς καὶ τὲς ἡ δο νές, ὅ που ἀ πε λάμ βα ναν αὐ τοί, ἄ φη ναν τὴν πί στιν τους καὶ ἐ γί νον το μου σουλ μά νοι. Καὶ τοι ου το τρό πως κά θε μέ ρα ὁ λα ὸς ἐ λί γνευ ε καὶ ἐ πτώ χαι νε». (Θ. Κο λο κο τρώ νης, «Δι ή γη σις Συμ βάν των τῆς Ἑλ λη νι κῆς Φυ λῆς», ἐ πι μέ λεια Γ. Τερ τσέ της.)