ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΕΙΧΕ ΑΦΟΡΙΣΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ÇÑÙÚÄÁ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ ὲ προ η γού με να τεύ χη τοῦ «Δ» (τ. Μαρ τί ου 2000 καὶ Μαρ τί ου 2001) εἶ χαν πα ρου σια σθῆ τὰ πλή ρη κεί με να τῶν τρι ῶν ἀ φο ρι σμῶν τῆς ἐ πανά στα σης τοῦ ’21 ἀ πὸ τὸ Πα τρι αρ χεῖ ο Κων σταν τι νου πό λε ως, ὅ πως καὶ στὸ τ. 264, Δεκ. 2003, σελ. 17261 τὸ πλῆ ρες κεί με νο τοῦ ἀ φο ρισμοῦ τῶν Ἀρ μα το λῶν τὸ 1805. Ὡ στό σο ὑ φί στα ται ἀ κό μη ἕ να συ να φὲς μὲ τὰ προ η γού με να καὶ χρο νο λο γι κὰ προ γε νέ στε ρο αὐ τῶν ἀ φο ρι στι κὸ κεί με νο, ἐ ναντί ον μιᾶς ἀ πὸ τὶς ἐν δο ξώ τε ρες ἡ ρω ί δες τῆς Νε ο ελ λη νι κῆς Ἱ στο ρί ας, τῆς Λα σκαρί νας Μπουμ που λί νας (1771-1825). Πρό κει ται γιὰ τὸν ἀ φο ρι σμό της ἀ πὸ τὸν Πα τριά ρχη Γρη γό ριο τὸν Ε΄, ποὺ ἔ λα βε χώ ρα τὸν Ὀ κτώ βριο τοῦ 1820. Ἐ πί ση μη ἀ φορ μὴ γιὰ τὴν πρά ξη αὐ τὴ φέ ρε ται μί α κλη ρο νο μι κῆς φύ σε ως οἰ κο γε νεια κὴ δι α φο ρὰ με τα ξὺ τῶν δυ ὸ υἱ ῶν τοῦ δευ τέ ρου συ ζύ γου τῆς Μπουμ πουλί νας καὶ προ γο νῶν της Γιά ννη καὶ Παν τε λῆ Μπούμ που λη μὲ τὴν ἴ δια. Οἱ δυ ὸ ἀ δελ φοὶ ὑ πέβα λαν ἀ να φο ρὰ στὸ Πα τρι αρ χεῖ ο, τὸ ὁ ποῖ ο ἀν τὶ ἄλ λης με σο λα βη τι κῆς ἐ νέρ γειας ἐ πέ βα λε σφο δρὸ ἐ πι τί μιο στὴ Σπε τσι ώ τισ σα κα πε τά νισ σα καὶ ἀ γω νί στρια. Ἡ αὐ στη ρό τη τα αὐ τῆς τῆς ἀ πό φα σης, ποὺ κα θί στα ται πρό δη λη καὶ ἀ πὸ τὴ λε κτι κή της δι α τύ πω ση, ὑ πεμ φαί νει ὅ τι τὰ βα θύ τα τα αἴ τια ποὺ τὴν προ κά λε σαν θὰ πρέ πει νὰ ἀ να ζη τη θοῦν μᾶλ λον στὶς συ νε ται ρικὲς σχέ σεις καὶ πο λι τι κὲς συ νερ γα σί ες τοῦ Φα να ρί ου μὲ τὴν Ὑ ψη λὴ Πύ λη. «Με τὰ θά να τον, ἄ λυ τοι καὶ τυμ πα νια ῖοι...» Τὸ κεί με νο τοῦ ἀ φο ρι σμοῦ ἔ χει ὡς ἑ ξῆς, ὅ πως δη μο σι εύ θηκε ἀ πὸ τὸν Ἠ λί α Πα πα θα να σόπου λο στὸ πε ρι ο δι κὸ « Ἱ στο ρί α», τ. Ἰ ου νί ου 1973: “Γρη γό ριος ἐ λέ ῳ Θε οῦ Ἀρ χι ε πί σκο πος Κων σταν τι νου πό λε ως, Νέ ας Ρώ μης καὶ Οἰ κου με νικὸς Πα τριά ρχης. » Ἱ ε ρώ τα τε Μη τρο πο λῖ τα Ναυ πλί ου καὶ Ἄρ γους καὶ ὑ πέρ τι μοι, εὐ λα βέ στα τοι ἱ ε ρεῖς, τι μι ώ τα τοι κοτζαμ πά ση δες καὶ χρή σι μοι προ ε στῶ τες τῆς ἐ παρ χί ας ταύ της καὶ τῆς νή σου Σπέτ ζης, χά ρις εἴ η ὑ μῖν καὶ εἰ ρή νη πα ρὰ Θε οῦ. [...] ἀ πο φαι νό με θα συ νο δι κῶς με τὰ τῶν πε ρὶ ἡ μᾶς ἱ ε ρω τά των Ἀρ χι ε ρέ ων καὶ ὑ περ τί μων, τῶν ἐν Ἁ γί ῳ Πνεύ μα τι ἀ γα πη τῶν ἡ μῶν ἀ δελ φῶν καὶ συλ λει τουρ γῶν, ἵ να ἡ ῥη θεῖ σα Λα σκα ρῖ να, ἂν μή, ἅ μα τὸ ἀ κοῦσαι καὶ ἰ δεῖν τὸ πα ρὸν ἡ μῶν συ νο δι κὸν γράμ μα, τὸν Θεὸν φο βη θεῖσα καὶ τὴν αἰ ώ νιον κό λα σιν ἐν νῷ θε μέ νη, [...] καὶ οἱ γι γνώ σκον τες τοὺς ἔ χον τας καὶ κρύ πτον τας πράγ μα τα ἢ ἄ σπρα τοῦ ἀ ποθα νόν τος, [...] ὁ ποῖ οι ἂν ὦ σιν, ἄν δρες ἢ γυ ναῖ κες, συγ γε νεῖς ἢ ξέ νοι, ὁ μοῦ ἀ φω ρι σμέ νοι ὑ πά ρχω σι, καὶ κα τη ρα μέ νοι, καὶ ἀ συγ χώ ρη τοι καὶ με τὰ θά να τον ἄ λυ τοι, καὶ τυμ πανια ῖοι· αἱ πέ τραι καὶ ὁ σί δη ρος λυ θεί η σαν, αὐ τοὶ δὲ μη δα μῶς· κλη ρο νο μή σειαν τὴν λέ πραν τοῦ Γι ε ζῆ καὶ τὴν ἀγ χό νην τοῦ Ἰ ού δα, στέ νον τες εἶ εν καὶ τρέ μον τες ἐ πὶ τῆς γῆς ὡς ὁ Κάιν, ἡ ὀρ γὴ τοῦ Θε οῦ εἴ η ἐ π’ αὐ τούς, ἔ χον τες καὶ τὰς ἀ ρὰς πάν των τῶν ἀ π’ αἰῶνος ἁ γί ων καὶ τῶν ὁ σί ων τρι α κο σί ων δέ κα καὶ ὀ κτὼ θε ο φό ρων Πα τέ ρων. Ἡ δὲ ῥη θεῖ σα Λα σκα ρῖ να προ φα νῶς ἐ λεγ χο μέ νη καὶ τῇ πει σμο νῇ αὐ τῆς ἐμ μέ νου σα ὑ πάρ χει καὶ ἔ ξω τῆς τοῦ Χρι στοῦ Ἐκ κλη σί ας, μη δεὶς ἐκ κλη σιά σῃ αὐ τήν, ἢ ἁ γιά σῃ, ἢ θυ μιά σῃ, ἢ ἀν τί δω ρον αὐ τῇ διδῷ, ἕ ως ποι ή σῃ ὡς γρά φο μεν καὶ τό τε συγ χω ρη θή σε ται. » ἀ ωκ΄ (1820) ἐν μη νὶ Ὀ κτω βρί ῳ· ἰν δι κτι ῶ νος θ΄. Ὁ Και σα ρεί ας Μα κά ριος, ὁ Νι καί ας Μα κά ριος, ὁ Θεσ σα λο νί κης Ἰ ω σήφ, ὁ Τυρ νά βου Ἰ ω σήφ, ὁ Κυ ζί κου Γρη γό ριος, ὁ Σίφ νου Σα μου ήλ.” * * *