Ἱστορικὴ ἀπάτη στὴ Μονὴ Πεντέλης ί α ἀ πὸ τὶς ἐμ πει ρί ες ποὺ εἶ χα σὰ μι κρὸ παι δὶ καὶ ποὺ μᾶλ λον δὲν πρό κει ται νὰ ξε χά σω πο τὲ ἦ ταν οἱ δύο–τρεῖς ἐ πι σκέ ψεις μου στὸ ὀ στε ο φυ λά κιο τῆς Μο νῆς Πεν τέ λης στὰ τέ λη τῆς δεκα ε τί ας τοῦ '60. Μὲ πή γαι νε ἡ για γιά μου –κά τοι κος Πεν τέλης– προ κει μέ νου νὰ ἐ πι σκε φθοῦ με τὸ χῶ ρο ποὺ ἦ ταν φυ λαγ μέ να τὰ ὀ στᾶ τοῦ πρὸ πολ λοῦ πε θα μέ νου παπ ποῦ μου. Θυ μᾶ μαι νὰ νοι ώ θω δέ ος καὶ τρόμο, κα θὼς ἡ για γιὰ ἄ νοι γε τὴ δε ξιὰ τῆς κεν τρι κῆς εἰ σό δου τῆς μο νῆς με γά λη ξύ λι νη πόρ τα καὶ μπαί να με στὸ γε μά το κα σό νια σκο τει νὸ δω μά τιο. Ὡ ρισμέ να ἀ πὸ αὐ τὰ –τὰ πιὸ πα λιά– δὲν ἦ ταν σὲ κα λὴ κα τά στα ση καὶ τὰ ὀ στᾶ φαί νον ταν εὔ κο λα. Ἄ σχη μο θέ α μα γιὰ ἕ να μι κρὸ παι δί. Ὅ ταν με τὰ ἀ πὸ χρό νια ξα να πῆ γα στὴ Μο νὴ Πεν τέ λης, θυ μή θη κα τὸ ὀ στε ο φυ λά κιο –πῶς ἦ ταν δυ να τὸν νὰ τὸ ξε χνοῦ σα;– καὶ πῆ γα νὰ ρί ξω μί α μα τιά. Μὲ ἔκ πλη ξη εἶ δα ἀ π’ ἔ ξω μιὰ πι να κί δα νὰ γρά φῃ «Κρυ φὸ Σχο λει ό» (Βλ. φωτογραφία). Τὰ κα σό νια μὲ τὰ ὀ στᾶ εἶ χαν ἀ πο μα κρυν θῆ, ὁ χῶ ρος εἶ χε ἀ να βαθ μι στῆ κι ἕ νας ξενα γὸς τῆς μο νῆς ἐ ξη γοῦ σε στοὺς ἐ πι σκέ πτες πὼς «εἶ χε γί νει θαῦ μα». Ἐ πρό κει το «γιὰ αἴ θου σα κρυ φή, ποὺ δὲν τὴν ἤ ξε ρε κα νέ νας καὶ τὴν ἀ να κά λυ ψε» –σύμ φω να μὲ τὸν ξε να γό– «ἕ νας μο να χός, τοῦ ὁ ποί ου τὸ ξύ λο ποὺ ἔμ πη ξε στὸ χῶ μα στὸν ἐ πά νω κῆ πο, προ κει μέ νου νὰ φυ τέ ψῃ μί α τρι αν τα φυλ λιά, χώ θη κε βα θιὰ μέ σα στὴ γῆ. Ἀ μέ σως ἔ σκα ψαν καὶ βρῆ καν τὴν αἴ θου σα, ἡ ὁ ποί α εἶ χε πολ λὰ εὑ ρή μα τα, ποὺ ἀ πο δεί κνυ αν ὅ τι κα τὰ τὴν Τουρ κο κρα τί α λει τουρ γοῦ σε ἐ κεῖ κρυ φὸ σχο λει ό.» Μιᾶς καὶ οἱ δι α μαρτυ ρί ες μου δὲν ἔ πει σαν οὔ τε τὸν ξε να γὸ οὔ τε τοὺς ἐκ στα σι α σμέ νους ἐ πι σκέ πτες, ἀ ποφά σι σα νὰ μπῶ κι ἐ γὼ στὸ «κρυ φὸ σχο λει ό», ὥ στε νὰ ἀ πο κτή σω ἀν τι κει με νι κώ τε ρη ἄ πο ψη γιὰ τὸ θέ μα. Δι ε πί στω σα κι ὁ ἴ διος πὼς πραγ μα τι κὰ πρό κει ται γιὰ θαῦ μα: Θαῦμα γιὰ τὸ πῶς ἡ Ἐκ κλη σί α κα τα φέρ νει καὶ χει ρα γω γῇ τὸ ποί μνιό της ἐ πὶ 17 αἰ ῶ νες μὲ δι α στρέ βλω ση τῆς ἱ στο ρί ας. Ἡ τουρ κι κὴ ἐ ξου σί α δὲν ἀ πα γό ρευ ε τὴ λει τουρ γί α σχο λεί ων, ὥ στε νὰ πρέ πει νὰ εἶ ναι κρυ φά. Τὰ προ νό μια τοῦ Πα τρι αρ χεί ου ἦ ταν πολ λὰ καὶ σπου δαῖ α, ἀ φοῦ μποροῦ σαν οἱ ρα γιᾶ δες νὰ ἔ χουν αὐ το δι οί κη ση. Ἔ τσι σι γά-σι γὰ ἡ τουρ κο κρα τού με νη Ἑλ λά δα κι οἱ ἑλ λη νι κὲς κοι νό τη τες τοῦ ἐ ξω τε ρι κοῦ γέ μι σαν σχο λεῖ α, καὶ ξε κί νη σε ἡ ἐκ παι δευ τι κὴ ἀ να μόρ φω ση καὶ πνευ μα τι κὴ ἀ νά πτυ ξη τῆς χώ ρας.