ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ» ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΜ: «ΔΗΤΕ: Ç ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΘΑ ΜΕΙΝΗ ΕΓΚΥΟΣ...» ἱ ἑ βδο μή κον τα Δύο (ΟΒ΄) με τα φρα στὲς δι έ πρα ξαν μί α ὕ που λη, μό νι μη καὶ σκό πι μη πλα στο γρά φη ση τοῦ κει μέ νου τῆς Π. Δι α θή κης. Ἡ πλα στο γρά φηση βρί σκε ται στὴν λαν θα σμέ νη με τά φρα ση τῆς ὑ πο τι θέ με νης «προ φη τεί ας» τοῦ Ἡ σα ΐ α, ποὺ βρί σκε ται στὸ ὁ μώ νυ μο βι βλί ο (Ζ΄ 14). Ἡ ἀ πά τη αὐ τὴ εἶ χε κα τα στρο φι κὲς καὶ μοι ραῖ ες συ νέ πει ες γιὰ τὸν Χρι στι α νι σμὸ καὶ τὴν ἀν θρω πό τη τα. Ἡ πα ροῦ σα ἀ πο κά λυ ψη θὰ κλο νί σῃ ἄ με σα μιὰ ψευ δῆ πί στη ποὺ στη ρί χτη κε πά νω στὴν ἀ πά τη αὐ τή. Τὸ ἱ ε ρα τεῖ ο ποὺ κα τε σκεύ α σε τὸ «Εὐ αγ γέ λιο τοῦ Ματ θαί ου» εἶ χε στὰ χέ ρια του τὴν λαν θα σμέ νη αὐ τὴ με τά φρα ση τῶν Ἑ βδο μή κον τα, βι βλί ο τοῦ Ἡ σα ΐ α, ὅ που ὁ μῦ θος τῆς Μα ριάμ, ἡ ὁ ποί α συ ναν τᾷ τὸν ἄγ γε λο Γα βρι ήλ. Δι α βά ζου με λοι πὸν στὸν Ἡ σα ΐ α (Ζ΄ 14): «Δῆ τε, ἡ Παρ θέ νος θὰ μεί νῃ ἔγ κυ ος καὶ θὰ γεν νή σῃ γιὸ καὶ θὰ κα λέ σῃ τὸ ὄ νο μά του Ἐμ μα νου ήλ». Τὸ ἴ διο γρά φε ται καὶ στὸν Ματ θαῖ ο (Α΄ 23). Ὅ μως τὸ πραγ μα τι κὸ ἑ βρα ϊ κὸ κεί με νο τοῦ Ἡ σαΐ α γρά φει: «Hinneh ha-almah harah ve-yeldeth ben vekarath shem-o immanuel», τὸ ὁ ποῖ ο λαν θα σμέ να με τα φρά στη κε ἀ πὸ τὴν γρα φί δα τῶν με τα φρα στῶν, ὅ πως ἀ να φέ ρα με ἀ νω τέ ρω: Ἡ ἑ βρα ϊ κὴ λέ ξη ha-almah ση μαί νει ἁ πλῶς τὴν νε α ρὴ γυ ναῖ κα. Ἡ λέ ξη harah εἶ ναι ὁ ἑ βρα ϊ κὸς πα ρελ θον τι κὸς τύπος, ποὺ ση μαί νει «συ νέ λα βε», ὁ ὁ ποῖ ος στὰ Ἑλ λη νι κὰ ἀν τι προ σω πεύ ει μί α πα ρελ θοῦσα καὶ ὡ λο κλη ρω μέ νη πρά ξη. Ἡ ὀρ θὴ με τά φρα ση τῶν στί χων αὐ τῶν εἶ ναι: «Δῆ τε, ἡ νεα ρὴ γυ ναῖ κα ἔ χει συλ λά βει (ἔ χει παι δί) καὶ θὰ γεν νή σῃ γιὸ καὶ θὰ κα λέ σῃ τὸ ὄ νο μά του Ἐμ μα νου ήλ». Ὅ πως εἴ πα με, Almah ση μαί νει ἁ πλῶς τὴ νε α ρὴ γυ ναῖ κα ποὺ βρί σκε ται σὲ ἡ λι κί α γάμου παν τρε μέ νη ἢ ὄ χι, παρ θέ να ἢ ὄ χι, μὲ εὐ ρεῖ α γε νι κὴ ἔν νοι α, ὅ πως ἡ ἀρ χαί α ἑλ λη νικὴ λέ ξη «παρ θέ νος», ποὺ δὲν ἀ να φέ ρε ται στὴν παρ θε νί α, ποὺ στὰ Ἑ βρα ϊ κὰ ἐκ φρά ζεται μὲ τὴ λέ ξη bethulah. Ὁ Λα τῖ νος ἅ γιος Ἱ ε ρώ νυ μος λαν θα σμέ να χρη σι μο ποί η σε τὴν λα τι νι κὴ λέ ξη virgo. Αὐ τοὶ ποὺ γνώ ρι ζαν τὴν ἑ βρα ϊ κὴ γλῶσ σα εἶ ναι πι θα νὸν νὰ προ ειδο ποί η σαν γιὰ τὸ κρί σι μο αὐ τὸ λά θος ὅ μως ἡ Ἐκ κλη σί α ἀ πέ φυ γε νὰ τὸ δι ορ θώ σῃ καὶ γιὰ 15 αἰ ῶ νες ἐ πι μέ νει σ’ αὐ τό. Ἡ ἀ πό δει ξη ὅ τι εἶ ναι συ νει δη τὸ αὐ τὸ τὸ λά θος ἀ πο κα λύ πτε ται ἀ πὸ μί α πα ρα δοχὴ τοῦ Ἱ ε ρώ νυ μου, ποὺ ἔ κα νε τὴν δι ά ση μη με τά φρα ση γνω στὴ ὡς «Vulgata» ἀ πὸ τὰ Ἑ βρα ϊ κὰ στὰ Λατινικά. Στὶς ἐ πι κρί σεις πολ λῶν γιὰ τὴν πλα στο γρά φη ση αὐ τὴ ὁ Ἱ ε ρώ νυ μος ἀ παν τᾷ ἔ τσι: «Γνω ρί ζω πὼς οἱ Ἑ βραῖ οι συ νη θί ζουν νὰ ἀν τι δροῦν λέγον τας πὼς ἡ ἑ βρα ϊ κὴ λέ ξη alham δὲν ση μαί νει τὴν παρ θέ νο ἀλ λὰ τὴ νε α ρὴ γυ ναῖκα. Καὶ γιὰ νὰ πῶ τὴν ἀ λή θεια, ἡ παρ θέ νος σω στὰ ὀ νο μά ζε ται bethulah καὶ νε α ρὴ γυ ναῖ κα ἢ κο ρί τσι, δὲν εἶ ναι alham ἀλ λὰ naarah» (Jérôme, «Adv. Javianum» Ι, 32. Ν&PNF, vi, 370). Τό σο ἔν το νη ἦ ταν ἡ κρι τι κή, ὥ στε ὁ Ἱ ε ρώ νυ μος ἀ ναγ κά στη κε νὰ γρά ψῃ ἕ να βι βλί ο τῆς ἱ στο ρί ας τῆς πα τρό τη τας τοῦ Ἁ γί ου Πνεύ μα τος: «Δι ό τι ποι ός τὴν ἐ πο χὴ ἐ κεί νη θὰ πί στευ ε στὰ λό για τῆς παρ θέ νου, πὼς συ νέ λα βε ἀ πὸ τὸ Ἅ γιο Πνεῦ μα καὶ πὼς ὁ ἄγ γελος Γα βρι ὴλ ἦλ θε νὰ ἀ ναγ γεί λῃ τὴν πρό θε ση τοῦ Θε οῦ; Δὲν θὰ ἐ ξέ φρα ζαν ὅ λοι τὴ γνώμη πὼς τὴν θε ω ροῦν δι ε φθαρ μέ νη, ὅ πως τὴν Σου ζά να; Δι ό τι σή με ρα, ποὺ ὁ λό κλη ρος ὁ κό σμος ἐν στερ νί στη κε τὴν πί στη, οἱ Ἑ βραῖ οι ἰ σχυ ρί ζον ται πώς, ὅ ταν ὁ Ἡσα ΐ ας λέ-