Οἱ ἐ πι δρά σεις τῶν ἀρ χαί ων Ἑλ λή νων σὲ Ἀφ γα νι στάν, Πα κι στάν, Ἰν δί ες φορ μὴ γιὰ τὸ πα ρὸν στά θη κε σχό λιο ποὺ δι ε τύ πω σε ὁ πρέ σβυς τῆς Ἑλ λά δος στὸ Ν. Δελ χί, σὲ πρό σφα τη συ ζή τη σή μας στὴν ἰν δικὴ πρω τεύ ου σα, κ. Εὐ στά θιος Λῶ ζος, σχε τι κὸ μὲ τὴν αἴ γλη ποὺ ἐ ξα κο λου θεῖ καὶ σή με ρα νὰ πε ρι βάλ λῃ τὴν προ σω πι κό τη τα τοῦ Με γά λου Ἀ λε ξάν δρου στὶς Ἰν δί ες, τὸ Ἰ ράν, τὸ Πα κι στάν, τὸ Ἀφ γα νι στάν ἀλλὰ καὶ σὲ ὁ λό κλη ρη τὴν Κεν τρι κὴ Ἀ σί α. «Εἶ ναι ἐκ πλη κτι κό», εἶ πε ὁ κ. Λῶ ζος. «Ὁ Ἀ λέ ξαν δρος ἐ ξα κο λου θεῖ νὰ εἶ ναι ὁ λο ζών τα νος. Σ’ ὅ ποι ον χῶ ρο κι ἂν βρε θῶ, ὅ λοι θέ λουν νὰ μοῦ μι λή σουν γι’ αὐ τόν. Δι πλω μά τες, ἐ πι στή μο νες, ἄν θρω ποι τῶν γραμ μά των ἀλ λὰ καὶ ἁ πλοῖ ἄν θρω ποι ἀ σχο λοῦν ται ἀ κό μη καὶ σή με ρα μα ζί του...». Ï ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΤΙΣ ΙΝΔΙΕΣ Ἀ πολ λώ νιος Τυα νεύς, ποὺ ἐ πι σκέ φτη κε τὴν Ἰν δί α τὸν α΄ αἰ. μ.Χ., ἀ ναφέ ρε ται στὰ ἑ ξῆς πε ρι στα τι κὰ ποὺ συ νέ βη σαν, ὅ ταν ὁ Ἀλέξανδρος βρι σκό ταν ἐ πι κε φα λῆς τοῦ στρα τοῦ του στὴν χώ ρα αὐ τή: • Στὸ ὄ ρος Μη ρὸς (τῶν Ἰν δι ῶν), τὸ ὁποῖο ἦταν κα τά φυ το ἀ πὸ ἀμ πέ λια, ποὺ ἔ φε ρε ἀ πὸ τὴ Θή βα ὁ Δι ό νυ σος, ὁ υἱ ὸς τοῦ Διός, πού, ὅ πως λέ γε ται, γιὰ νὰ συμ πλη ρω θῇ ὁ το κε τός του, ἔ ζη σε μέ σα στὸν μη ρὸ τοῦ πα τέ ρα του Δί α καὶ ἔ λα βε ἀ πὸ αὐ τὸν ὡς δῶ ρο τὸ ὄ ρος αὐτό, ὁ Ἀ λέ ξαν δρος δὲν ἀ νέ βη κε χά ριν τῆς ἐγ κρα τεί ας τῶν στρα τι ωτῶν του, γιὰ νὰ μὴν με θύ σουν δη λα δή, ὅ πως ἦ ταν τὸ ἔ θι μο: «τοῦ γὰρ ἀ νελ θεῖν τοῦ Ἀ λε ξάν δρου ἐς τὸ ὄ ρος καὶ βακ χεῦ σαι αὐ τόν, ὅ ἐ κεῖ νοι λέ γουσι, μεῖ ζον, οἶ μαι, τὸ ὑ πὲρ καρ τε ρί ας τοῦ στρα τοῦ μηδὲ ἀ να βῆ ναι.» • Τὴν Ἄ ορ νο πέ τρα πλη σί ον τῆς Νύ σας τὴν κυ ρί ευ σε ὁ Ἀ λέ ξαν δρος. Λέ γε ται Ἄ ορ νος, δι ό τι στὴν κο ρυ φὴ τῆς πέ τρας ὑ πάρ χει χά σμα, ποὺ ρου φᾷ πρὸς τὰ μέ σα ὅ σα πτη νὰ πε τοῦν ἐ πά νω ἀ πὸ αὐ τό, ὅ πως συμ βαί νει στὸν πρό δο μο τοῦ Παρ θε νῶ νος τῶν Ἀ θη νῶν: «Τὴν δὲ Ἄ ορ νον πέ τραν οὐ πο λὺ ἀ πέ χου σαν τῆς Νύ σης... ἀ κοῦ σαι δὲ ὡς ἁ λω τὸς μὲν Ἀ λε ξάν δρῳ γέ νοι το. Ἄ ορ νος δὲ ὠνο μά ζε το οὐκ ἐ πει δὴ στά δια πέν τε καὶ δέ κα ἀ νέ στη κε, πέ τον ται γὰρ καὶ ὑ πὲρ τοῦ το οἱ ἱ ε ροὶ ὄρ νι θες, ἀλ λ’ ἐν κο ρυ φῇ ‣