«Οὐ ποι ή σεις σεαυτῷ ὁ μοί ω μα» δῶ καὶ ἀρ κε τὸν και ρὸ γι νό μα στε μάρ τυ ρες μιᾶς «ἀλ λό κο της» ἀλ ληλου χί ας γε γο νό των, ἀ πο τέ λε σμα τῆς ἔ κρυθ μης λει τουρ γί ας τῶν «ἡ γετῶν» μας (τοῦ κλή ρου ἀλ λὰ καὶ τῆς κυ βέρ νη σης). • Ἂς ἀρ χί σου με ἀ πὸ τὸ πε ρί φη μο πλέ ον «Μνη μεῖ ο γιὰ τὸ Ὁ λο καύ τω μα τῶν Ἑ βραί ων», ποὺ το πο θε τή θη κε σὲ πε ρί ο πτη θέ ση, ἀ πέ ναν τι ἀ πὸ τὴν Ἀ κρό πο λη, στὸ Θη σεῖ ο, ἐ πὶ δη μαρ χί ας Δ. Ἀ βρα μό που λου. Τὴν βε βή λω ση ἀ κο λού θη σε ἡ κα τα κραυ γὴ καὶ ἐν τέ λει ἡ… ἀ πο κα θή λω ση τοῦ σκου ρι α σμέ νου τε ρα τουρ γή μα τος, ὅταν τὸ ἀπο κάλυ ψε ὁ «Δαυλός» (τ. 220, Ἀπρίλιος 2000). • Στὴν συ νέ χεια ἄρ χι σε ἡ γνω στὴ «πε ρι πέ τεια» τοῦ ἀν δριά ντα τοῦ Κων σταν τί νου Πα λαι ο λό γου, τὸν ὁ ποῖ ο τὸ ἦ θος τῶν ση με ρι νῶν συμ πα τρι ω τῶν του γκρέ μι σε ἀ πὸ τὴν βά ση του καὶ τὸν ἔρ ρι ξε σὲ πα ρα κεί με νο χῶ ρο, ὅ που κά ποι οι ἤλ πι σαν ὅ τι ἴ σως ἐ πι τέ λους λη σμο νη θῇ! (Βλ. «Δ», τ. 233, Μάιος 2001). Ὅ μως οὔτε αὐ τὴν τὴν φο ρὰ ἡ κα τα κραυ γὴ τοῦ κό σμου ἔ φε ρε ἀ πο τε λέ σμα τα. Ἀν τί θε τα ἀ κο λού θη σαν καὶ ἄλ λες δυσά ρε στες ἐκ πλή ξεις. • Πρὸ τεσσάρων μηνῶν μπρο στὰ ἀ πὸ τὴν (ἄ δεια) βά ση τοῦ ἀ γάλ μα τος στή θη καν ἄ θλια οἰ κο δο μή μα τα, ἐν δει κτι κὰ τῆς μι ζέ ριας ἐ κεί νων ποὺ συ νέ λα βαν αὐ τὴ τὴν ἰ δέ α καὶ ἔ τσι ὄ χι μό νο ἐ κα λύ πτε το ἡ ἐ να πο μεί να σα στή λη μὲ τὸ ὄ νο μα τοῦ τρα γι κοῦ αὐτο κρά το ρα καὶ τὰ τε λευ ταῖ α του λό για, ἀλ λὰ δι ε ξή γε το καὶ ἐμ πό ριο χρι στι α νι κῶν βι βλί ων... Ἀ πε ρί γρα πτη ἀ σχή μια καὶ ἔλ λει ψη σε βα σμοῦ σὲ ὅ,τι ἔ χει πραγ μα τι κὴ ἀ ξί α. Ὅ μως λί γες ἡμέ ρες μετὰ δι ε πί στω σα (αὐ τὴ τὴ φο ρὰ ἡ ἔκ πλη ξη ἦ ταν εὐ χά ρι στη) ὅ τι, τὰ «με γα λο πρε πῆ» αὐ τὰ κτί σμα τα δὲν «κο σμοῦ σαν» πλέ ον τὴν πλα τεῖ α Μη τρο πό λεως. • Καὶ ὤ τοῦ θαύ μα τος! Τὸ ἴ διο ἀ κρι βῶς συ νέ βη καὶ μὲ ἄλ λο σι δε ρέ νιο ἔ κτρωμα, ποὺ το πο θε τή θη κε πρό σφα τα μὲ εὐ λα βι κὴ συ νέ πεια καὶ πά λι ἀ κρι βῶς ἀ πέναν τι ἀ πὸ τὴν Ἀ κρό πο λη. Θύ μι ζε ἀγ κά θι. (Μᾶλ λον πρό κει ται γιὰ τὸ ἴ διο πάν τα «ἀγ κά θι», ποὺ κεν τᾷ τὴν καρ διὰ τῶν «τα πει νῶν» καὶ «ἐ νά ρε των», δηλ. τὸ κάλ λος, τὸ ὑ ψι πε τές). Κι αὐ τὸ μὲ τὴν σει ρά του ἀ πο μα κρύν θη κε ἀ πὸ τὸν ἱ ε ρὸ χῶ ρο, ὅ που εἶ χε το πο θε τη θῆ (πάν τα μὲ δό λο καὶ πάν τα στὰ κρυ φά). • Καί… τὸ ἴ διο ἀ κρι βῶς συ νέ βη καὶ μὲ τὸ γυ ά λι νο «σκιά χτρο», τὸ ὁ ποῖ ο εἶ χε ἀντι κα τα στή σει τὸ ὑ πέ ρο χο χάλ κι νο ἄ γαλ μα ποὺ στό λι ζε τὴν διασταύρωση τῆς ὁδοῦ Βουλιαγμένης μὲ τὴν λε ω φό ρο Καλ λιρ ρό ης μέ χρι πρὶν λί γο και ρό! • Ἂς κλεί σου με (γιὰ τὴν ὥ ρα) τὴν ἀ πα ρίθ μη ση τῶν ἐ νερ γει ῶν τῆς πο λι τεί ας μὲ